Konwencja o ograniczeniu fabrykacji i o uregulowaniu podziału środków odurzających oraz protokół podpisania. Genewa.1931.07.13.

KONWENCJA

o ograniczeniu fabrykacji i o uregulowaniu podziału środków odurzających oraz protokół podpisania,

podpisane w Genewie dnia 13 lipca 1931 r.

(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 15 grudnia 1932 r. - Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr 16, poz. 101).

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia trzynastego lipca tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku, podpisana została w Genewie wraz z protokółem podpisania konwencja o ograniczeniu fabrykacji i o uregulowaniu podziału środków odurzających o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

o ograniczeniu fabrykacji i o uregulowaniu podziału środków odurzających.

Prezydent Rzeszy Niemieckiej; Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki; Prezydent Republiki Argentyńskiej; Prezydent Związkowy Republiki Austrjackiej; Jego Królewska Mość Król Belgów; Prezydent Republiki Boliwijskiej; Prezydent Republiki Stanów Zjednoczonych Brazylji; Jego Królewska Mość Król Wielkiej Brytanji i Irlandji i Zamorskich Dominjonów Brytyjskich, Cesarz Indyj; Prezydent Republiki Chilijskiej; Prezydent Republiki Kostarika; Prezydent Republiki Kuba; Jego Królewska Mość Król Danji i Islandji; Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej za Wolne Miasto Gdańsk; Prezydent Republiki Dominikańskiej; Jego Królewska Mość Król Egiptu; Prezydent Rządu tymczasowego Republiki Hiszpańskiej; Jego Cesarska Mość Król Królów Etjopji; Prezydent Republiki Francuskiej; Prezydent Republiki Helleńskiej; Prezydent Republiki Gwatemala; Jego Królewska Mość Król Hedżazu, Nedżedu i przyległych terytorjów; Jego Królewska Mość Król Włoch; Jego Cesarska Mość Cesarz Japonji; Prezydent Republiki Liberja; Prezydent Republiki Litewskiej; Jej Królewska Wysokość Wielka Księżna Luksemburgu; Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku; Jego Książęca Wysokość Książę Monako; Prezydent Republiki Panamskiej; Prezydent Republiki Paragwajskiej; Jej Królewska Mość Królowa Holandji; Jego Cesarska Mość Szach Persji; Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; Prezydent Republiki Portugalskiej; Jego Królewska Mość Król Rumunji; Kapitanowie - Regenci Republiki San Marino; Jego Królewska Mość Król Sjamu; Jego Królewska Mość Król Szwecji; Szwajcarska Rada Związkowa, Prezydent Republiki Czeskosłowackiej; Prezydent Republiki Urugwajskiej; Prezydent Stanów Zjednoczonych Wenezueli,

Pragnąc uzupełnić postanowienia międzynarodowych Konwencyj opjumowanych, podpisanych w Hadze dnia 23 stycznia 1912 r. i w Genewie dnia 19 lutego 1925 r., i osiągnąć drogą umowy międzynarodowej ograniczenie fabrykacji środków odurzających do legalnych potrzeb światowych dla celów leczniczych i naukowych oraz unormować ich podział.

Postanowili zawrzeć w tym celu Konwencję i mianowali jako swych pełnomocników: (pominięto),

Którzy po okazaniu swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i sporządzone w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:

Rozdział  I.

Określenia.

Artykuł  Pierwszy.

O ile niema wyraźnie sprzecznej wskazówki, następujące określenia mają zastosowanie do wszystkich postanowień niniejszej Konwencji:

1. Przez "Konwencję Genewską" rozumie się międzynarodową Konferencję opjumową, podpisaną w Genewie dnia 19 lutego 1925 r.

2. Jako "środki odurzające" rozumie się następujące środki odurzające bez względu na to, czy są to pół-fabrykaty, czy też środki całkowicie oczyszczone:

Grupa I.

Podgrupa a):

1) Morfina i jej sole łącznie z przetworami, otrzymanemi bezpośrednio z opjum surowego lub lekarskiego i zawierającemi więcej niż 20% morfiny:

2) Dwuacetylomorfina i inne estry morfiny oraz ich sole;

3) Kokaina i jej sole łącznie z przetworami, otrzymanemi bezpośrednio z liści koka i zawierającemi więcej niż 0,1% kokainy, wszystkie estry ekgoniny i ich sole;

4) Dwuhydro-oxykodeinon (którego solą jest eukodal, nazwa zastrzeżona); dwuhydrokodeinon (którego solą jest dicodid, nazwa zastrzeżona); dwuhydromorfinon (którego solą jest dilandid nazwa zastrzeżeno); acetylo-dwuhydrokodeinon lub acetylo-dwumetylodwuhydrotebaina (której solą jest acedicon, nazwa zastrzeżona); dwuhydromorfina (której solą jest paramorfan, nazwa zastrzeżona), ich estery oraz sole którejkolwiek z tych substancyj i ich estry. N-oxymorfina (genomorfina, nazwa zastrzeżona), pochodne N-oxymorfinowe, jak również inne pochodne morfinowe o azocie pięciowartościowym.

podgrupa b):

Ekgonina, tebaina i ich sole, estery morfinowe, jak benzylmorfina i ich sole z wyjątkiem metylomorfiny (kodeiny), etylomorfiny i ich soli.

Grupa II.

Metylomorfina (kodeina), etylomorfina i ich sole.

Substancje, wymienione w niniejszym paragrafie, będą uważane za "środki odurzające" również, gdy są otrzymywane drogą syntetyczną.

Terminy "Grupa I" i "Grupa II" wskazują grupę I względnie II niniejszego paragrafu.

3. Przez "opjum surowe" rozumie się skoagulowany drogą naturalną sok, otrzymany z główek maku nasennego (Papaver somniferum L) i poddany jedynie manipulacjom, niezbędnym do opakowania i transportu, bez względu na zawartość morfiny.

Przez "opjum lekarskie" rozumie się opjum, które było poddane operacjom, potrzebnym do przystosowania go do użytku leczniczego, sproszkowane, granulowane lub też pod postacią mieszniny z sybstancjami obojętnemi zgodnie z wymaganiami farmakopei.

Przez "morfinę" rozumie się główny alkaloid opjum, mający wzór chemiczny C₇H₉O₃N.

Przez "dwuacetylomorfinę" rozumie się dwuacetylomorfinę (diamorfinę, heroinę), mającą wzór chemiczny C₂₁H₂₃O₅N (C₁₇H₁₇ (C₂H₃O₂) O₃N).

Przez "liście koka" rozumie się liście Erythroxylon Coca Lamarck, Erythroxylon novo-granatense (Morris) Hieronymus i ich odmian, z rodziny Erythroxylaccae i liście innych gatunków tego rodzaju, z których kokaina mogłaby być wyciągnięta bezpośrednio lub otrzymana drogą przetwarzania chemicznego.

Przez "kokainę" rozumie się eter metylowy benzoylekgoniny lewoskrętnej ([α] D20⁰ = - 16⁰4) w 20%-wym roztworze chloroformowym, mającym wzór chemiczny C₁₇H₂₁O₄N.

Przez "ekgoninę" rozumie się ekgoninę lewoskrętną ([α]D 20⁰ = - 45⁰ 6 w 5%-wym roztworze wodnym), mającą wzór: G₉H₁₅O₃NH₂O i wszystkie pochodne tej ekgoniny, mogące przemysłowo służyć do jej regeneracji.

Poniższe środki odurzające są określone zapomocą formuł chemicznych, jak następuje:

Dwuhydro-oxykodeinon C₁₈H₂₁O₄N

Dwuhydrokodeinon C₁₈H₂₁O₃N

Dwuhydromorfinon C₁₇H₁₉O₃N

Acetylo-dwuhydrokodeinon lub

Acetylo-dwumetylo-dwuhydrotebaina C₂₀H₂₃O₄N(C₁₈H₂₀(C₂H₃O)O₃N)

Dwuhydromorfina C₁₇H₂₁O₃N

N-oksymorfina C₁₇H₁₉O₄N

Tebaina C₁₉H₂₁O₃N

Metylomorfina (kodeina) C₁₈H₂₁O₃N(C₁₇H₁₈(CH₃O)O₂N)

Etylomorfina C₁₉H₂₃O₃N(C₁₇H₁₈(C₂H₅O)O₂N)

Benzylomorfina C₂₄H₂₅O₃N(C₁₇H₁₈(C₇H₇O)O₂N)

4. Przez "fabrykację" rozumie się także oczyszczanie.

Przez "przeróbkę" rozumie się przetwarzanie środka odurzającego drogą chemiczną oprócz przeróbki alkaloidów na ich sole.

Gdy jeden ze środków odurzających przetwarza się na inny środek odurzający, operację tę uznaje się za "przeróbkę" w stosunku do pierwszego środka odurzającego i za "wyrób" w stosunku do drugiego.

Przez "obliczenia" rozumie się obliczenia, dostarczone zgodnie z artykułami 2 do 5 niniejszej Konwencji łącznie z obliczeniami dodatkowemi, chyba, że w kontekście przewidziano inaczej.

Termin "zapasy rezerwowe" dla jakiegokolwiek środka odurzającego oznacza zapasy potrzebne:

i) dla normalnej konsumpcji wewnątrz kraju lub terytorjum, gdzie są przechowywane,

ii) dla przeróbki w tym kraju lub na terytorjum i

iii) dla wywozu.

Termin "zapasy Państwowe" dla jakiegokolwiek środka odurzającego wskazuje zapasy, utrzymywane pod nadzorem państwowym, do użytku państwowego i aby zadośćuczynić okolicznościom wyjątkowym.

Wyraz "wywóz" obejmuje również reeksport, chyba, że kontekst stanowi inaczej.

Rozdział  II.

Obliczenia.

Artykuł  2.

1. Wysokie Układające się Strony dostarczą corocznie Stałemu Komitetowi Centralnemu, utworzonemu na podstawie Rozdziału VI Konwencji Genewskiej, dla każdego środka odurzającego i dla każdego ze swych terytorjów, do których niniejsza Konwencja ma zastosowanie, obliczenia zgodne z przepisami art. 5 niniejszej Konwencji.

2. Jeśli jedna z Wysokich Układających się Stron nie dostarczy w terminie, przewidzianym w artykule 5 punkt 4, obliczeń dla któregokolwiek ze swych terytorjów, do których niniejsza Konwencja ma zastosowanie, obliczenie to będzie ustalone w miarę możności przez organ kontroli, przewidziany w artykule 5 punkt 6.

3. Stały komitet Centralny zażąda dla krajów lub terytorjów, do których niniejsza Konwencja nie ma zastosowania, obliczeń, ustalonych zgodnie z przepisami niniejszej Konwencji. Jeśli dla któregokolwiek z tych krajów lub terytorjów nie zostaną dostarczone obliczenia, Organ kontroli ustali je sam w miarę możności.

Artykuł  3.

Każda z Wysokich Układających się Stron będzie mogła dostarczyć, o ile okaże się potrzebne, na przeciąg jednego roku i dla któregokolwiek ze swych terytorjów, obliczenia dodatkowe, dotyczące tego terytorjum na przeciąg danego roku, podając przyczyny, usprawiedliwiające złożenie obliczeń dodatkowych.

Artykuł 4.

1. Wszelkie obliczenie, dostarczone zgodnie z poprzedniemi artykułami, dotyczące któregokolwiek ze środków odurzających, potrzebnych do konsumpcji wewnętrznej kraju lub terytorjum, dla którego było ustalone, będzie oparte wyłącznie na potrzebach leczniczych i naukowych danego kraju lub terytorjum.

2. Wysokie Układające się Strony będą mogły stworzyć i utrzymywać zapasy państwowe, prócz zapasów rezerwowych.

Artykuł  5.

1. 1 Obliczenia, przewidziane w artykułach 2 do 4 niniejszej Konwencji, będą ustalone podług wzoru, przepisanego co pewien czas przez Stały Komitet Centralny i podanego do wiadomości staraniem tego Komitetu wszystkim Członkom Organizacji Narodów Zjednoczonych i Państwom, nie będącym jej członkami, wymienionym w artykule 28.

2. Dla każdego środka odurzającego bądź pod postacią alkaloidów lub soli, bądź przetworów alkaloidów lub soli, dla każdego roku i dla każdego kraju lub terytorjum obliczenia winny wskazywać:

a) ilość potrzebną celem zużytkowania jej jako takiej do potrzeb leczniczych i naukowych łącznie z ilością, potrzebną do fabrykacji takich przetworów, do których wywozu nie są wymagane, bez względu na to, czy te przetwory są przeznaczone do konsumpcji wewnętrznej czy na wywóz;

b) ilość, potrzebną do celów przeróbki zarówno jak i dla konsumpcji wewnętrznej oraz na wywóz;

c) zapasy rezerwowe, jakie pragnie się utrzymać;

d) ilość wymaganą celem stworzenia i utrzymywania zapasów państwowych, jak przewidziano w art. 4.

Jako całkowite obliczenie dla każdego kraju lub terytorjum rozumie się sumę ilości, wymienionych w punktach a) i b) niniejszego ustępu, powiększoną o ilość, jakie mogą być potrzebne do doprowadzenia zapasów rezerwowych i zapasów państwowych do pożądanego poziomu lub po odjęciu wszelkich ilości, o które te zapasy mogą przekraczać dany poziom. Jednakże te powiększenia lub zmniejszenia będą brane pod uwagę o tyle tylko, o ile zainteresowane Wysokie Układające się Strony prześlą potrzebne obliczenia Stałemu Komitetowi Centralnemu w czasie właściwym.

3. Do każdego obliczenia będą dołączone wyjaśnienia sposobu obliczania rozmaitych ilości w niem zamieszczonych. O ile kwoty obliczenia zawierają pewien zapas, licząc się z możliwemi odchyleniami zapotrzebowania, obliczenie musi ściśle podać wysokość przewidzianego zapasu. Przyjmuje się, że co do któregokolwiek ze środków odurzających, objętych lub mogących być objętemi grupą II, można będzie pozostawić większy zapas, aniżeli przy innych środkach odurzających.

4. Wszystkie obliczenia winny być dostarczone Stałemu Komitetowi Centralnemu nie później niż 1 sierpnia roku, poprzedzającego okres, dla którego obliczenie było ustalone.

5. Obliczenia dodatkowe winny być kierowane do Stałego Komitetu Centralnego niezwłocznie po ich ustaleniu.

6. 2 Obliczenia będą badane przez Organ Kontroli, składający się z czterech członków. Światowa Organizacja Zdrowia mianuje dwóch członków, a Komisja środków odurzających Rady Gospodarczej i Społecznej oraz Stały Komitet Centralny mianują po jednym członku. Funkcje sekretariatu Organu Kontroli będą sprawowane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych przy ścisłej współpracy Stałego Komitetu Centralnego.

Organ Kontroli będzie mógł zażądać dla każdego kraju lub terytorjum, dla którego obliczenie było dostarczone, wszelkich wskazówek lub danych dodatkowych, jakie uzna za potrzebne, z wyjątkiem takich, które dotyczą potrzeb państwowych, bądź celem uzupełnienia obliczeń, bądź celem wyjaśnienia zawartych w nich danych; na zasadzie uzyskanych w ten sposób wiadomości będzie on mógł za zgodą Państwa zainteresowanego zmienić obliczenia. Dla któregokolwiek ze środków odurzających, objętych lub mogących być objętemi grupą II, wystarczy ogólne oświadczenie.

7. 3 Po rozpatrzeniu zgodnie z powyżej podanym punktem 6 dostarczonych obliczeń i po ustaleniu zgodnie z artykułem 2 obliczeń dla krajów i terytorjów, co do których obliczenia nie były dostarczone, Organ Kontroli prześle za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i nie później niż 15 grudnia każdego roku wszystkim Członkom Narodów Zjednoczonych oraz Państwom, nie będącym członkami, wymienionym w artykule 28, wykaz, zawierający obliczenia dla każdego kraju lub terytorjum; do tego wykazu będzie dołączone, o ile Organ Kontroli uzna to za potrzebne, zestawienie wyjaśnień dostarczonych lub żądanych, zgodnie z powyżej podanym punktem 6, oraz wszystkich uwag, jakie Organ Kontroli chciałby poczynić co do wszelkich obliczeń, wyjaśnień lub żądań wyjaśnienia.

8. Wszelkie obliczenia dodatkowe, zakomunikowane w ciągu roku Stałemu Komitetowi Centralnemu, winny być załatwione bezzwłocznie przez Organ Kontroli zgodnie z procedurą, wyszczególnioną w powyższych punktach 6 i 7.

Rozdział  III.

Ograniczenie fabrykacji.

Artykuł  6.

1. W żadnym kraju lub terytorjum nie będzie wyrabiana w ciągu jakiegokolwiek roku ilość jakiegokolwiek środka odurzającego, przekraczająca ogółem następujące ilości:

a) Ilość potrzebną w granicach obliczeń dla danego kraju lub terytorjum na dany rok w celu zużytkowania jako taką dla celów leczniczych i naukowych, uwzględniając ilość, potrzebną do wyrobu przetworów, na których wywóz pozwolenia wywozowe nie są wymagane, przyczem przetwory te mogą być przeznaczone zarówno do konsumpcji wewnętrznej, jak i na wywóz.

b) Ilość potrzebną w granicach obliczeń dla danego kraju lub terytorjum na dany rok w celach przeróbki zarówno dla konsumpcji wewnętrznej, jak i na wywóz.

c) Ilość, która może być potrzebna dla danego kraju lub terytorjum w celu wykonania w ciągu roku obstalunków, przeznaczonych na wywóz i wykonanych zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

d) Ilość ewentualnie potrzebną dla danego kraju lub terytorjum celem utrzymania zapasów rezerwowych na poziomie, wymienionym w obliczeniach dla danego roku.

e) Ilość ewentualnie potrzebną celem utrzymywania zapasów państwowych na poziomie, wymienionym w obliczeniach danego roku.

2. Przyjmuje się, że w razie stwierdzenia przy końcu roku przez Wysoką Układającą się Stronę, że ilość fabrykowana przekracza całkowite ilości, wyszczególnione powyżej, z uwzględnieniem potrąceń, przewidzianych w ustępie pierwszym artykułu 7, nadmiar będzie potrącony z ilości, mającej podlegać fabrykacji w ciągu roku następnego. Przesyłając Stałemu Komitetowi Centralnemu roczne dane statystyczne, Wysokie Układające się Strony podadzą przyczyny takiego przekroczenia.

Artykuł  7.

Dla każdego środka odurzającego potrąca się z ilości, której fabrykacja jest dozwolona zgodnie z artykułem 6, w ciągu jakiegokolwiek roku w jakimkolwiek kraju lub terytorjum:

1) każdą ilość wwiezionego środka odurzającego, wliczając ilości jakie były zwrócone z potrąceniem ilości reeksportowanych;

2) wszelkie ilości danego środka, skonfiskowane i zużytkowane jako takie w konsumpcji wewnętrznej lub dla przeróbki.

Jeżeli potrąceń wyżej wymienionych nie można dokonać w ciągu roku sprawozdawczego, wszystkie ilości, stanowiące nadmiar w końcu roku sprawozdawczego, będą potrącone z obliczeń na rok następny.

Artykuł 8.

Ilość jakiegokolwiek środka odurzającego, wwieziona do kraju lub terytorjum lub tam fabrykowana w celach przeróbki, zgodnie z obliczeniami danego kraju lub terytorjum, winna być zużytkowana w całości do tych celów, o ile możności w ciągu okresu , objętego obliczeniem.

Jednakże, jeśli zużytkowanie w ten sposób całkowitej ilości w określonym terminie okaże się niemożliwe, część, pozostała przy końcu roku, jako nieużytkowana, będzie odjęta od obliczeń danego kraju lub terytorjum na rok następny.

Artykuł  9.

Jeśli w chwili, gdy wszystkie postanowienia niniejszej Konwencji wejdą w życie, zapasy środka odurzającego, istniejące w danym kraju lub terytorjum, przekraczają zapasy rezerwowe tego środka odurzającego, jakie dany kraj lub terytorjum pragnie utrzymać zgodnie ze swemi obliczeniami, nadmiar będzie odjęty od ilości, jaka normalnie mogłaby być wwieziona, względnie fabrykowana w ciągu roku, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

O ile procedura ta nie będzie zastosowana, Rząd obejmie nadmierne zapasy, istniejące w chwili wejścia w życie wszystkich postanowień niniejszej Konwencji. Rząd w pewnych odstępach czasu będzie wydawał wyłącznie te ilości, jakie zgodnie z Konwencją mogą być wydawane. W ten sposób wydane w ciągu roku ilości winny być odjęte od całkowitej ilości, jaka ma być fabrykowana, względnie wwieziona w ciągu tego samego roku.

Rozdział  IV.

Zakazy i ograniczenia.

Artykuł  10.

1. Wysokie Układające się Strony zakażą wywożenia z ich terytorjów dwuacetylomorfiny i jej soli, jak również przetworów, zawierających dwuacetylomorfinę albo jej sole.

2. Jednakże na żądanie Rządu jakiegokolwiek kraju, w którym dwuacetylomorfina nie jest fabrykowana, każda Wysoka Układająca się Strona będzie mogła zezwolić na wywóz do wyżej wspomnianego kraju dwuacetylomorfiny, jej soli i przetworów, zawierających dwuacetylomorfinę albo jej sole w ilościach, niezbędnych do celów leczniczych i naukowych danego kraju, pod warunkiem, że to żądanie będzie zaopatrzone w świadectwo wwozu, a przesyłka zostanie skierowana pod adresem organu rządowego, oznaczonego w świadectwie wwozu.

3. Cała ilość w ten sposób wwieziona będzie rozdzielona przez Rząd kraju wwożącego i pod jego odpowiedzialnością.

Artykuł  11.

1. Handel i fabrykacja w celach handlowych wszelkich przetworów pochodnych któregokolwiek z alkaloidów fenantrenowych opjum albo też alkaloidów ekgoninowych liści koka, nieużywanych do dnia dzisiejszego do celów leczniczych lub naukowych, nie będą dozwolone w jakimkolwiek kraju lub terytorjum, dopóki wartość lecznicza lub naukowa danego przetworu nie będzie ustalona w sposób uznany za zadowalający przez Rząd zainteresowany.

W takim razie ilości, których fabrykacja jest dozwolona, nie powinny w oczekiwaniu postanowień wymienionych później, przekraczać całej ilości potrzebnej wewnątrz kraju lub terytorjum do celów leczniczych lub naukowych oraz ilości, potrzebnej do pokrycia zapotrzebowań wywozowych, dopóki postanowienia niniejszej Konwencji nie będą miały zastosowania do danego przetworu, chyba, że rząd zdecyduje, że dany przetwór nie wywołuje nałogu lub może być przerobiony na przetwór, wywołujący nałóg.

2. 4 Wysoka Umawiająca się Strona, która zezwoli na handel lub wyrób w celach handlowych jednego z tych przetworów, zawiadomi o tym natychmiast Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który zakomunikuje tę notyfikację innym Wysokim Umawiającym się Stronom oraz Światowej Organizacji Zdrowia.

3. 5 Światowa Organizacja Zdrowia postanowi, zasięgnąwszy opinii mianowanego przez siebie komitetu ekspertów, czy dany przetwór może wywołać toksykomanię (i powinien być z tego względu potraktowany tak jak "środki odurzające", wymienione w podgrupie a) grupy I), czy też może być przerobiony na jeden z tych samych środków (i z tego względu potraktowany tak jak "środki odurzające", wymienione w podgrupie b) grupy I lub w grupie II).

4. 6 O ile Światowa Organizacja Zdrowia postanowi, zasięgnąwszy opinii mianowanego przez siebie komitetu ekspertów, że dany przetwór nie będąc "środkiem odurzającym" zdolnym wywołać toksykomanię może być przerobiony na taki środek, sprawa, czy ten "środek odurzający" należy do podgrupy b) grupy I czy do grupy II, będzie przedłożona do decyzji komitetu trzech ekspertów, wykwalifikowanych do zbadania stron naukowych i technicznych kwestii. Dwóch z tych ekspertów będzie wyznaczonych odpowiednio przez Rząd zainteresowany i przez komisję środków odurzających Rady Gospodarczej i Społecznej, a trzeciego wyznaczą dwaj wyżej wymienieni.

5. 7 Każde postanowienie, powzięte zgodnie z dwoma poprzednimi paragrafami, będzie podane do wiadomości Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który zakomunikuje je wszystkim Członkom Organizacji oraz Państwom, nie będącym jej członkami, wymienionym w artykule 28.

6. 8 Jeżeli z tych orzeczeń wynika, że rzeczony przetwór może wywołać nałóg lub być przerobiony na środek odurzający, mogący wywołać nałóg, Wysokie Układające się Strony natychmiast po otrzymaniu zawiadomienia Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych zastosują do danego środka odurzającego sposób postępowania, przewidziany w niniejszej Konwencji w zależności od tego, czy będzie objęty grupą I, czy też grupą II.

7. 9 Na żądanie każdej z Wysokich Układających się Stron, skierowane do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, wszelkie orzeczenia tego rodzaju będą mogły być poddane rewizji na zasadzie nabytego doświadczenia i zgodnie z wyżej podaną procedurą.

Artykuł  12.

1. Przywóz lub wywóz jakiegokolwiek środka odurzającego, pochodzącego z terytorjum jednej z Wysokich Układających się Stron, lub przeznaczonego dla tego terytorjum, będzie dopuszczalny jedynie zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

2. Przewóz jakiegokolwiek środka odurzającego do jakiegokolwiek kraju lub terytorjum i w jakimkolwiek roku nie może przekraczać całości obliczeń, określonych w artykule 5 i ilości wywiezionej z danego kraju lub terytorjum w ciągu tego samego roku po odliczeniu ilości, jaka w danym kraju lub terytorjum była w ciągu tego samego roku fabrykowana.

Rozdział  V.

Kontrola.

Artykuł  13.

1. a) Wysokie Układające się Strony zastosują do wszystkich środków odurzających grupy I postanowienia Konwencji Genewskiej, przewidziane jako mające zastosowanie do substancyj, wyszczególnionych w artykule 4 (lub postanowienia równoznaczne). Wysokie Układające się Strony zastosują również postanowienia te do przetworów morfiny i kokainy, objętych artkułem 4, oraz do wszystkich przetworów innych środków odurzających grupy I prócz przetworów, które mogą być wyjęte z pod działania Konwencji Genewskiej zgodnie z artykułem 8 tej konwencji.

b) Wysokie Układające się Strony zastosują do rozczynów albo roztworów morfiny albo kokainy, albo ich soli, w substancji nieczynnej, płynnej lub stałej, a zawierających 0,2% albo mniej morfiny albo 0,1% lub mniej kokainy, te same postanowienia, jakie się stosują do przetworów, zawierających wyższy odsetek tych narkotyków.

2. Wysokie Układające się Strony zastosują do środków odurzających, które są lub mogą być objęte grupą II, następujące postanowienia Konwencji Genewskiej lub postanowienia równoznaczne:

a) Postanowienia artykułów 6 i 7, o ile dotyczą one fabrykacji, wwozu, wywozu i handlu hurtowego temi środkami odurzającemi;

b) Postanowienia rozdziału V z wyjątkiem tych, które dotyczą mieszanek, zawierających jeden z tych środków odurzających, a które nadają się do normalnego stosowania leczniczego;

c) Postanowienia ustępów 1 b, c i e i ustępu 2 artykułu 22, przyczem przyjmuje się, że:

1) dane statystyczne wwozu i wywozu mogą być przysyłane corocznie zamiast kwartalnie i

2) ustęp 1 b oraz ustęp 2 artykułu 22 nie będą miały zastosowania do przetworów, zawierających te środki odurzające.

Artykuł  14.

1. Rządy, które wydadzą pozwolenie wywozu na środek odurzający, objęty lub mogący być objętym grupą I, przeznaczone dla krajów lub terytorjów, do których ani niniejsza Konwencja, ani Konwencja Genewska nie mają zastosowania, winny bezzwłocznie zawiadomić o tem Stały Komitet Centralny. Przyjmuje się, że, o ile żądania wywozu obejmą ilości, wynoszące 5 kg lub więcej, pozwolenie nie będzie wydane, dopóki Rząd nie upewni się w Stałym Komitecie Centralnym, że wywóz nie spowoduje przekroczenia obliczeń dla wwożącego kraju lub terytorjum. O ile Stały Komitet Centralny zawiadomi, że przekroczenie nastąpi, Rząd nie zezwoli na wywóz ilości, która mogłaby spowodować przekroczenie.

2. O ile z zestawień wwozu i wywozu, kierowanych do Stałego Komitetu Centralnego lub z notyfikacyj, czynionych temu Komitetowi z punktem poprzednim, wynika, że ilość wywożona lub której wywóz był dozwolony do jakiegokolwiek kraju lub terytorjum, przekracza całość obliczeń, określonych w artykule 5 dla danego kraju lub terytorjum na dany rok, powiększoną o ustalone ilości wywiezione, Komitet zawiadomi bezzwłocznie o tem wszystkie Wysokie Układające się Strony. Strony te nie będą mogły udzielać dalszych pozwoleń w danym roku na żaden nowy wywóz do danego kraju lub terytorjum z wyjątkiem:

1) w przypadku, gdy obliczenie dodatkowe będzie dostarczone zarówno na wszelkie ilości wwożone w nadmiarze, jak na żądaną ilość dodatkową, lub

2) w przypadkach wyjątkowych, gdy wywóz jest, zdaniem rządu kraju wywożącego, niezbędny dla dobra ludzkości lub dla leczenia chorych.

3. 10 Stały Komitet Centralny przygotuje corocznie wykaz, zawierający dla każdego kraju lub terytorjum za rok poprzedni:

a) obliczenia każdego środka odurzającego,

b) ilość każdego środka odurzającego spożytego,

c) ilość każdego środka odurzającego fabrykowanego,

d) ilość każdego środka odurzającego przerobionego,

e) ilość każdego środka odurzającego wwiezionego,

f) ilość każdego środka odurzającego wywiezionego,

g) ilość każdego środka odurzającego, zużytego przy wyrobie przetworów, na których wywóz pozwolenia wywozowe nie są wymagane.

Jeżeli z tego wykazu wynika, że jedna z Wysokich Układających się Stron nie wykonała lub mogła nie wykonać zobowiązań, przewidzianych w niniejszej Konwencji, Komitet będzie miał prawo żądać od niej wyjaśnień za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, stosując procedurę, przewidzianą w punktach 2 do 7 artykułu 24 Konwencji Genewskiej.

Komitet ogłosi możliwie najwcześniej wykazy wspomniane wyżej oraz streszczenie wyjaśnień udzielonych lub żądanych, zgodnie z poprzednim ustępem, zarówno jak wszelkie uwagi, dotyczące tych wyjaśnień lub żądań wyjaśnienia, chyba, że uzna to za zbyteczne.

Ogłaszając dane statystyczne i inne wiadomości otrzymane na podstawie niniejszej Konwencji, Stały Komitet Centralny dołoży starań, aby w tych wydawnictwach nie umieszczać żadnych wskazówek, mogących ułatwić operacje spekulantów lub szkodzić legalnemu handlowi którejkolwiek z Układających się Stron.

Rozdział  VI.

Postanowienia administracyjne.

Artykuł  15.

Wysokie Układające się Strony przedsięwezmą wszelkie środki ustawodawcze i inne, niezbędne celem zapewnienia na ich terytorjach należytego stosowania postanowień niniejszej Konwencji.

Wysokie Układające się Strony ustanowią, o ile tego dotychczas nie uczyniły, specjalną jednostkę administracyjną, mającą za zadanie:

a) stosowanie postanowień niniejszej Konwencji;

b) reglamentację, nadzór i kontrolę handlu środkami odurzającemi;

c) organizację walki z nałogiem, używając wszelkich środków, zmierzających do powstrzymania jego rozwoju i zwalczania handlu nielegalnego.

Artykuł 16.

1. Każda z Wysokich Układających się Stron roztoczy ścisły nadzór nad:

a) ilościami surowców i fabrykowanych środków odurzających, znajdujących się w posiadaniu każdego wytwórcy w celach fabrykacji lub przeróbki każdego z tych środków, względnie do innych celów;

b) ilościami wytworzonych środków odurzających (lub przetworów, zawierających te środki);

c) sposobem rozdziału tych środków odurzających i ich przetworów, a w szczególności wprowadzeniem do handlu po wyjściu z fabryki.

2. Wysokie Układające się Strony nie dopuszczą do gromadzenia się w ręku jakiegokolwiek wytwórcy ilości surowców, przekraczających ilości, niezbędne do właściwego funkcjonowania przedsiębiorstwa, mające na uwadze warunki rynkowe. Ilość surowców w posiadaniu każdego wytwórcy w jakimkolwiek momencie nie powinny przekraczać ilości potrzebnych do celów fabrykacji w ciągu następnego półrocza, chyba, że Rząd po przeprowadzeniu dochodzenia uzna, że okoliczności wyjątkowe usprawiedliwiają nagromadzenie ilości dodatkowych, przyczem całkowity zapas w ten sposób nagromadzony nie może w żadnym razie przekraczać zaopatrzenia rocznego.

Artykuł  17.

Każda z Wysokich Układających się Stron zobowiąże każdego wytwórcę na swem terytorjum do składania sprawozdań kwartalnych, zawierających:

a) ilości surowców i wszystkich środków odurzających, jakie otrzymał w wytwórni, oraz ilości środków odurzających lub każdego innego produktu, wytworzonego z każdej z tych substancyj. Podając ilości surowców, w ten sposób przez niego otrzymane, wytwórca winien wskazać stosunek morfiny, kokainy lub ekgoniny, zawartej w nich, lub który może być z nich otrzymany, przyczem stosunek będzie określony sposobem, przepisanym przez sąd i w warunkach, jakie rząd uzna za zadowalające;

b) ilości zarówno surowców, jak i produktów wytworzonych przy pomocy tych substancyj, jakie były zużytkowane w ciągu kwartału;

c) ilości, pozostające na składzie w końcu kwartału.

Każda z Wysokich Układających się Stron zobowiąże każdego hurtownika na swem terytorjum do składania przy końcu roku sprawozdania, podającego przy każdym środku odurzającym ilości tego środka, zawarte w przetworach wywiezionych lub wwiezionych w ciągu roku i przy których wywozie pozwolenie nie jest wymagane.

Artykuł 18.

Każda z Wysokich Układających się Stron obowiązuje się, aby wszystkie środki odurzające grupy I, skonfiskowane w handlu nielegalnym, były niszczone lub przerabiane na substancje nieodurzające, względnie przeznaczone do użytku leczniczego lub naukowego bądź przez rząd, bądź pod jego kontrolą do chwili, gdy te środki odurzające nie są dłużej potrzebne do procedury sądowej albo wszelkiej innej akcji ze strony władz rządowych. W każdym razie dwuacetylomorfina winna być zniszczona lub przerobiona.

Artykuł  19.

Wysokie Układające się Strony powinny żądać, aby etykiety na przeznaczonych do obrotu środkach odurzających lub przetworach, zawierających dany środek odurzający, wskazywały jego procentowy stosunek. Winny one również podawać nazwy w sposób, określony w ustawodawstwie poszczególnych krajów.

Rozdział  VII.

Postanowienia ogólne.

Artykuł  20. ¹¹

1. Każda z Wysokich Układających się Stron, na jakiemkolwiek terytorjum której jakikolwiek środek odurzający będzie wytwarzany lub przerabiany w chwili wejścia w życie niniejszej Konwencji, lub która w chwili obecnej lub później zamierza zezwolić na swem terytorjum na taką fabrykację lub przeróbkę, prześle notyfikację Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, podając, czy fabrykacja lub przeróbka jest przeznaczona wyłącznie na potrzeby wewnętrzne, czy też również na wywóz, jak również w jakim czasie fabrykacja lub przeróbka będzie rozpoczęta; wyszczególni pozatem środki odurzające, jakie mają być fabrykowane lub przerabiane, oraz nazwiska i adresy osób lub firm upoważnionych.

2. W razie zaniechania fabrykacji lub przeróbki jakiegokolwiek środka odurzającego na swem terytorjum Wysoka Układająca się Strona prześle właściwą notyfikację Sekretarzowi Generalnemu, wskazując datę i miejsce, gdzie ta fabrykacja lub przeróbka były lub będą zaniechane, jak również wyszczególniając w mowie będące środki, osoby albo firmy oraz nazwiska i adresy.

3. Dostarczone zgodnie z ustępami 1 i 2 wiadomości będą komunikowane przez Sekretarza Generalnego Wysokim Układającym się Stronom.

Artykuł  21. ¹²

Wysokie Układające się Strony będą sobie komunikowały za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ustawy i rozporządzenia, wydane dla wykonania niniejszej Konwencji, i prześlą mu sprawozdanie roczne, dotyczące stosowania Konwencji na ich terytorjach, zgodnie z schematem, ustalonym przez komisję środków odurzających Rady Gospodarczej i Społecznej.

Artykuł  22.

Wysokie Układające się Strony pomieszczą w statystykach rocznych, dostarczonych przez nie Stałemu Komitetowi, ilości każdego ze środków odurzających, zużytych przez wytwórców i hurtowników dla przygotowania przetworów, przeznaczonych do konsumpcji wewnętrznej lub na wywóz, na których wywóz pozwolenia nie są wymagane.

Wysokie Układające się Strony pomieszczą również w swych sprawozdaniach streszczenie wykazów, ustalonych przez wytwórców, zgodnie z artykułem 17.

Artykuł 23. ¹³

Wysokie Układające się Strony będą sobie komunikowały za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w możliwie najkrótszym czasie wiadomości o każdym przypadku wykrytego przez nie handlu nielegalnego, mającego znaczenie bądź ze względu na ilości wykrytych środków odurzających, bądź ze względu na wskazówki co do źródeł, zaopatrujących handel nielegalny w środki odurzające, oraz co do metod, stosowanych przez handlarzy nielegalnych.

Wskazówki te powinny zawierać, o ile możności:

a) rodzaj i ilość środków odurzających, o jakie chodzi;

b) pochodzenie środków odurzających, znaki i etykiety;

c) punkty, w których środki odurzające były kierowane do handlu nielegalnego;

d) miejscowości, z których środki odurzające były wysłane, i nazwiska ekspedytorów, agentów spedycyjnych lub komisjonerów, sposoby wysyłki oraz nazwiska i adresy odbiorców, o ile są one znane:

e) drogi i metody, jakiemi posługiwali się przemytnicy, oraz ewentualnie nazwy statków, które służyły do przewozu;

f) środki, stosowane przez rządy względem osób zamieszanych (szczególnie tych, które posiadałyby upoważnienia lub koncesje), jak również sankcje karne stosowane;

g) wszelkie inne informacje, jakie mogłyby pomóc przy zwalczaniu handlu nielegalnego.

Artykuł  24.

Niniejsza Konwencja uzupełni Konwencję Haską z r. 1912 i Genewską z r. 1925 w stosunkach między Wysokiemi Układającemi się Stronami, które związane są postanowieniami przynajmniej jednej z tych ostatnich Konwencyj.

Artykuł 25. ¹⁴

W razie, gdyby między Wysokiemi Układającemi się Stronami wynikł jakikolwiek spór co do interpretacji lub zastosowania niniejszej konwencji i jeżeli sporu tego nie udałoby się rozstrzygnąć w sposób zadowalający drogą dyplomatyczną, będzie on załatwiony zgodnie z postanowieniami obowiązującemi między Stronami co do załatwienia sporów międzynarodowych.

W razie gdyby takie postanowienia nie istniały między Stronami, będącymi w sporze, poddadzą go one procedurze rozjemczej lub sądowej. W braku zgody co do wyboru innego trybunału spór będzie przedłożony na żądanie jednej z nich Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości, o ile wszystkie one są Stronami Statutu, a o ile nie są one wszystkie jego Stronami, spór będzie przedłożony trybunałowi rozjemczemu, utworzonemu zgodnie z konwencją haską z 18 października 1907 r. o pokojowym załatwianiu sporów międzynarodowych.

Artykuł  26. ¹⁵

Każda Wysoka Układająca się Strona będzie mogła oświadczyć w chwili podpisania ratyfikacji lub przystąpienia, że, przyjmując niniejszą Konwencję, nie przyjmuje żadnego zobowiązania co do całości lub części swych kolonij, protektoratów i terytorjów zamorskich lub terytorjów, znajdujących się pod jej zwierzchnictwem lub mandatem; w takim razie niniejsza Konwencja nie będzie miała zastosowania do terytorjów, wymienionych w tem oświadczeniu.

W następstwie każda z Wysokich Układających się Stron może w każdej chwili zawiadomić Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że życzy sobie, aby niniejsza Konwencja miała zastosowanie do całości lub części jej terytorjów, o których była mowa w oświadczeniu w rozumieniu ustępu poprzedniego; w takim razie niniejsza Konwencja będzie miała zastosowanie do wszystkich terytorjów, wymienionych w tem oświadczeniu, jak w przypadku kraju, ratyfikującego Konwencję lub do niej przystępującego.

Każda z Wysokich Układających się Stron może w każdej chwili oświadczyć, po upływie okresu pięcioletniego, przewidzianego w artykule 32, że życzy sobie, aby niniejsza Konwencja przestała się stosować do całości lub części jej kolonij, protektoratów, terytorjów zamorskich lub terytorjów, pozostających pod jej zwierzchnictwem lub mandatem; wówczas Konwencja przestanie stosować się do terytorjów, wymienionych w tem oświadczeniu, jak gdyby tyczyło się to wypowiedzenia, uczynionego zgodnie z postanowieniami artykułu 32.

Sekretarz Generalny zakomunikuje wszystkim Członkom Organizacji Narodów Zjednoczonych jak również Państwom, nie będącym jej członkami, wymienionym w art. 28, wszystkie oświadczenia i zawiadomienia, otrzymane na podstawie niniejszego artykułu.

Artykuł  27.

Niniejsza Konwencja, której teksty francuski i angielski są jednakowo wiarygodne, będzie nosiła datę dzisiejszą i będzie mogła być podpisywana do dnia 31 grudnia 1931 r. w imieniu każdego członka Ligi albo każdego Państwa, nie będącego jej Członkiem, które było reprezentowane na Konferencji, która opracowała niniejszą Konwencję lub któremu Rada Ligi Narodów prześle w tym celu egzemplarz niniejszej Konwencji.

Artykuł 28. ¹⁶

Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji. Począwszy od 1 stycznia 1947 r. dokumenty ratyfikacyjne będą składane u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który zawiadomi o ich złożeniu wszystkich Członków Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak również Państwa, nie będące jej członkami, którym Sekretarz Generalny przesłał egzemplarz Konwencji.

Artykuł  29. ¹⁷

Każdy Członek Organizacji Narodów Zjednoczonych i każde Państwo, nie będące jej członkiem, przewidziane w artykule 28, będzie mogło przystąpić do niniejszej Konwencji. Dokumenty przystąpienia będą składane u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który zawiadomi o ich złożeniu wszystkich Członków Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak również Państwa, nie będące jej członkami, przewidziane w art. 28.

Artykuł  30.

Niniejsza Konwencja wejdzie w życie w dziewięćdziesiąt dni po otrzymaniu przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów dokumentów ratyfikacyjnych lub przystąpień dwudziestu pięciu Członków Ligi Narodów lub Państw, nie będących jej Członkami, licząc w tem cztery Państwa z pośród następujących:

Niemcy, Stany Zjednoczone Ameryki, Francja, Królestwo Zjednoczone Wielkiej Brytanji i Irlandji Północnej, Japonja, Holandja, Szwajcarja, Turcja.

Jednak postanowienia inne, niż artykuły 2 do 5, będą miały zastosowanie dopiero od 1 stycznia pierwszego roku, dla którego obliczenia będą dostarczone zgodnie z artykułami od 2 do 5.

Artykuł 31. ¹⁸

Dokumenty ratyfikacyjne lub przystąpienia, złożone po dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, wywrą skutek po upływie terminu dziewięćdziesięciu dni od dnia ich otrzymania przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł  32. ¹⁹

Po upływie terminu pięcioletniego, licząc od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji, będzie ona mogła być wypowiedziana przez zawiadomienie pisemne, złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Takie wypowiedzenie jeżeli jest otrzymane przez Sekretarza Generalnego w dniu 1 lipca któregokolwiek roku lub przed tą datą, wywrze skutek 1 stycznia następnego roku, a jeżeli było otrzymane po 1 lipca, wywrze skutek jak gdyby było otrzymane dnia 1 lipca następnego roku lub przed tą datą. Każde wypowiedzenie będzie działało tylko w stosunku do tej Wysokiej Umawiającej się Strony, w której imieniu było ono złożone.

Sekretarz Generalny zawiadomi wszystkich Członków Organizacji Narodów Zjednoczonych i Państwa, nie będące jej członkami, wymienione w artykule 28, o otrzymanych wypowiedzeniach.

Jeżeli wskutek wypowiedzeń równoczesnych lub kolejnych liczba Wysokich Umawiających się Stron, spadnie poniżej dwudziestu pięciu, Konwencja przestanie obowiązywać, licząc od dnia, gdy ostatnie z tych wypowiedzeń będzie miało skutek, zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

Artykuł  33. ²⁰

Żądanie rewizji niniejszej Konwencji może być zgłoszone w każdym czasie przez każdą Wysoką Umawiającą się Stronę, drogą notyfikacji, skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Notyfikacja ta będzie zakomunikowana przez Sekretarza Generalnego wszystkim Umawiającym się Stronom. W razie poparcia przez przynajmniej jedną trzecią z pośród nich, Wysokie Układające się Strony obowiązują się zebrać się na konferencję celem rewizji Konwencji.

Artykuł  34.

Niniejsza Konwencja będzie zarejestrowana przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów w dniu wejścia w życie Konwencji.

NA DOWÓD CZEGO wyżej wymienieni pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję.

Sporządzono w Genewie trzynastego lipca tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku w jednym egzemplarzu, który będzie złożony w atchiwum Sekretarjatu Ligi Narodów, a którego kopje poświadczone za zgodność będą doręczone wszystkim Członkom Ligi Narodów i Państwom, nie będącym jej członkami, wymienionym w artykule 27.

PROTOKÓŁ PODPISANIA.

I. Podpisując w dniu dzisiejszym Konwencję o ograniczeniu fabrykacji i uregulowaniu podziału środków odurzających, niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu upoważnieni, w imieniu ich odnośnych rządów oświadczają, iż zgodzili się na to co następuje:

O ile w dniu 13 lipca 1933 r. rzeczona Konwencja nie wejdzie w życie, zgodnie z postanowieniami artykułu 30, Sekretarz Generalny Ligi Narodów przedstawi stan rzeczy Radzie Ligi Narodów, która będzie mogła bądź to zwołać w celu zbadania położenia nową konwencję wszystkich Członków Ligi Narodów i Państw, nie będących jej członkami, w których imieniu Konwencja była podpisana lub dokumenty ratyfikacyjne albo akty przystąpienia były złożone, bądź też przedsięwziąć środki, jakie uzna za potrzebne. Rząd każdego Członka Ligi Narodów lub Państwa nie będącego jej członkiem, który podpisał Konwencję lub do niej przystąpił, zobowiązuje się, że będzie reprezentowany na wszelkiej tak zwołanej Konferencji.

II. Rząd Japonji poczynił następujące zastrzeżenia, przyjęte przez inne Wysokie Układające się Strony:

Morfina surowa, otrzymana podczas fabrykacji opjum do palenia w wytwórni Zarządu Generalnego Formozy i przez ten zarząd trzymana na składzie, nie będzie poddana środkom ograniczającym, przewidzianym w niniejszej Konwencji.

Z tych składów morfiny surowej będą od czasu do czasu wycofywane tylko te ilości, które są potrzebne do fabrykacji morfiny oczyszczonej w fabrykach, posiadających koncesje Rządu japońskiego, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani położyli swoje podpisy pod niniejszym protokółem.

Sporządzono w Genewie trzynastego lipca tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku w jednym egzemplarzu, który będzie złożony w archiwum Sekretarjatu Ligi Narodów; jego zaświadczone odpisy będą doręczone wszystkim Członkom Ligi Narodów i wszystkim Państwom, nie będącym jej członkami, które były reprezentowane na Konferencji.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją i protokółem podpisania, uznaliśmy je i uznajemy za słuszne zarówno w całości jak i każde z zawartych w nich postanowień; oświadczamy, że są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone i przyrzekamy, że będą niezmiennie zachowane.

NA DOWÓD CZEGO wydaliśmy akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 6 kwietnia 1933 r.

1 Art. 5 ust. 1 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

2 Art. 5 paragraf 6 ustęp pierwszy zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

3 Art. 5 paragraf 7 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

4 Art. 11 paragraf 2 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

5 Art. 11 paragraf 3 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

6 Art. 11 paragraf 4 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

7 Art. 11 paragraf 5 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

8 Art. 11 paragraf 6 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

9 Art. 11 paragraf 7 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

10 Art. 14 paragraf 3 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

11 Art. 20 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

12 Art. 21 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

13 Art. 23 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

14 Art. 25 paragraf 2 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

15 Art. 26 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

16 Art. 28 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

17 Art. 29 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

18 Art. 31 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

19 Art. 32 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

20 Art. 33 zmieniony przez ust. 3 załącznika do Protokołu zmieniającego Umowy, Konwencje i Protokoły o środkach odurzających, zawarte w Hadze 23 stycznia 1912 r., w Genewie 11 lutego 1925 r., 19 lutego 1925 r. i 13 lipca 1931 r., w Bangkoku 27 listopada 1931 r. i w Genewie 26 czerwca 1936 r. (Dz.U.52.9.50) z dniem 6 sierpnia 1951 r.

• Identyfikator: Dz.U.1934.12.97
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Konwencja o ograniczeniu fabrykacji i o uregulowaniu podziału środków odurzających oraz protokół podpisania. Genewa.1931.07.13.
• Data aktu: 13/07/1931
• Data ogłoszenia: 12/02/1934
• Data wejścia w życie: 10/07/1933