Umieszczenie weteranów powstań narodowych 1831, 1848 i 1863 r. w zakładach opiekuńczych.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA PRACY I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 13 listopada 1924 r.

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i Ministrem Skarbu w sprawie umieszczania weteranów powstań narodowych 1831, 1848 i 1863 r. w zakładach opiekuńczych.

Na podstawie art. art. 4 i 13 ustawy z dnia 23 marca 1922 r. o zaopatrzeniu weteranów powstań narodowych z r. 1831, 1848 i 1863 oraz wdów po nich (Dz. U. R. P. № 26 poz. 212) i w uzupełnieniu rozporządzenia z dnia 4 lipca 1922 r. (Dz. U. R. P. № 54 poz. 498) zarządza się co następuje:

§ 1. Każdy niedołężny i pozbawiony opieki domowej weteran; o ile pragnie być umieszczony w zakładzie opiekuńczym, winien zwrócić się pisemnie lub ustnie do władzy administracyjnej I instancji, właściwej dla jego miejsca zamieszkania, z prośbą o umieszczenie w zakładzie. Ustnie zgłoszone prośby wpisuje się do protokółu.

Rzeczoną prośbę może wnieść - za zgodą weterana-również i osoba, opiekująca się nim.

§ 2. Władza administracyjna I instancji po zbadaniu sprawy, wymienionej w § 1, przesyła prośbę pisemną lub protokół prośby ustnej wraz ze swym wnioskiem i załącznikami władzy administracyjnej II instancji, która orzeka o umieszczeniu weterana w jednym z odpowiednich zakładów, znajdujących się na podległym jej terenie.

W razie braku takich zakładów, lub miejsc w nich, władza administracyjna II instancji umieszcza weterana w zakładzie, położonym poza jej terytorjum po porozumieniu się z właściwą władzą administracyjną. II instancji.

§ 3. Za odpowiednie zakłady w rozumieniu niniejszego rozporządzenia należy uważać schroniska dla weteranów powstań narodowych, w których weterani są utrzymywani z funduszów Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

W razie braku miejsc w tych zakładach weterani mogą być umieszczani na koszt Państwa na podstawie umowy w zakładach samorządowych i społecznych, uznanych za odpowiednie przez organa Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

§ 4. Weteran, przebywający w zakładzie, korzysta bezpłatnie z całkowitego utrzymania i pobiera część przysługującego mu zaopatrzenia zgodnie z § 8 rozporządzenia z dnia 4 lipca 1922 r. (Dz. U. R. P. № 54 poz. 498).

§ 5. Weteran, przebywający w zakładzie, podlega wewnętrznemu regulaminowi tego zakładu.

§ 6. Opuszczenie zakładu przez weterana może nastąpić: 1) na skutek zgłoszenia samego weterana, 2) na skutek wniosku zarządu zakładu. W ostatnim wypadku orzeka władza administracyjna U instancji, na terenie której znajduje się zakład.

§ 7. Właściwa władza administracyjna II instancji powinna zawiadomić izbę skarbową, wypłacającą uposażenie, o dniu przybycia weterana do zakładu, jak również o dniu opuszczenia zakładu przez weterana celem uskutecznienia zmiany w wysokości uposażenia. Zmiana wysokości uposażenia następuje w pierwszym dniu miesiąca, następującego po przybyciu weterana do zakładu, oraz w takim samym terminie po opuszczeniu zakładu przez weterana.

§ 8. Nadzór nad wykonywaniem opieki nad weteranami przez zakłady sprawują władze administracyjne II instancji, które prowadzą również ewidencję weteranów, korzystających z opieki zakładowej, przedkładają Ministerstwu Pracy i Opieki Społecznej sprawozdania, wnioski i preliminarze budżetowe oraz asygnują zakładom potrzebne fundusze z kredytów, przyznanych na opieką nad weteranami.

§ 9. Na obszarze miasta stołecznego Warszawy czynności, powierzone niniejszym rozporządzeniem władzom administracyjnym I i. II instancji, wykonywa Komisarz Rządu.

§ 10. W sprawach, wynikających z niniejszego rozporządzenia, orzeka ostatecznie Minister Pracy i Opieki Społecznej.

§ 11. Postanowienia niniejszego rozporządzenia co do weteranów powstań narodowych mają zastosowanie i do weteranek tych powstań.

§ 12. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

• Identyfikator: Dz.U.1924.103.945
• Rodzaj: rozporządzenie
• Tytuł: Umieszczenie weteranów powstań narodowych 1831, 1848 i 1863 r. w zakładach opiekuńczych.
• Data aktu: 1924-11-13
• Data ogłoszenia: 1924-12-05
• Data wejścia w życie: 1924-12-05