Francja-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji handlowych linij powietrznych. Warszawa.1930.08.02.

KONWENCJA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Francuską, dotycząca eksploatacji handlowych linij powietrznych, podpisana w Warszawie dn. 2 sierpnia 1930 r.

Przekład.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

W dniu drugim sierpnia tysiąc dziewięćset trzydziestego roku podpisana została w Warszawie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej konwencja, dotycząca eksploatacji handlowych linij powietrznych, wraz z dołączonym do niej protokółem podpisania, o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Francuską, dotycząca eksploatacji handlowych linij powietrznych.

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

i

PREZYDENT REPUBLIKI FRANCUSKIEJ

Ożywieni jednakowem pragnieniem wzajemnej współpracy w dziedzinie żeglugi powietrznej,

Świadomi ważności ścisłego zbliżenia w dziedzinie lotniczej między obydwoma Krajami,

Przekonani o wzajemnych korzyściach, które osiągną Polska i Francja przez ułatwianie zakładania i rozwoju handlowych linij powietrznych,

Postanowili zawrzeć w tym celu układ i wyznaczyli swych pełnomocników, mianowicie:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

Pana Alfonsa KÜHNA, Ministra Komunikacji,

Pana Adama TARNOWSKIEGO, Ministra Pełnomocnego;

Prezydent Republiki Francuskiej:

Pana Victor LAURENT-EYNAC, Ministra Powietrza,

Pana Jules LAROCHE, Ambasadora;

KTÓRZY, po złożeniu sobie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:

Artykuł  I.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej udziela Rządowi Republiki Francuskiej upoważnienia na eksploatowanie na swem terytorjum następujących linij powietrznych przez francuskie towarzystwa lotnicze, które wyznaczy Rząd Francuski:

Paryż - Berlin - Poznań - Warszawa z lądowaniem w Poznaniu i Warszawie.

Paryż - Strasburg - Praga - Warszawa z lądowaniem w Warszawie.

Rząd Republiki Francuskiej udziela Rządowi Rzeczypospolitej Polskiej upoważnienia do eksploatowania na swem terytorjum następujących linij powietrznych przez polskie towarzystwa lotnicze, które wyznaczy Rząd Polski:

Warszawa - Poznań - Berlin - Paryż z lądowaniem w Paryżu.

Warszawa - Praga - Strasburg Paryż, z lądowaniem w Strasburgu i Paryżu.

Artykuł  II.

Zostało ustalone, że każda z Wysokich Umawiających się Stron zajmie się we własnym zakresie sprawą uzyskania zezwoleń na przelot od państw nad których terytorjami przechodzić będą te linje.

Jednakże każda z Wysokich Umawiających się Stron zobowiązuje się popierać i życzliwie traktować wszelką akcję drugiej Wysokiej Umawiającej się Strony, zmierzającą do utworzenia połączeń powietrznych między obydwiema Wysokiemi Umawiającemi się Stronami lub innych połączeń, które będą utworzone we wspólnym i wzajemnym interesie i które będą przechodziły ponad terytorjum bądź Państw Umawiających się, bądź też państw trzecich.

Artykuł  III.

Utworzenie nowych linij powietrznych innych niż te, o których mowa w artykule I będzie mogło mieć miejsce na zasadzie umowy między obydwiema Wysokiemi Umawiającemi się Stronami, które zobowiązują się do rozpatrywania tych nowych próśb w duchu współpracy i wzajemnej życzliwości. Wszelkie postanowienia niniejszej konwencji będą również zastosowane do nowych linij.

Artykuł  IV.

Obydwie Wysokie Umawiające się Strony zobowiązują się zapewnić, w ramach ustaw i przepisów obowiązujących, przedsiębiorstwom eksploatującym ułatwienia celem przyśpieszenia załatwiania formalności celnych i administracyjnych, dotyczących przewozów powietrznych osób, bagaży i towarów.

Artykuł  V.

Samoloty przeznaczone do eksploatacji linij przewidzianych w artykule I, jak również silniki wbudowane do tychże samolotów, części zapasowe, silniki zapasowe, łącznie ze wszystkiemi przedmiotami potrzebnemi dla wyposażenia samolotów lub ich konserwacji, poddane będą specjalnemu postępowaniu celnemu, którego szczegóły podane są w protokóle dołączonym do mniejszego układu.

Postanowienia protokółu podpisania dotyczące niniejszego artykułu V będą mogły być zmienione za wspólną zgodą zarządów celnych obydwóch Wysokich Umawiających się Stron.

Artykuł  VI.

W razie przymusowego lądowania lub innego wypadku samolotów należących do przedsiębiorstw koncesjonowanych, władze miejscowe będą obowiązane udzielić im, za zwrotem kosztów rzeczywistych, takie, samej pomocy, jaka jest przewidziana w obowiązujących przepisach w odniesieniu do samolotów krajowych.

Artykuł  VII.

Przedsiębiorstwa koncesjonowane będą obowiązane:

a) przestrzegać postanowień konwencji urządzającej żeglugę powietrzną z dnia 13 października 1919 r.,

b) stosować się na terytorjum drugiej Wysokiej Umawiającej się Strony do wszystkich obowiązujących ustaw i przepisów.

Artykuł  VIII.

Przedsiębiorstwa koncesjonowane będą obowiązane przewozić pocztę lotniczą na warunkach ustalonych w układach, jakie będą zawarte pomiędzy temi przedsiębiorstwami a zarządami pocztowemi obydwóch Wysokich Umawiających się Stron, na podstawie uprzedniego porozumienia między obydwoma zarządami.

Artykuł  IX.

Poza ruchem na linjach handlowych regularnych przewidzianych w art. I niniejszej konwencji, sporadyczny przewóz lotniczy zarobkowy osób i towarów z terytorjum jednej z Wysokich Umawiających się Stron na terytorjum drugiej Strony, lub tranzytem ponad tem ostatniem terytorjum może odbywać się jedynie na podstawie upoważnienia specjalnego wydanego przez właściwą władzę tej drugiej Strony.

Artykuł  X.

Szczegóły zastosowania konwencji niniejszej będą ustalone w porozumieniu specjalnem, które będzie zawarte bezpośrednio pomiędzy władzami lotniczemi obydwu Wysokich Umawiających się Stron.

Artykuł  XI.

Spory, które powstałyby pomiędzy Wysokiemi Umawiającemi się Stronami co do interpretacji niniejszej konwencji i które nie mogłyby być rozstrzygnięte w drodze dyplomatycznej będą poddane, za wspólną zgodą, w drodze kompromisu, bądź Stałemu Trybunałowi Sprawiedliwości Międzynarodowej na warunkach i według procedury przewidzianej przez jego statut, bądź, o ile jedna z Wysokich Umawiających się Stron zażąda tego, Trybunałowi Rozjemczemu na warunkach i według procedury przewidzianej przez konwencję haską z dnia 18 października 1907 r., o pokojowem załatwianiu sporów międzynarodowych.

W wypadku, gdy przy zastosowaniu niniejszego artykułu Wysokie Umawiające się Strony uciekłyby się do Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej - tenże będzie orzekać w trybie uproszczonym i w możliwie najkrótszym terminie.

Artykuł  XII.

Konwencja niniejsza obowiązywać będzie do 31 grudnia 1940 r. Począwszy od 31 stycznia 1935 r. konwencja, na żądanie jednej z Wysokich Umawiających się Stron będzie mogła być poddana rewizji. O ile nie zostanie wypowiedziana przez jedną z Wysokich Umawiających się Stron na dwa lata zgóry, konwencja będzie przedłużana w drodze milczącej zgody na okresy pięcioletnie.

Artykuł  XIII.

Konwencja niniejsza będzie ratyfikowana. Dokumenty ratyfikacyjne będą wymienione w Paryżu możliwie najrychlej. Wejdzie w życie trzydziestego dnia po wymianie dokumentów ratyfikacyjnych.

NA DOWÓD CZEGO pełnomocnicy podpisali konwencję niniejszą.

W Warszawie, 2 sierpnia 1930 r.

PROTOKÓŁ PODPISANIA.

Do artykułu I.

Z zastrzeżeniem zachowywania przepisów obowiązujących u każdej z Wysokich Umawiających się Stron, Towarzystwa upoważnione będą miały prawo wykonywania wszelkiego ruchu handlowego (towary, pasażerowie, poczta), pomiędzy wspomnianemi w koncesji miejscami lądowania, znajdującemi się na terytorjum każdej z Wysokich Umawiających się Stron a miejscami lądowania znajdującemi się na terytorjum obcem.

Zostało ustalone, że eksploatacja odcinka Berlin - Warszawa linji Paryż - Berlin - Poznań - Warszawa może być podjęta dopiero po założeniu przez Rząd Polski w porozumieniu z Rządem Niemieckim, linji powietrznej, eksploatowanej na tym samym odcinku przez towarzystwo polskie.

Rząd Polski zobowiązuje się po zawarciu układu z Rządem Z. S. R. R. rozpatrzeć życzliwie ewentualną prośbę Rządu Francuskiego o przedłużenie sieci powietrznej francuskiej poza Warszawę ku Wschodowi, a wzamian za to Rząd Francuski ustosunkuje się przychylnie do rozszerzenia w kierunku zachodnim poza Paryż sieci powietrznej polskiej.

Do artykułu II.

Rząd Francuski oświadcza, iż nie będzie się sprzeciwiał eksploatacji przez przedsiębiorstwo polskie linji powietrznej Bukareszt - Konstantynopol.

Rząd Francuski przyjmuje do wiadomości zamiar Rządu Polskiego przedłużenia linji powietrznej Warszawa - Bukareszt w kierunku Sofji i Salonik.

Rząd Polski oświadcza, że nie sprzeciwia się temu, by Towarzystwo Międzynarodowe Żeglugi Powietrznej po ewentualnem porozumieniu się z Rządem Francuskim, ustąpiło przedsiębiorstwu francuskiemu, na które zostanie uzyskana zgoda Rządu Polskiego, prawa i zobowiązania wynikające z umów jakie Towarzystwo zawarło z Rządem Polskim w dniu 21 lipca 1921 r. i 16 lipca 1927 r. i z których druga wygasa dnia 21 lipca 1931 r.

Pozatem Rząd Polski zgadza się w zasadzie, na warunkach, jakie będą określone w czasie właściwym przez władze lotnicze polskie i francuskie, na odnowienie koncesji, która stanowi przedmiot wspomnianych umów, przyjąwszy, że odnowienie to nastąpi na rzecz towarzystwa francuskiego określonego w poprzednim ustępie. Rokowania między obydwiema Wysokiemi Umawiającemi się Stronami dotyczące odnowienia rozpoczęte zostaną przed 1-ym stycznia 1931 r.

Do artykułu V.

Samoloty przeznaczone do eksploatacji linij przewidzianych w art. I-ym, jak również silniki wbudowane do tych samolotów, części zapasowe (łącznie z silnikami zapasowemi), wszelkie przedmioty konieczne do wyposażenia samolotów lub do ich konserwacji, będą wolne od opłat celnych w obu Umawiających się Państwach, pod warunkiem, że wszystkie wyżej wspomniane przedmioty i materjały będą wwiezione do użytku tymczasowego, którego termin nie może przekroczyć okresu rocznego.

Na wniosek przedsiębiorstwa koncesjonowanego powyższy termin wywozu może być przez właściwe władze przedłużony.

Wyżej wymienione przedmioty będą pozostawały pod dozorem zarządu celnego i będą mogły być używane tylko na potrzeby eksploatacji linij lotniczych, przewidzianych w niniejszej konwencji.

Przedmioty i materjały zużyte lub uszkodzone, za które przy wwozie nie uiszczono cła, powinny być albo zpowrotem wywiezione do kraju pochodzenia, albo oclone, albo zniszczone pod dozorem urzędowym.

Przy cleniu tych przedmiotów i materjałów będą miały zastosowanie wszystkie ulgi i ułatwienia dopuszczalne przez ustawodawstwo krajowe.

Podróżni, bagaże i towary w tranzycie będą pozostawały pod dozorem celnym. Bagaże, jak również i towary będą zwolnione od wszelkich opłat celnych.

W Warszawie, dnia 2 sierpnia 1930 r.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją i protokółem podpisania, uznaliśmy je i uznajemy za słuszne zarówno w całości jak i każde z zawartych w nich postanowień; oświadczamy, że są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone i przyrzekamy, że będą niezmiennie zachowywane.

NA DOWÓD CZEGO wydaliśmy Akt mniejszy opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dn. 10 stycznia 1931 r.

• Identyfikator: Dz.U.1931.22.131
• Rodzaj: Umowa międzynarodowa
• Tytuł: Francja-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji handlowych linij powietrznych. Warszawa.1930.08.02.
• Data aktu: 02/08/1930
• Data ogłoszenia: 17/03/1931
• Data wejścia w życie: 16/03/1931