Konwencja o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń. Bruksela.1910.09.23.

KONWENCJA

o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń,

podpisana w Brukseli dnia 23 września 1910 r.

(Przystąpienie do konwencji zatwierdzone zgodnie z ustawą z dnia 18 marca 1937 r. Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 162).

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem i wobec i każdemu z osobna, komu o tym wiedzieć należy, wiadomym czynimy:

W dniu drugim czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego drugiego roku zgłoszone zostało Rządowi Belgijskiemu w imieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i za Wolne Miasto Gdańsk przystąpienie do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń, podpisanej wraz z protokołem podpisania w Brukseli dnia 23 września 1910 r.

Konwencja ta i protokół brzmią jak następuje:

Przekład

KONWENCJA

o ujednostajnieniu niektórych przepisów, dotyczących zderzeń.

Jego Cesarska Mość Cesarz Niemiec, Król Prus, w imieniu Cesarstwa Niemieckiego; Prezydent Republiki Argentyńskiej; Jego Cesarska Mość Cesarz Austrii, Król Czech, itd., i Apostolski Król Węgier: za Austrię i za Węgry; Jego Królewska Mość Król Belgów; Prezydent Stanów Zjednoczonych Brazylii; Prezydent Republiki Chili; Prezydent Republiki Kuby; Jego Królewska Mość Król Danii; Jego Królewska Mość król Hiszpanii; Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki; Prezydent Republiki Francuskiej; Jego Królewska Mość Król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii i brytyjskich posiadłości zamorskich, Cesarz Indii; Jego Królewska Mość Król Hellenów; Jego Królewska Mość Król Włoch; Jego Cesarska Mość Cesarz Japonii; Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku; Prezydent Republiki Nikaragua; Jego Królewska Mość Król Norwegii; Jej Królewska Mość Królowa Holandii; Jego Królewska Mość Król Portugalii i Algarwów; Jego Królewska Mość Król Rumunii; Jego Cesarska Mość Cesarz Wszech-Rosji; Jego Królewska Mość Król Szwecji; Prezydent Republiki Urugwaju,

uznawszy pożyteczność ustalenia za wspólną zgodą pewnych jednostajnych przepisów w sprawie zderzeń, postanowili zawrzeć w tym celu Konwencję i mianowali swymi Pełnomocnikami, a mianowicie: (pominięto),

którzy, należycie do tego upoważnieni zgodzili się na to, co następuje:

Artykuł  pierwszy.

W przypadku zderzenia, które miało miejsce między statkami morskimi albo między statkami morskimi a statkami żeglugi śródlądowej, odszkodowania, należne z tytułu szkód, wyrządzonych statkom, rzeczom lub osobom znajdującym się na statku, bez względu na wody, na których zderzenie nastąpiło, są regulowane zgodnie z następującymi postanowieniami.

Artykuł  2.

Jeżeli zderzenie jest przypadkowe, jeżeli jest spowodowane siłą wyższą albo jeżeli są wątpliwości co do przyczyn zderzenia, straty są ponoszone przez tych, którzy ich doznali.

To postanowienie stosowane będzie w przypadku, gdy bądź statki, bądź jeden z nich stoją w chwili wypadku na kotwicy.

Artykuł  3.

Jeżeli zderzenie nastąpiło z winy jednego ze statków, wynagrodzenie szkód obciąża statek, który je spowodował.

Artykuł  4.

Jeżeli wina jest wspólna, odpowiedzialność każdego ze statków jest proporcjonalna do wagi win przez nie popełnionych; jeżeli jednak zależnie od okoliczności stosunek nie może być ustalony, lub jeżeli winy wydają się być równoważne, wówczas odpowiedzialność ponoszona jest w równych częściach.

Szkody wyrządzone bądź to statkom, bądź to ich ładunkom, bądź też rzeczom lub innemu mieniu załóg, pasażerów lub innych osób znajdujących się na statku, ponoszą statki winne szkód według wymienionego stosunku, niesolidarnie w odniesieniu do osób trzecich.

Statki winne szkód odpowiadają solidarnie w stosunku do osób trzecich za szkody spowodowane przez śmierć lub rany, z zachowaniem prawa regresu dla statku, który zapłacił część większą od tej, jaką winien ponieść w ostatecznym wyniku w myśl ust. 1 niniejszego artykułu.

Jeżeli chodzi o ten regres, określenie zakresu i skutków postanowień umownych lub prawnych, które ograniczają odpowiedzialność właścicieli statków w odniesieniu do osób, znajdujących się na statku, należy do ustawodawstwa krajowego.

Artykuł  5.

Odpowiedzialność ustalona w poprzednich artykułach jest utrzymana w przypadku, gdy zderzenie nastąpiło z winy pilota, nawet, chociażby to był pilot przymusowy.

Artykuł  6.

Postępowanie dotyczące zwrotu szkód poniesionych wskutek zderzenia nie podlega ani zaskarżeniu, ani żadnej innej specjalnej formalności.

Nie ma żadnych domniemań prawnych winy co do odpowiedzialności za zderzenie.

Artykuł  7.

Sprawy o wynagrodzenie szkód ulegają przedawnieniu po dwóch latach od chwili wypadku.

Termin do wniesienia spraw o regres, dopuszczonych prze ust. 3 art. 4 jest roczny.

Przedawnienie to biegnie od dnia zapłaty.

Przyczyny zawieszenia i przerwania biegu tych przedawnień określa prawo właściwe dla sądu, do którego sprawę wniesiono.

Wysokie Układające się Strony zastrzegają sobie prawo przyjęcia w swych ustawodawstwach za okoliczność przedłużającą terminy powyżej ustalone fakt, że statek pozwany nie mógł być zajęty na wodach terytorialnych Państwa, w którym powód ma swoje zamieszkanie lub swój główny zakład.

Artykuł  8.

Po zderzeniu, kapitan każdego ze statków, które zderzyły się, jest obowiązany do niesienia pomocy drugiemu statkowi, jego załodze i jego pasażerom, jeżeli może to uczynić bez poważnego niebezpieczeństwa dla swego statku, swej załogi i swych pasażerów.

Jest również obowiązany, w miarę możliwości, podać do wiadomości drugiemu statkowi nazwę i port macierzysty swego statku, jak również miejscowości, z których i do których płynie.

Właściciel statku nie jest odpowiedzialny z tytułu samego przekroczenia poprzednich postanowień.

Artykuł  9

Wysokie Układające się Strony, których ustawodawstwo nie zwalcza naruszania postanowień poprzedniego artykułu, zobowiązują się zastosować lub zaproponować swoim odnośnym władzom Ustawodawczym niezbędne zarządzenia, celem ukrócenia tych naruszeń.

Wysokie Układające się Strony podadzą sobie do wiadomości, skoro to tylko będzie możliwe, ustawy i przepisy, które już zostały lub będą wydane w ich Państwach dla wykonania powyższego postanowienia.

Artykuł  10.

Z zastrzeżeniem późniejszych konwencyj, niniejsze postanowienia nie naruszają przepisów o ograniczeniu odpowiedzialności właścicieli statków, tak jak są one ustalone w każdym kraju, jak również nie naruszają obowiązków, wynikających z umowy o przewóz lub z wszystkich innych umów.

Artykuł  11.

Konwencja niniejsza nie ma zastosowania do okrętów wojennych oraz do statków państwowych, przeznaczonych wyłącznie do służby publicznej.

Artykuł  12.

Postanowienia Konwencji niniejszej będą stosowane w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych, gdy wszystkie wchodzące w rachubę statki będą przynależne do Państw Wysokich Układających się Stron oraz w innych, przewidzianych przez prawo krajowe, przypadkach.

Rozumie się jednak:

1) że, w odniesieniu do zainteresowanych obywateli Państwa nieukładającego się, stosowanie wymienionych postanowień każde z Państw Układających się będzie mogło podporządkować warunkowi wzajemności;

2) że, jeżeli wszyscy zainteresowani są obywatelami tego samego Państwa co i sąd rozpatrujący sprawę, to stosuje się prawo krajowe a nie Konwencję.

Artykuł  13.

Konwencja niniejsza obejmuje wynagrodzenie szkód, które statek spowodował bądź innemu statkowi, bądź mieniu lub osobom znajdującym się na statkach czy to przez wykonanie lub zaniechanie jakiegoś manewru, czy to przez nieprzestrzeganie przepisów, nawet wówczas gdy zderzenie nie nastąpiło.

Artykuł  14.

Każda z Wysokich Układających się Stron po upływie trzech lat począwszy od wejścia w życie niniejszej Konwencji, będzie miała możność spowodować zebranie nowej konferencji celem wynalezienia ulepszeń, które mogłyby być wprowadzone do tej Konwencji, a zwłaszcza ulepszeń celem rozszerzenia, o ile to jest możliwe, zakresu jej stosowania.

To z Państw, które skorzystałoby z tej możliwości, winno notyfikować swój zamiar innym Państwom za pośrednictwem Rządu Belgijskiego, który podejmie się zwołania konferencji w ciągu sześciu miesięcy.

Artykuł  15.

Państwa, które nie podpisały Konwencji niniejszej, są dopuszczone na własną prośbę do przystąpienia do niej. Przystąpienie to będzie notyfikowane w drodze dyplomatycznej Rządowi Belgijskiemu i przez niego podane do wiadomości każdemu z Rządów innych Układających się Stron; wywrze ono skutki w miesiąc po wysłaniu notyfikacji dokonanej przez Rząd Belgijski.

Artykuł  16.

Konwencja niniejsza będzie ratyfikowana.

Najpóźniej po upływie jednego roku, licząc od dnia podpisania Konwencji, Rząd Belgijski skomunikuje się z Rządami Wysokich Układających się Stron, które oświadczyły gotowość ratyfikowania Konwencji celem powzięcia decyzji, czy należy wprowadzić ją w życie.

Dokumenty ratyfikacyjne będą, ewentualnie, natychmiast złożone w Brukseli i Konwencja wywrze skutki w miesiąc po tym złożeniu.

Dla Państw reprezentowanych na Konferencji Brukselskiej, pozostanie otwarty protokół w ciągu drugiego roku; po tym terminie będą one mogły przystąpić do protokołu jedynie zgodnie z postanowieniami art. 15.

Artykuł  17.

W przypadku, gdy ta lub inna z Wysokich Układających się Stron wypowie niniejszą Konwencję, wypowiedzenie to wywrze skutki dopiero po upływie roku od dnia, w którym zostało ono notyfikowane Rządowi Belgijskiemu, przy czym Konwencja pozostanie w mocy między innymi Układającymi się Stronami.

Artykuł  dodatkowy.

Wbrew postanowieniom poprzedniego artykułu 16, rozumie się, że postanowienie art. 5, ustalające odpowiedzialność w przypadku, gdy zderzenie wynikło z winy przymusowego pilota, wejdzie w życie z mocy samego prawa, jedynie wówczas, jeżeli Wysokie Układające się Strony porozumieją się co do ograniczenia odpowiedzialności właścicieli statków.

Na dowód czego, Pełnomocnicy odnośnych Wysokich Układających się Stron podpisali niniejszą Konwencję i wycisnęli na niej swoje pieczęcie.

Sporządzono w Brukseli, w jedynym egzemplarzu, dnia 23 września 1910 r.

PROTOKÓŁ PODPISANIA.

W chwili przystąpienia do podpisania zawartych w dniu dzisiejszym Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów w sprawie zdarzeń oraz w sprawie niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, niżej podpisani Pełnomocnicy zgodzili się na to, co następuje:

Postanowienia wymienionych Konwencji będą stosowane w koloniach i posiadłościach Państw Układających się z poniższymi zastrzeżeniami:

I.  Rząd Niemiecki oświadcza, iż zastrzega sobie swoje decyzje w przedmiocie swych kolonii. Zastrzega sobie, osobno dla każdej z nich, prawo przystąpienia do Konwencji i ich wypowiedzenia.

II.  Rząd Duński oświadcza, iż zastrzega sobie prawo przystąpienia do wymienionych Konwencji i ich wypowiedzenia osobno dla Islandii i kolonii lub posiadłości duńskich.

III.  Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki oświadcza, iż zastrzega sobie prawo przystąpienia do wymienionych Konwencji i ich wypowiedzenia dla posiadłości wyspiarskich Stanów Zjednoczonych Ameryki.

IV.  Rząd Jego Brytyjskiej Mości oświadcza, iż zastrzega sobie prawo przystąpienia do wymienionych Konwencji i ich wypowiedzenia, osobno dla każdej z kolonii, każdego z protektoratów i terytoriów brytyjskich, jak również dla wyspy Cypru.

V.  Rząd Włoski zastrzega dla przynależności i kolonii włoskich późniejsze przystąpienie do Konwencji.

VI.  Rząd Holenderski zastrzega dla kolonii i posiadłości holenderskich późniejsze przystąpienie do Konwencji.

VII.  Rząd Portugalski oświadcza, iż zastrzega sobie dla kolonii portugalskich prawo późniejszego przystąpienia do Konwencji.

Przystąpienia te będą mogły być notyfikowane bądź przez deklarację ogólną, obejmującą wszystkie kolonie i posiadłości, bądź przez deklaracje specjalne. Dla przystąpień i wypowiedzeń będzie ewentualnie przestrzegany tryb postępowania, wskazany w obu Konwencjach z dnia dzisiejszego. Rozumie się jednak, że wymienione przystąpienia będą również mogły być stwierdzane w protokole złożenia dokumentów ratyfikacyjnych.

Na dowód czego, niżej podpisani Pełnomocnicy sporządzili protokół niniejszy, który będzie miał tę samą moc i tę samą ważność, jak gdyby jego postanowienia były zawarte w samym tekście Konwencji, do których on się odnosi.

Sporządzono w Brukseli, w jedynym egzemplarzu, dnia 23 września 1910 r.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją i protokołem podpisania i uznawszy je za słuszne, oświadczamy, iż wspomniane wyżej przystąpienie zatwierdzamy.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 21 września 1938 r.

• Identyfikator: Dz.U.1938.101.670
• Rodzaj: umowa międzynarodowa
• Tytuł: Konwencja o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń. Bruksela.1910.09.23.
• Data aktu: 1910-09-23
• Data ogłoszenia: 1938-12-23
• Data wejścia w życie: 1922-07-16