Sprawa C-303/26 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2026 r. w sprawie T-76/25, HO/ Europol, wniesione w dniu 3 kwietnia 2026 r. przez HO

Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2026 r. w sprawie T-76/25, HO/ Europol, wniesione w dniu 3 kwietnia 2026 r. przez HO

(Sprawa C-303/26 P)

(C/2026/4285)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: HO (przedstawiciel: S. Orlandi, adwokat)

Druga strona postępowania: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

Żądania wnoszącego odwołanie

- uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2026 r., HO/Europol (T-76/25, zwanego dalej "zaskarżonym wyrokiem", ECLI:EU:T:2026:55);

- stwierdzenie nieważności decyzji dyrektor wykonawczej z dnia 8 kwietnia 2024 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącym odwołanie umowy o pracę;

- obciążenie Europolu kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa:

- Naruszenie prawa w odniesieniu do standardu obiektywnej bezstronności (zarzut pierwszy):

Sąd dopuścił się strukturalnego naruszenia prawa poprzez uznanie, że nie doszło do konfliktu interesów wyłącznie na tej podstawie, że dyrektor wykonawcza nie dokonała osobiście zawiadomienia przewidzianego w art. 11a regulaminu oraz że zarząd nie zawiesił przekazania jej uprawnień. Rozumowanie to ma charakter błędnego koła: traktuje brak samodzielnego zgłoszenia przez domniemaną sprawczynię naruszenia zasady bezstronności jako dowód negatywny tego naruszenia, co sprawia, że wykazanie obiektywnej bezstronności staje się strukturalnie niemożliwe. Sąd zastosował ponadto nadmiernie rygorystyczny standard dowodowy, wymagając wykazania bezpośredniego i pewnego związku między sytuacją osobistą dyrektor wykonawczej a sporną decyzją, podczas gdy utrwalone orzecznictwo Trybunału wymaga jedynie istnienia uzasadnionych wątpliwości, które nie mogą zostać rozwiane (wyrok z dnia 11 stycznia 2024 r., Hamers/Cedefop, C-111/22 P, EU:C:2024:5, pkt 47). Wreszcie dokonał on fragmentarycznej oceny poszlak, co stoi w sprzeczności z metodą oceny całościowej wymaganą przez to orzecznictwo, i przyjął wyjaśnienie przyczynowo-skutkowe zmiany zalecenia, nie sprawdzając jego spójności z treścią samego drugiego zalecenia.

- Naruszenie prawa przy wykładni przepisów wewnętrznych mających zastosowanie do procedury przedłużenia (zarzut drugi):

Sąd uznał, że brak wzmianki w decyzji z dnia 17 czerwca 2022 r. na temat możliwości wydania drugiego zalecenia sprzecznego z pierwszym stanowił milczącą zgodę, naruszając tym samym zasadę samograniczenia, zgodnie z którą organ administracyjny nie może bez uzasadnienia odstąpić od własnych przepisów proceduralnych. Ponadto zminimalizował on proceduralną rolę działu zasobów ludzkich, postrzeganą jako gwarancję obiektywności, orzekając, że nie jest ona zobowiązana do badania zasadności drugiego zalecenia. W ten sposób wypaczył on przepisy wewnętrzne i orzecznictwo wynikające ze sprawy MN/Europol (wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r., MN/Europol, T-586/20, ECLI:EU:T:2022:24), w którym dokładnie określono rolę działu zasobów ludzkich w zakresie kontroli spójności, oraz dopuścił wewnętrzną sprzeczność między własnymi argumentami: uznawszy, że dział ten nie miał obowiązku przeprowadzania kontroli merytorycznej, Sąd sam dokonał takiej kontroli w celu zatwierdzenia drugiego zalecenia.

- Oczywisty błąd w ocenie i przeinaczenie dowodów (zarzut trzeci):

Sąd potwierdził zasadność powodów nieprzedłużenia umowy, biorąc pod uwagę zdarzenia, których nie można przypisać wnoszącemu odwołanie, i odmawiając poddania ich kontroli pod kątem adekwatności w odniesieniu do faktycznie pełnionych funkcji. Uznał on za "bez znaczenia" brak publikacji ogłoszenia o naborze prawie dwa lata po wydaniu decyzji opartej na pilnym charakterze nowego profilu, naruszając tym samym wartość dowodową tej obiektywnej poszlaki przy ocenie nadużycia władzy. Ponadto potwierdził, opierając się na ustnych oświadczeniach złożonych podczas rozprawy przez stronę pozwaną, uzasadnienie różnicy w traktowaniu pracowników, które nigdy nie zostało podniesione w trakcie postępowania administracyjnego, dokonując w ten sposób zastąpienia uzasadnienia ex post, co jest niezgodne ze utrwalonym orzecznictwem wynikającym z wyroku Michel/Parlament (195/80) i przywołanym w wyrokach Sądu z dnia 1 marca 2005 r., Smit/Europol (T-143/03, EU:T:2005:71), z dnia 23 października 2018 r., McCoy/Komitet Regionów (T-567/16, ECLI:EU:T:2018:708) oraz z dnia 17 maja 2023 r., IR/Komisja (T-685/21, ECLI:EU:T:2023:267). Wreszcie Sąd przeinaczył tezy wnoszącego odwołanie, twierdząc, że nie kwestionuje on potrzeby wskazanej przez Europol, podczas gdy skarga w pierwszej instancji zawierała właśnie takie zakwestionowanie, streszczone w pkt 71-73 zaskarżonego wyroku.

- Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz sprzeczność w uzasadnieniu (zarzut czwarty):

Sąd niesłusznie ograniczył zakres prawa do bycia wysłuchanym, gwarantowanego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty, kwalifikując jako zwykłe "konkretne przykłady" okoliczności faktyczne:

- incydenty dotyczące oddelegowanych ekspertów krajowych oraz tzw. sprawy "revolving doors"

- które zostały wykorzystane jako konkretna podstawa ostatecznej decyzji, podczas gdy wnoszący odwołanie nie miał możliwości wypowiedzenia się w sposób merytoryczny w przedmiocie tych okoliczności przed wydaniem decyzji. Ponadto Sąd nie zbadał, czy postępowanie kontradyktoryjne zachowało skuteczny charakter w rozumieniu orzecznictwa (wyrok z dnia 4 kwietnia 2019 r., OZ/EBI, C-558/17 P, ECLI:EU:C:2019:289, pkt 53), nie dokonując oceny wpływu na skuteczność postępowania kontradyktoryjnego wiadomości elektronicznej z dnia 20 lutego 2024 r., w której tymczasowy kierownik działu zasobów ludzkich poinformował cały personel o odejściu wnoszącego odwołanie, przed doręczeniem pisma informacyjnego i przed przedstawieniem uwag wnoszącego odwołanie.

Zaskarżony wyrok jest ponadto obarczony wewnętrzną sprzecznością: przy zastosowaniu art. 135 § 1 regulaminu postępowania Sąd uznał tę samą wiadomość elektroniczną za wystarczająco poważną, aby uzasadniała odstępstwo od zasady rozstrzygania o kosztach, jednocześnie uznając ją za pozbawioną jakiegokolwiek wpływu na legalność postępowania kontradyktoryjnego, co stanowi naruszenie wymogu wewnętrznej spójności uzasadnienia orzeczeń sądowych (wyrok z dnia 29 września 2011 r., Elf Aquitaine/Komisja, C-521/09 P, ECLI:EU:C:2011:620, pkt 146-151).

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2026.4285
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa C-303/26 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2026 r. w sprawie T-76/25, HO/ Europol, wniesione w dniu 3 kwietnia 2026 r. przez HO
• Data aktu: 2026-08-17
• Data ogłoszenia: 2026-08-17