Czechosłowacja-Polska. Konwencja Handlowa. Warszawa.1925.04.23.
KONWENCJA HANDLOWAmiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką, podpisana w Warszawie dn. 23 kwietnia 1925 r.(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 30 lipca 1925 r. Dz. U. R. P. Nr. 90 poz. 632).
MY, STANISŁAW WOJCIECHOWSKI,
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,
wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiewiedzieć należy, wiadomem czynimy:
Dnia dwudziestego trzeciego kwietnia tysiąc dziewięćset dwudziestego piątego roku podpisana została w Warszawie między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką Konwencja Handlowa o następującem brzmieniu dosłownem:
Przekład.
KONWENCJA HANDLOWA
między
Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką.
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
z jednej strony i
PREZYDENT REPUBLIKI CZESKOSŁOWACKIEJ
z drugiej strony
ożywieni tem samem pragnieniem ułatwiania i rozwijania stosunków handlowych pomiędzy obydwoma Państwami, postanowili zawrzeć Konwencję Handlową i mianowali w tym celu swymi Pełnomocnikami:
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:
p. D-ra Aleksandra Skrzyńskiego, Ministra Spraw Zagranicznych,
p. Inż. Józefa Kiedronia, Ministra Przemysłu i Handlu,
Prezydent Republiki Czeskosłowackiej:
p. Dr. Edwarda Beneša, Ministra Spraw Zagranicznych,
którzy, po przedłożeniu sobie wzajemnie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i sporządzone w należytej formie, zgodzili się na następujące artykuły:
Artykuł pierwszy.
Obywatele każdej z Wysokich Układających się Stron będą korzystali pod względem zakładania oraz trudnienia się handlem i przemysłem na terytorjum drugiej Układającej się Strony ze wszystkich przywilejów, immunitetów i korzyści przyznanych państwu najbardziej uprzywilejowanemu.
Artykuł 2.
Obywatele jednej z Układających się Stron, udający się na jarmarki i targi na terytorjum drugiej, celem wykonywania tam handlu, będą traktowani wzajemnie narówni z krajowcami, o ile będą mogli przedstawić kartę tożsamości zgodną z wzorem, załączonym do niniejszej Konwencji, wydaną przez władze Państwa, którego są obywatelami.
Artykuł 3.
Obywatele każdej z Układających się Stron będą traktowani na terytorjum drugiej Układającej się Strony, pod względem stanowiska prawnego, dóbr ruchomych i nieruchomych, praw i udziałów, równie korzystnie, jak obywatele jakiegokolwiek trzeciego państwa. Będą oni mieli swobodę załatwiania swych spraw na terytorjum drugiej Układającej się Strony, bądź osobiście, bądź przez pośredników wedle ich własnego wyboru, nie podlegając pod tym względem ograniczeniom innym od tych, które przewidziane są przez prawa i przepisy, na tym terytorjum obowiązujące.
Będą oni mieli prawo występowania w sądach i będą mieli dostęp wolny do władz drugiej Układającej się Strony. Będą oni mogli dla ochrony swych interesów posługiwać się adwokatami i pełnomocnikami przez siebie samych wybranymi, nie podlegając innym ograniczeniom, niż te, które przewidziane są przez ustawy i przepisy, obowiązujące na odnośnem terytorjum, i będą traktowani pod każdym względem w taki sam sposób, jak obywatele jakiegokolwiek innego Państwa,
Artykuł 4.
Obywatele jednej z Układających się Stron nie będą przymuszani na terytorjum drugiej do żadnej służby obowiązkowej, czy to w armji lądowej lub morskiej, czy to w gwardji lub milicji narodowej.
Będą oni zwolnieni od wszelkich opłat, jakiegokolwiek rodzaju, nałożonych w miejsce osobistej służby wojskowej, od wszelkich świadczeń i rekwizycyj wojskowych osobistych, jednakże, co się tyczy dóbr ruchomych lub nieruchomych, które posiadają w kraju, będą podlegali rekwizycjom wojskowym i obowiązkowi kwaterunku wojskowego na tych samych warunkach, co krajowcy.
Artykuł 5.
Spółki akcyjne i inne spółki handlowe, przemysłowe i finansowe łącznie z towarzystwami żeglugowemi, które posiadają swą siedzibę na terytorjum jednej z Wysokich Układających się stron, i które stosownie do ustaw tej Strony są tam prawnie założone, będą miały możność również na terytorjum drugiej Strony bronić wszystkich swych praw, a specjalnie będą miały wolny dostęp do sądów, jako powód i jako pozwany, poddając się odnośnym ustawom i rozporządzeniom, które obowiązują na terytorjum tej drugiej Strony.
Dopuszczenie spółek wyżej wymienionych, prawnie założonych na terytorjum jednej z Wysokich Układających się Stron, które będą chciały po wejściu w życie niniejszej Konwencji rozwinąć swą działalność na terytorjum drugiej Strony i które w tym celu będą potrzebowały specjalnego upoważnienia, odbywać się będzie podług ustaw i rozporządzeń, obowiązujących na terytorjum odnośnego państwa, przyczem rozumie się, że dopuszczenie banków i towarzystw ubezpieczeń odbywać się będzie podług odnośnych specjalnych ustaw i rozporządzeń odnośnego państwa.
Spółki, prawnie założone, korzystać będą, z punktu widzenia prawa przedmiotowego, z tego samego traktowania, co analogiczne spółki jekiegokołwiek trzeciego państwa, co jednakże nie uwłacza postanowieniom, wydanym na zasadzie prawa koncesyjnego lub rozstrzygnięciom administracyjnym,
Artykuł 6.
Obywatele każdej z Układających się Stron, jak również spółki handlowe i przemysłowe, nie będą uiszczały za wykonywanie handlu i przemysłu na terytorjum drugiej Układającej się Strony, żadnych podatków, opłat lub ceł innych lub wyższych od tych, które pobierane są od krajowców.
Artykuł 7.
Daniny wewnętrzne pobierane na rzecz Państwa, gmin lub korporacyj, które obciążają lub będą obciążały produkcje, fabrykację lub konsumcję pewnego artykułu na terytorjum jednej z Wysokich Układających się Stron, nie dotkną pod żadnym pozorem produktów drugiej Strony silniej lub uciążliwiej, niż produkty krajowe tego samego rodzaju lub produkty państwa najbardziej uprzywilejowanego.
Artykuł 8.
Rozumie się wszelako, że postanowienia artykułów poprzednich, o ile zapewniają traktowanie na stopie państwa najbardziej uprzywilejowanego, nie naruszają w niczem ustaw, przepisów i rozporządzeń specjalnych w dziedzinie handlu, przemysłu, policji, bezpieczeństwa publicznego i wykonywania pewnych rzemiosł i zawodów, które obowiązują lub będą obowiązywały na terytorjum Wysokich Układających się Stron i które będą stosowane wogóle do wszystkich cudzoziemców.
Artykuł 9.
Towary, produkty naturalne lub fabryczne jednej z Wysokich Układających się Stron nie będą podlegały przy przywozie na terytorjum celne drugiej Strony żadnym cłom lub opłatom - łącznie z wszelkiemi opłatami wyrównawczemi i dodatkowemi (surlaxe) - innym lub wyższym, niż te, które są lub będą pobierane od towarów lub produktów jakiegokolwiek trzeciego państwa.
Przy wywozie z terytorjum celnego jednej z Wysokich Układających się Stron na terytorjum celne drugiej Układającej się Strony nie będą pobierane cła wywozowe lub opłaty inne lub wyższe, niż przy wywozie takich samych przedmiotów do krajów najbardziej uprzywilejowanych pod tym względem.
Nadto, pod innym względem, każda z Wysokich Układających się Stron zobowiązuje się w stosunkach z drugą Stroną nie poddawać przywozu i wywozu traktowaniu innemu lub mniej korzystnemu od tego, które jest stosowane do jakiegokolwiek trzeciego państwa, szczególnie w tem, co się tyczy przepisów celnych i ich stosowania, postępowania przy sprawdzaniu i badaniu towarów przywożonych, warunków uiszczenia cła i opłat, klasyfikacji i objaśnienia taryf i wykonywania monopoli.
Artykuł 10.
Niezależnie od postanowień artykułu 9, towary, produkty naturalne lub fabryczne z Czechosłowacji, wymienione w załączonej tu liście A, korzystać będą przy przywozie na terytorjum celne Rzeczypospolitej Polskiej z procentowych zniżek podanych w tej liście.
Towary, produkty naturalne lub fabryczne z terytorjum celnego Rzeczypospolitej Polskiej, wymienione w załączonej tu liście B, korzystać będą przy przywozie do Republiki Czeskosłowackiej z procentowych zniżek wymienionych w tej liście,
Procenty wymienione w liście A i B pozostaną te same, bez względu na podniesienie lub obniżenie ceł przywozowych.
Artykuł 11.
Na towary, produkty naturalne lub fabryczne z Republiki Czeskosłowackiej, wymienione w załączonej tu liście C, nie mogą być nałożone przy przywozie na terytorjum celne Rzeczypospolitej Polskiej wyższe cła od tych, które są podane w tej liście,
Na towary, produkty naturalne lub fabryczne z terytorjum celnego Rzeczypospolitej Polskiej, wymienione w załączonej tu liście D, nie mogą być nakładane przy przywozie na terytorjum cłowe Republiki Czeskosłowackiej wyższe cła lub opłaty od tych, które są podane w tej liście.
Postanowienia niniejszego artykułu nie są bynajmniej wymierzone przeciwko klauzuli państwa najbardziej uprzywilejowanego, umówionej w artykule 9 niniejszej konwencji.
Artykuł 12, Postanowienia artykułu 9 nie stosują się:
1) do ulg obecnie przyznanych lub które mogłyby być w przyszłości przyznane państwom sąsiednim dla ułatwienia ruchu lokalnego między mieszkańcami pasa granicznego;
2) do ulg specjalnych, wynikających z unji celnej;
3) do systemu cłowego, przewidzianego artykułem 222 traktatu w St. Germain i artykułem 205 traktatu w Trianon;
4) do przejściowego systemu celnego pomiędzy częściami polską a niemiecką G, Śląska, przewidzianego Genewską Konwencją Niemiecko-Polska z dn. 15 maja 1922 r.
Artykuł 13.
Obydwie Układające się Strony zgodziły się, że ograniczenia lub zakazy odnośnie do przywozu lub wywozu pewnych towarów, będą stosowane tylko przez czas i w granicach koniecznej potrzeby ze względu na stosunki gospodarcze, przyczem rozumie się, że między obydwoma Rządami będzie zawarty układ specjalny dla ułatwienia wymiany towarów podczas okresu, w którym system wyżej wzmiankowany pozostaje jeszcze w mocy.
Artykuł 14.
Poza ograniczeniami, wzmiankowanemu w artykule 13, wyjątki od postanowień, dotyczących zupełnej wolności handlu, będącej życzeniem Wysokich Układających się Stron, można będzie ustanawiać jedynie w wypadkach następujących i pod warunkiem, aby wyjątki te były stosowane do wszystkich krajów, znajdujących się w takich samych warunkach:
a) ze względów bezpieczeństwa publicznego;
b) ze względów zdrowia, lub jako ochrona przeciwko chorobom zwierząt i roślin, stosując się w każdym razie do ogólnie przyjętych reguł międzynarodowych;
c) dla towarów, które w jednym z państw stanowią przedmiot monopolu państwowego;
d) w razie ważnych wydarzeń, związanych z bezpieczeństwem państwa albo interesami żywotnemi kraju.
Artykuł 15.
Aby zapewnić wzajemnemu handlowi korzyści z traktowania stosownie do niniejszej Konwencji i aby wykluczyć w tym czasie wszelkie możliwe nadużycia, każda z Układających się Stron będzie mogła żądać, aby produkty naturalne lub fabryczne drugiej Strony były zaopatrzone przy przywozie w świadectwa pochodzenia.
Świadectwa pochodzenia będą wydawane przez Izbą Handlową, do której należy wysyłający, bądź przez każdy inny organ, związek gospodarczy lub zakład, uznany przez kraj przeznaczenia.
Będą one mogły być uwierzytelnione przez przedstawiciela dyplomatycznego lub konsularnego kraju przeznaczenia.
Artykuł 16.
Każda z Wysokich Układających się Stron zobowiązuje się przedsięwziąć wszelkie potrzebne środki, ażeby ochronić w sposób istotny produkty naturalne lub fabryczne, pochodzące z kraju drugiej U k ładującej się Strony przed nielojalna konkurencją w stosunkach handlowych, w szczególności zakazać i przeszkodzić przez zajęcie lub wszelkie inne odpowiednie rygory, stosownie do swego ustawodawstwa, Przywozowi, złożeniu na skład i wywozowi, jak i fabrykacji, obiegowi, sprzedaży i wyłożeniu na sprzedaż wewnątrz kraju, wszelkich produktów, noszących i a sobie lub na opakowaniu bezpośredniem lub zewnętrznem marki, nazwy, napisy lub jakiekolwiek znaki, zawierające bezpośrednio albo pośrednio fałszywe oznaczenie pochodzenia, gatunku, natury lub właściwości specyficznych tych produktów lub towarów.
Artykuł 17.
Tranzyt pasażerów, bagaży i towarów wszelkiego rodzaju, pochodzących z terytorjum jednej z Układających się Stron lub do tego terytorjum przeznaczonych, poprzez terytorjum drugiej Układającej się Strony, będzie regulowany postanowieniami Konwencji i Statutu o Wolności Tranzytu, podpisanej w Barcelonie 20 kwietnia 1921 r.
Nadto obie Wysokie Układające się Strony, ożywione życzeniem urzeczywistnienia w granicach możliwości zamierzeń art. 23 p. e. Paktu Ligi Narodów, odnoszących się do utrzymania wolności komunikacji i tranzytu, oraz biorąc pod uwagę swą sytuację geograficzną, zobowiązują się wzajemnie zabezpieczyć transportom przeznaczonym do ich Państw, wolność komunikacji i tranzytu, ustanowioną przez Statut Barceloński, w ten sposób, że Wysokie Umawiające się Strony nie będą powoływały się na art. 7 rzeczonego Statutu w wypadku naprężenia politycznego, i że ta wolność komunikacji i tranzytu utrzyma się nawet na wypadek wojny, przyczem wszelako rozumie się, że zarządzenia te nie będą mogły się sprzeciwiać prawom i obowiązkom stron jako członków Ligi Narodów.
Artykuł 18.
Postanowienia artykułu 20, 21 i 22 niniejszej Konwencji będą stosowane do cen przewozu, do towarów w tranzycie na linjach kolejowych obu Wysokich Układających się Stron.
Artykuł 19.
Nie będzie się czynić żadnej różnicy między obywatelami Obu Układających się Stron przy przewozie podróżnych i ich bagaży, wykonywanym w takich samych warunków, pod względem odprawy, cen przewozu i podatków publicznych, obciążających przewóz kolejowy.
Artykuł 20. 1
Towary dopuszczone do przewozu na terytorjum jednej z Wysokich Układających się Stron, jak również towary, przeznaczone na to terytorjum, korzystać będą na kolejach drugiej Układającej się Strony z pełnego prawa obliczania najniższych cen przewozu, wynikających z zastosowania taryf wewnętrznych lub związkowych, obowiązujących na linji przebiegu i w kierunku przebiegu, przy przewozie towarów tego samego rodzaju bez różnicy ich pochodzenia lub przeznaczenia. Wszelkie zastrzeżenia prohibicyjne, wykluczające stosowanie taryfy obniżonej, winny być uważane za nieistniejące odnośnie do transportów powyżej wzmiankowanych.
Obliczenie najniższej ceny przewozu, o którem mowa w poprzednim ustępie, powinno być na życzenie jednej z Wysokich Układających się Stron, wzięte za podstawę przy ustanowieniu taryfy związkowej, obchodzącej obydwa Państwa.
Co się tyczy odprawy i podatków publicznych, obniżających przewóz powyżej wzmiankowanych towarów, wykonywany w takich samych warunkach, to nie będzie się czyniło żadnej różnicy w traktowaniu towarów w zależności od ich pochodzenia lub przeznaczenia.
Artykuł 21.
Postanowienia poprzedzające nie dotyczą zniżek taryfowych, przyznawanych dla celów miłosierdzia lub oświaty publicznej, zniżek, udzielanych w wypadku klęski powszechnej, ani też zniżek, przyznanych urzędnikom publicznym, podróżującym dla swych interesów prywatnych, lub transportom kolejowym gospodarczym, albo wreszcie administracji cywilnej lub wojskowej Państwa,
Artykuł 22.
Obie Układające się Strony zapewniają sobie we wzajemnych stosunkach w dziedzinie taryf kolejowych traktowanie na stopie Państwa najwięcej uprzywilejowanego i zgadzają się, w celu ułatwienia międzynarodowego ruchu kolejowego, obchodzącego ich kraje, stosować wzajemnie życzliwą politykę taryfową.
Artykuł 23.
Wysokie Układające się Strony zobowiązują się ułatwić zaprowadzenie i wykonywanie bezpośredniego ruchu kolejowego między swemi terytorjami, jak również między terytorjum jednej z Układającej się Stron a terytorjum trzeciego Państwa przez terytorjum drugiej Układającej się Strony. W tym celu powinny być zawarte potrzebne układy między Zarządami zainteresowanych Kolei, Właściwe władze obydwóch Układających się Stron powinny nadto zapewnić zaprowadzenie uzgodnionych pociągów pasażerskich i dopuszczenie do ruchu wagonów bezpośrednich, będą się starały ułatwiać i przyśpieszać wykonywanie formalności celnych i paszportowych i powezmą starania w celu zapewnienia szybkiego j regularnego uskutecznienia transportów w ruchu towarowym.
Artykuł 24.
Kupcy, fabrykanci i inni przemysłowcy jednego z obu Krajów, którzy dowiodą przez okazanie przemysłowej karty legitymacyjnej, wydanej przez kompetentne władze krajowe, że maja prawo wykonywać swój handel lub przemysł i że uiszczają tam przewidziane ustawami taksy i podatki, będą mieli prawo bądź osobiście, bądź za pośrednictwem podróżujących, będących w ich służbie, czynić zakupy na terytorjum drugiej Układającej się Strony u kupców albo producentów, albo w publicznych lokalach sprzedaży. Będą oni mogli również przyjmować zamówienia nawet na podstawie próbek, u kupców lub innych osób, które w swoim handlu lub przemyśle potrzebują towarów, odpowiadających tym próbkom. Ani w tym, ani w innym wypadku nie będą oni zmuszeni do uiszczania z tego powodu specjalnej opłaty.
Komiwojażerowie, przedstawiający domy handlowe polskie i czechosłowackie, zaopatrzeni w kartę legitymacyjną, wzmiankowaną w artykule II niniejszej Konwencji i wydaną przez władze odnośnego Kraju, będą mieli wzajemnie prawo mieć przy sobie próbki lub wzory, ale nie towary.
Wysokie Układające się Strony podadzą sobie wzajemnie do wiadomości, które władze mają prawo wydawać karty legitymacyjne, jak również, do jakich przepisów podróżujący winni się stosować przy wykonywaniu swojego handlu.
Przedmioty podlegające cłu, z wyjątkiem towarów, których przywóz jest zabroniony, przywożone przez komiwojażerów, jako próbki lub wzory, będą zwolnione przez jedną i drugę Stronę od opłat przywozowych i wywozowych pod warunkiem, że te przedmioty, jeżeli nie zostaną sprzedane, będą wywiezione w przepisanym terminie, i że tożsamość przedmiotów przywiezionych i zpowrotem wywiezionych nie będzie wątpliwą, bez względu zresztą na komorę celną, przez którą przechodzić będą, przy wywozie.
Powrotny wywóz próbek albo wzorów winien być zagwarantowany w obu Krajach, bądź przez złożenie (w gotówce) wysokości należnego cła na wejściowej komorze celnej, bądź przez odpowiednią kaucję, Zastrzega się wypełnienie we wszystkich wypadkach, jeżeli zajdzie potrzeba, formalności gwarancyjnych dla wyrobów z platyny, złota lub srebra.
Po upływie przepisanego terminu, opłata celna, stosownie do tego, czy była zdeponowana czy zagwarantowana, przypadnie Skarbowi lub zostanie przezeń ściągnięte, chyba, że zostanie stwierdzonem, że w tym terminie próbki albo wzory zostały wywiezione zpowrotem.
Jeżeli przed upływem przepisanego terminu próbki albo wzory zostaną przedstawione otwartej w tym celu komorze celnej dla powrotnego wywozu, komora ta powinna upewnić się przez sprawdzenie, czy przedmioty przedstawione jej są rzeczywiście te-mi, dla których wydano pozwolenie przywozu. Jeżeli niema co do tego żadnej wątpliwości, komora stwierdzi powrotny wywóz i zwróci depozyt, złożony przy wwozie, lub poczyni potrzebne kroki dla zwolnienia kaucji.
Od importera nie będą wymagane żadne opłaty, z wyjątkiem opłaty stemplowej za wydane świadectwa lub pozwolenia; w szczególności nie będzie się ich wymagało za umieszczenie znaków, przeznaczonych do zapewnienia tożsamości próbek albo wzorów.
Powyższe przepisy nie stosują się do zawodów wędrownych ani do kolportażu i poszukiwania zamówień u osób, nie zajmujących się przemysłem ani handlem, w tym bowiem względzie każda z Układających się Stron zastrzega sobie całkowitą swobodę ustawodawstwa.
Artykuł 25.
Stosunki pocztowe, telegraficzne i telefoniczne między Czechosłowacja a Polską stanowią przedmiot specjalnej Konwencji między obydwoma Państwami na podstawie układów międzynarodowych.
Ułatwienia dla pogranicznego ruchu miejscowego będą stanowiły przedmiot specjalnego układu.
Nadto obie Wysokie Układające się Strony zastrzegają sobie na wypadek potrzeby, uregulowanie przez układ specjalny spraw dotyczących żeglugi,
Artykuł 26.
Załączona tu Konwencja Weterynaryjna (Załącznik E) wraz z odnośnym Protokółem Końcowym (załącznik F) stanowi część nierozdzielną z niniejszą Konwencją i pozostanie w mocy tak długo, jak i ona; rozumie się wszelako, że może być ona zmieniona za wspólną zgodą nawet podczas trwania Konwencji Handlowej.
Artykuł 27.
Rząd Polski, któremu powierzone zostało prowadzenie spraw zagranicznych Wolnego Miasta Gdańska, zgodnie z artykułem 104 Traktatu Wersalskiego i artykułów 2-go i 6-go. Konwencji Paryskiej z dnia 9 listopada 1920 r., pomiędzy Polską a Wolnem Miastem Gdańskiem, zastrzega sobie prawo oświadczenia, że Wolne Miasto jest stroną kontraktującą w tej Konwencji i że bierze na siebie obowiązki oraz nabywa wypływające z niej prawa.
Zastrzeżenie to nie dotyczy postanowień niniejszej Konwencji, które Rzeczpospolita Polska w odniesieniu do Wolnego Miasta Gdańska już zawarła na zasadzie praw traktatowo Polsce przysługujących.
Artykuł 28.
Konwencja niniejsza będzie ratyfikowana, a dokumenty ratyfikacyjne zostaną wymienione w Warszawie, możliwie jak najprędzej.
Wejdzie ona w życie piętnastego dnia po wymianie, dokumentów ratyfikacyjnych.
Jednakże obydwa Rządy będą mogły się porozumieć co do wsześniejszego wprowadzenia jej w życie, jeśli odnośne ustawodawstwo je do tego upoważni.
Niniejsza Konwencja pozostanie w mocy w przeciągu jednego roku, począwszy od dnia wejścia jej w życie. Po wygaśnięciu tego okresu będzie ona przedłużona w drodze milczącej zgody, a począwszy od dnia jej wypowiedzenia przez jedną z Wysokich Układających się Storn, pozostanie jeszcze w mocy przez trzy miesiące.
Na dowód czego Pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję.
Sporządzono w Warszawie w podwójnym egzemplarzu, dnia 23 kwietnia 1925 roku.
- zmieniony przez umowę międzynarodową z dnia 3 lipca 1925 r. (Dz.U.26.111.646) zmieniającej nin. umowę międzynarodową z dniem 6 listopada 1926 r.
- zmieniony przez umowę międzynarodową z dnia 21 kwietnia 1926 r. (Dz.U.26.111.648) zmieniającej nin. umowę międzynarodową z dniem 6 listopada 1926 r.
- zmieniony przez obwieszczenie z dnia 9 maja 1927 r. w sprawie sprostowania błędu (Dz.U.27.56.503).\
- zmieniony przez umowę międzynarodową z dnia 21 lutego 1930 r. (Dz.U.32.69.634) zmieniającej nin. umowę międzynarodową z dniem 21 lutego 1930 r.
- zmieniony przez umowę międzynarodową z dnia 9 lutego 1928 r. (Dz.U.31.55.444) zmieniającej nin. umowę międzynarodową z dniem 20 czerwca 1931 r.
- zmieniony przez umowę międzynarodową z dnia 26 czerwca 1928 r. (Dz.U.31.55.446) zmieniającej nin. umowę międzynarodową z dniem 20 czerwca 1931 r.
Zmiany nie zostały naniesione na tekst.
| Identyfikator: | Dz.U.1926.111.644 |
| Rodzaj: | umowa międzynarodowa |
| Tytuł: | Czechosłowacja-Polska. Konwencja Handlowa. Warszawa.1925.04.23. |
| Data aktu: | 1925-04-23 |
| Data ogłoszenia: | 1926-11-06 |
| Data wejścia w życie: | 1926-11-06 |