Sprawa C-308/26, Netflix International: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 8 kwietnia 2026 r. - Netflix International BV/Gouvernement de la Communauté française
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 8 kwietnia 2026 r. - Netflix International BV/Gouvernement de la Communauté française(Sprawa C-308/26, Netflix International)
Język postępowania: francuski
Sąd odsyłający
Cour constitutionnelle (trybunał konstytucyjny, Belgia)
Strony w postępowaniu głównym
Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: Netflix International BV
Druga strona postępowania: Gouvernement de la Communauté française (rząd Wspólnoty Francuskiej)
Przy udziale: rządu flamandzkiego, The Walt Disney Company (Benelux) B.V., ASBL Vlaamse Onafhankelijke Film & Televisie Producenten (V.O.F.T.P), Coordination Européenne des Producteurs Indépendants (CEPI), AISBL European Film Agency Directors (EFAD), ASBL Les Professionnels de la Production et de la Création Audiovisuelles (Pro Spere), ASBL Union des Producteur.ice.s Francophones de Films & Séries (UPFF+), AISBL Society of Audiovisual Authors (SAA AISBL), ASBL Association des Auteur.rice.s/Réalisateur.rice.s - Producteur.rice.s Indépendant.e.s (ARPI), Club des Producteurs Européens
Pytania prejudycjalne
1) Czy art. 13 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (wersja ujednolicona) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na umożliwienie dostawcom usług medialnych wywiązania się z obowiązku wniesienia wkładu finansowego w produkcję utworów audiowizualnych - w formie bezpośrednich inwestycji w treści - nie tylko poprzez inwestowanie w nowe utwory, które mają zostać wyprodukowane, lecz także poprzez nabywanie praw do rozpowszechniania utworów europejskich już wyprodukowanych?
2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne: czy wymóg proporcjonalności ustanowiony w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2010/13/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zakazało dostawcy usług medialnych, który kieruje swoją ofertę do odbiorców na terytorium tego państwa członkowskiego, mając przy tym siedzibę w innym państwie członkowskim, wywiązania się z obowiązku wniesienia wkładu finansowego w produkcję utworów audiowizualnych poprzez nabycie praw do rozpowszechniania utworów audiowizualnych już wyprodukowanych?
3) Czy wymogi proporcjonalności i niedyskryminacji zawarte w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2010/13/UE, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 16, 20, 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 6.1.1-1 décret de la Communauté française du 4 février 2021 "relatif aux services de médias audiovisuels et aux services de partage de vidéos" (dekretu Wspólnoty Francuskiej z dnia 7 grudnia 2023 r. "zmieniającego dekret z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie audiowizualnych usług medialnych i usług udostępniania wideo"), zastąpiony przez art. 60 décret de la Communauté française du 7 décembre 2023 "modifiant le décret du 4 février 2021 relatif aux services de médias audiovisuels et aux services de partage de vidéos" (dekretu Wspólnoty Francuskiej z dnia 7 grudnia 2023 r. "zmieniającego dekret z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie audiowizualnych usług medialnych i usług udostępniania wideo"), w których - w odniesieniu do wkładu finansowego w produkcję utworów audiowizualnych w formie bezpośrednich inwestycji w realizację produkcji - dokonuje się podziału środków między inwestycje w utwory europejskie (65 %) a inwestycje w belgijskie francuskojęzyczne utwory audiowizualne (35 %), lecz podział ten nie ma zastosowania, gdy wkład ten wnoszony jest w formie wpłaty kwoty pieniężnej na rzecz określonej instytucji publicznej?
4) Czy art. 13 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2010/13/UE, art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 16, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie nie uwzględniało jako wywiązania się z obowiązku współfinansowania produkcji utworów europejskich przez dostawcę usług medialnych na żądanie, który kieruje swoją ofertę do odbiorców na terytorium tego państwa członkowskiego, ale ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wkładu finansowego tego dostawcy wniesionego w wykonaniu nałożonego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej obowiązku wniesienia wkładu w produkcję utworów?
5) Czy prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że - przy założeniu, iż [sąd odsyłający] na podstawie odpowiedzi udzielonych na poprzednie pytania prejudycjalne stwierdzi, że jeden z zaskarżonych przepisów dekretu Wspólnoty Francuskiej z dnia 7 grudnia 2023 r. "zmieniającego dekret z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie audiowizualnych usług medialnych i usług udostępniania wideo", który ma wpisywać się w ramy określone w art. 13 dyrektywy 2010/13/UE, narusza co najmniej jeden z obowiązków wynikających z przepisów wymienionych w tych pytaniach - stoi ono na przeszkodzie temu, aby [sąd odsyłający] mógł utrzymać w mocy skutki wspomnianych przepisów dekretu?
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3512 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-308/26, Netflix International: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 8 kwietnia 2026 r. - Netflix International BV/Gouvernement de la Communauté française |
| Data aktu: | 2026-07-13 |
| Data ogłoszenia: | 2026-07-13 |