Opinia Europejskiego Komitetu Regionów - Dobrostan dzieci i świadczenia na dzieci - mapowanie systemów świadczeń na dzieci w państwach członkowskich UE
Opinia Europejskiego Komitetu Regionów - Dobrostan dzieci i świadczenia na dzieci - mapowanie systemów świadczeń na dzieci w państwach członkowskich UE(C/2026/2604)
Dokumenty źródłowe: Pismo wiceministry spraw europejskich Republiki Cypryjskiej Marileny Raounaz z 29/10/2025 - oficjalny nr ref. Adonis 2025/3330
ZALECENIA POLITYCZNE
EUROPEJSKI KOMITET REGIONÓW (KR)
I. UWAGI WSTĘPNE
1. Zwraca uwagę, że promowanie dobrostanu dzieci i eliminacja ubóstwa dzieci są podstawowymi celami Unii Europejskiej, mocno zakorzenionymi w art. 3 ust. 3 TUE, art. 24 Karty praw podstawowych, Europejskim filarze praw socjalnych i Konwencji ONZ o prawach dziecka.
2. Z zadowoleniem przyjmuje zdecydowane zaangażowanie cypryjskiej prezydencji Rady Unii Europejskiej na rzecz praw i dobrostanu dzieci, w szczególności skupienie się na zwalczaniu ubóstwa dzieci i urzeczywistnieniu europejskiej gwarancji dla dzieci.
3. Popiera priorytety cypryjskiej prezydencji w zakresie zwalczania ubóstwa dzieci, poprawy dostępu do przystępnej cenowo i wysokiej jakości wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem, poprawy dobrostanu cyfrowego dzieci i bezpieczeństwa dzieci w internecie oraz wzmocnienia ochrony przed przemocą, niegodziwym traktowaniem i wykorzystywaniem, zarówno w internecie, jak i poza nim.
4. Z niepokojem zauważa, że pomimo znacznych wysiłków ubóstwo dzieci w UE jest nadal powszechne, a w niektórych przypadkach nawet pogłębia się: prawie co czwarte dziecko - 19,5 mln w 2024 r. - jest zagrożone ubóstwem lub wykluczeniem społecznym.
5. Podkreśla, że dzieci stanowią prawie jedną piątą ludności UE i jako obywatele posiadający pełnię praw pozostają jedną z grup społecznych najbardziej narażonych na ubóstwo i wykluczenie ze względu na okoliczności, na które nie mają wpływu, a równocześnie brakuje im autonomii, aby móc przezwyciężyć ubóstwo i wykluczenie samodzielnie. W związku z tym wskazuje, że należy zagwarantować, że dzieci i młodzież będą włączane w opracowywanie strategii politycznych, które mają na nie wpływ, i w odnośny proces podejmowania decyzji.
6. Potwierdza paradygmat inwestycji społecznych i przypomina, że nierówności w szansach życiowych mają w dużej mierze swoje źródło już we wczesnym dzieciństwie, w tym w środowisku rodzinnym, w którym urodziło się dziecko i w którym dorasta, i są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Przyznaje, że rodziny są kamieniem węgielnym społeczeństwa i podstawowym środowiskiem, w którym dzieci rozwijają się, czują się chronione i otrzymują wsparcie emocjonalne. Podkreśla potrzebę inwestowania w rodziny poprzez stabilną i przewidywalną politykę wsparcia. W tym kontekście zwraca uwagę na kluczową rolę szkół w promowaniu równych szans poprzez edukację. Podkreśla, że strategie polityczne na rzecz dobrostanu dzieci należy rozumieć jako długoterminowe inwestycje społeczne oraz że wczesne inwestycje w bezpieczeństwo dochodów, wysokiej jakości usługi i wspierające środowisko rodzinne oraz udział dzieci mają zasadnicze znaczenie dla przerwania międzypokoleniowego cyklu ubóstwa i nierówności i wspierania bardziej wyrównanych warunków początkowych.
7. Wskazuje, że Europejski filar praw socjalnych, strategia UE na rzecz praw dziecka i europejska gwarancja dla dzieci - wraz z finansowaniem z EFS+ oraz mechanizmami koordynacji - łącznie stanowią kompleksowe ramy prawne i operacyjne zapewniające dzieciom dostęp do edukacji, opieki zdrowotnej, żywienia, mieszkań i usług wczesnej edukacji.
8. Jest zdania, że dbanie o dobrostan dzieci niesie ze sobą znaczne korzyści społeczne w postaci wzmocnienia kapitału ludzkiego, promowania równych szans i budowania lepiej zrównoważonego modelu dobrobytu opartego na bardziej inkluzywnym i sprawiedliwym wzroście gospodarczym.
9. Podkreśla znaczenie uzupełniających inicjatyw UE, w tym środków ochrony dzieci przed przemocą, handlem ludźmi i niegodziwym traktowaniem - również w środowisku cyfrowym - a także europejskiej strategii w dziedzinie opieki i niedawnych działań UE na rzecz poprawy dostępu do odpowiednich i przystępnych cenowo mieszkań, włącznie z wysiłkami na rzecz zwalczania bezdomności.
10. Apeluje o podejście zapobiegawcze koncentrujące się na promowaniu dobrostanu, zapobieganiu zagrożeniom i na wczesnej interwencji, uznając, że skuteczne wsparcie rodzicielstwa i rozwoju dziecka zależy od skoordynowanej polityki publicznej i wspólnej zbiorowej odpowiedzialności całego społeczeństwa i organów publicznych.
11. Wzywa Komisję Europejską do przeznaczenia co najmniej 20 mld EUR w kolejnych wieloletnich ramach finansowych (WRF) na wsparcie wdrażania europejskiej gwarancji dla dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem budowania zdolności władz lokalnych i regionalnych. Podkreśla, że postępy w zakresie gwarancji dla dzieci nie mogą być podważane przez realokacje mające wpływ na inne programy UE, i zwraca się do cypryjskiej prezydencji o poparcie tego celu.
12. Apeluje o solidny, wyraźnie identyfikowalny i dobrze finansowany Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+) jako główny instrument Unii służący inwestowaniu w ludzi, włączeniu społecznemu i walce z ubóstwem. Zaznacza, że odrębny i widoczny EFS+ w ramach polityki spójności ma zasadnicze znaczenie dla ochrony spójności społecznej i terytorialnej, zapewnienia zarządzania dzielonego i umożliwienia władzom lokalnym i regionalnym ukierunkowanych na konkretny obszar inwestycji społecznych w następnych WRF.
13. Zauważa, że pomimo pewnych postępów wskaźniki ubóstwa dzieci pozostają nadal wysokie i nierównomierne w całej Unii. Wzywa Komisję Europejską, Parlament Europejski i cypryjską prezydencję do uznania, że cel Europejskiego filaru praw socjalnych, jakim jest wyciągnięcie pięciu milionów dzieci z ubóstwa do 2030 r., nie zostanie raczej osiągnięty, co jasno wskazuje na potrzebę odnowionych i wzmocnionych wysiłków.
14. Podkreśla, że cele na szczeblu UE są wiarygodne tylko wtedy, gdy towarzyszą im jasne i realistyczne zobowiązania inwestycyjne odzwierciedlające potrzeby w terenie.
15. Powtarza postulaty zawarte we wcześniejszych opiniach KR-u w sprawie dobrostanu dzieci i podkreśla potrzebę odejścia od ograniczania ubóstwa dzieci w kierunku jego całkowitej eliminacji za pomocą odpowiednich zasobów, zintegrowanego podejścia i silnego wielopoziomowego sprawowania rządów, które wzmacnia pozycję władz lokalnych i regionalnych, zwiększa udział dzieci oraz poprawia ich jakość życia. Podkreśla w tym kontekście znaczenie priorytetowego traktowania podejść zapobiegawczych w stosunku do działań naprawczych w celu trwałego ograniczenia ubóstwa dzieci i jego skutków w perspektywie długoterminowej poprzez efektywne wykorzystanie zasobów, zintegrowane strategie polityczne i silne wielopoziomowe sprawowanie rządów oparte na odpowiedzialności, współpracy między władzami lokalnymi i regionalnymi oraz zrozumieniu warunków lokalnych.
II. UBÓSTWO DZIECI JAKO WYZWANIE WIELOWYMIAROWE I TERYTORIALNE
16. Wzywa do uznania ubóstwa dzieci za zjawisko wielowymiarowe, które wymaga szerszego zestawu reakcji politycznych wykraczających poza wyłącznie środki oparte na dochodach i które jest ściśle związane z warunkami mieszkaniowymi, dostępem do wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem, nierównościami pod względem stanu zdrowia i dostępu do opieki zdrowotnej - ze względu na płeć, pochodzenie etniczne lub narodowe, orientację seksualną (zwłaszcza u nastolatków), niepełnosprawność, pochodzenie ze środowiska migracyjnego lub sytuację ekonomiczną - brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, wykluczeniem cyfrowym i przeszkodami dla udziału w życiu społecznym. Podkreśla, że strategia na rzecz ograniczenia ubóstwa dzieci musi koncentrować się na rodzinach, ponieważ dzieci żyją w rodzinnym mikrosystemie, od którego przede wszystkim zależy ich dobrostan. Podkreśla ponadto, że wszystkie strategie polityczne dotyczące dobrostanu dzieci i świadczeń na dzieci należy opracowywać, wdrażać i oceniać z uwzględnieniem praw dzieci, priorytetowo chroniąc ich najlepszy interes oraz uznając dzieci i nastolatków za aktywnych obywateli, którym przysługują prawa.
17. Zwraca uwagę, że ubóstwo dzieci rozkłada się nierównomiernie między państwami członkowskimi, regionami i społecznościami lokalnymi oraz w ich obrębie: szczególnie dotknięte są dzielnice miejskie borykające się z deprywacją, obszary wiejskie, oddalone i wyspiarskie, wyludniające się regiony i terytoria narażone na wstrząsy gospodarcze.
18. Zwraca uwagę, że władze lokalne i regionalne często jako pierwsze dostrzegają wyłaniające się formy ubóstwa dzieci i są kluczowymi partnerami dla dzieci i rodzin. Podkreśla, że powinny one być systematycznie angażowane w opracowywanie, wdrażanie i monitorowanie środków związanych z dziećmi, w tym krajowych planów działania dotyczących gwarancji dla dzieci i nadchodzącej pierwszej w historii strategii UE na rzecz walki z ubóstwem.
19. Zaznacza, że ubóstwo dzieci wynika z okoliczności rodzinnych i z szerszego kontekstu społecznego. W związku z tym zwraca uwagę na znaczenie kompleksowego wsparcia dla rodzin, zwłaszcza borykających się z różnorakimi trudnościami, tak aby zapewnić skuteczne egzekwowanie praw dzieci oraz spójność społeczną na poziomie lokalnym i regionalnym. Uznaje zatem zasadniczą rolę rodzin jako podstawowego środowiska ochrony, rozwoju dzieci i opieki nad nimi oraz podkreśla potrzebę polityki publicznej zapewniającej wsparcie wychowywania dzieci w oparciu o profilaktykę, wspólną odpowiedzialność i spójność.
III. ROLA SYSTEMÓW ŚWIADCZEŃ NA DZIECI W PROMOWANIU DOBROSTANU DZIECI
20. Uznaje systemy świadczeń na dzieci za podstawę ochrony socjalnej rodzin. Te systemy odgrywają kluczową rolę w ograniczaniu ubóstwa dochodowego, stabilizowaniu dochodów gospodarstw domowych i wspieraniu rozwoju dzieci.
21. Wzywa państwa członkowskie, aby przy wsparciu Komisji Europejskiej zapewniły powszechne systemy świadczeń na dzieci, które gwarantują odpowiednie, stabilne i przewidywalne wsparcie dochodu, są kompatybilne z innymi systemami wsparcia dochodu i odzwierciedlają rzeczywiste koszty utrzymania.
22. Podkreśla znaczenie połączenia powszechnych świadczeń na dzieci z ukierunkowanym dodatkowym wsparciem dla dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym dzieci w gospodarstwach domowych osób samotnie wychowujących dzieci, dzieci z niepełnosprawnościami, dzieci z rodzin wielodzietnych, dzieci romskich, dzieci należących do mniejszości etnicznych, w szczególności Romów, dzieci ze środowisk migracyjnych lub uchodźczych, dzieci doświadczających braku bezpieczeństwa mieszkaniowego i dzieci objętych opieką, przy jednoczesnym rozwiązaniu problemu dyskryminacji strukturalnej i barier intersekcjonalnych, które ograniczają równy dostęp do świadczeń i usług, aby zapewnić wszystkim dzieciom możliwość skutecznego korzystania z przysługujących im praw i równych szans.
23. Wskazuje na silny związek między ubóstwem dzieci a uczestnictwem rodziców, zwłaszcza kobiet i samotnych rodziców, w rynku pracy. Podkreśla znaczenie wysokiej jakości zatrudnienia, polityki na rzecz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, dostępnej wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem oraz kształcenia pozaformalnego jako narzędzi zapobiegających ubóstwu dzieci.
24. Apeluje do państw członkowskich o dopilnowanie, by wszystkie świadczenia z tytułu ochrony socjalnej, nie tylko świadczenia dla dzieci i rodzin, należycie uwzględniały obecność dzieci w gospodarstwach domowych, oraz o wzmocnienie ochronnego wpływu tych świadczeń na rodziny z dziećmi.
IV. EUROPEJSKA GWARANCJA DLA DZIECI A WIELOPOZIOMOWE SPRAWOWANIE RZĄDÓW
25. Podkreśla, że same świadczenia na dzieci nie wyeliminują ubóstwa dzieci i muszą być osadzone w całościowych ramach polityki, które zapewniają skuteczny dostęp do podstawowych usług zgodnie z europejską gwarancją dla dzieci.
26. Zwraca uwagę na potrzebę ściślejszej koordynacji między wsparciem dochodu a świadczeniem usług, tak aby świadczenia na dzieci umożliwiały dostęp do usług, a nie zastępowały świadczenie usług publicznych.
27. Wskazuje na kluczową rolę równego i przystępnego cenowo dostępu do wysokiej jakości wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem w promowaniu włączenia społecznego, zmniejszaniu nierówności i zwalczaniu ubóstwa edukacyjnego od najmłodszych lat. Podkreśla znaczenie pierwszego tysiąca dni życia dla zdrowego dobrostanu i rozwoju dzieci, a jednocześnie zaznacza, że stały dostęp do wysokiej jakości wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem przez cały okres wczesnego dzieciństwa jest bardzo ważny dla rozwoju poznawczego, dobrostanu, wyników kształcenia i przyszłego aktywnego uczestnictwa dzieci w życiu społecznym. Zwraca uwagę, że wczesne dzieciństwo stanowi krytyczny etap rozwoju oraz że polityka publiczna powinna zapewniać odpowiednie połączenie wsparcia dochodu, dostępnych usług wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem oraz środków wsparcia rodziny począwszy od ciąży, aby zapobiegać nierównościom i przerwać międzypokoleniowe cykle ubóstwa i wykluczenia.
28. Zwraca uwagę na rosnącą podatność nastolatków na zagrożenia i apeluje o zintegrowane podejście lokalne łączące edukację, zdrowie psychiczne, usługi dla młodzieży, sport i poradnictwo zawodowe.
29. Podkreśla, że zapobieganie wczesnemu przerywaniu nauki jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi poprawy perspektyw życiowych dzieci i młodzieży. Zaznacza, że przedłużające się odcięcie od systemu edukacji znacznie zwiększa ryzyko wykluczenia społecznego, długotrwałego bezrobocia i ryzykownych zachowań. Zachęca władze lokalne i regionalne do opracowania rozwiązań dostosowanych do realiów terytorialnych w oparciu o współpracę między instytucjami edukacyjnymi, służbami socjalnymi, służbami zatrudnienia i organizacjami młodzieżowymi.
30. Ponownie podkreśla kluczową rolę europejskiej gwarancji dla dzieci i wzywa do jej wzmocnionego wdrożenia poprzez lepsze wielopoziomowe sprawowanie rządów, monitorowanie terytorialne i ściślejszą współpracę między instytucjami UE, państwami członkowskimi oraz władzami lokalnymi i regionalnymi.
31. Wzywa państwa członkowskie do zapewnienia systematycznego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych na wszystkich etapach krajowych planów działania dotyczących gwarancji dla dzieci, zgodnie z zasadami pomocniczości i wielopoziomowego sprawowania rządów. Trzeba także promować udział dzieci, zwłaszcza za pośrednictwem rad lub podobnych organów przedstawicielskich.
32. Zachęca do dalszego wdrażania zintegrowanych lokalnych planów działania dotyczących gwarancji dla dzieci, wspierających współpracę międzysektorową między służbami socjalnymi, zdrowotnymi, edukacyjnymi, usługami mieszkaniowymi i służbami zatrudnienia, we współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i organizacjami trzeciego sektora oraz, w stosownych przypadkach, z innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami, przy jednoczesnym zapewnieniu, aby organy publiczne nadal ponosiły główną odpowiedzialność za świadczenie i koordynację usług.
V. DOSTĘPNOŚĆ, MONITOROWANIE I FINANSOWANIE
33. Zwraca uwagę na utrzymujące się bariery w dostępie do świadczeń i usług na rzecz dzieci, w tym złożoność administracyjną, brak informacji, bariery językowe i stygmatyzację, które dotykają w szczególności rodziny znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji.
34. Wzywa do promowania stabilnych mechanizmów uczestnictwa dzieci i nastolatków w opracowywaniu, wdrażaniu i ocenie strategii politycznych na rzecz dobrostanu dzieci i świadczeń na dzieci. Mechanizmy te powinny być dostosowane do wieku, dojrzałości i różnorodności małoletnich.
35. Podkreśla, że potrzebne są solidne i porównywalne ramy monitorowania, by móc ocenić skuteczność i wykorzystanie systemów świadczeń na dzieci i gwarancji dla dzieci - z udziałem władz lokalnych i regionalnych oraz z wykorzystaniem wskaźników wykraczających poza ubóstwo dochodowe, odzwierciedlających deprywację materialną, dostęp do usług i wyniki w zakresie dobrostanu dzieci.
36. Podkreśla potrzebę wzmocnienia wielopoziomowego sprawowania rządów i interwencji w najbliższym otoczeniu. Władze lokalne i regionalne muszą dysponować stabilnymi zasobami, wystarczającymi zdolnościami technicznymi oraz możliwościami dostosowania terytorialnego w celu zapewnienia skutecznego dostępu do świadczeń i usług.
37. Zachęca do korzystania z istniejących platform UE dla władz lokalnych i regionalnych, w tym agendy miejskiej dla UE, URBACT i paktu na rzecz obszarów wiejskich, w celu wspierania wymiany dobrych praktyk i partnerstw w zakresie wdrażania gwarancji dla dzieci.
38. Opowiada się za innowacjami i oceną skutków.
VI. UNIJNY KOORDYNATOR DS. GWARANCJI DLA DZIECI ORAZ WSKAŹNIK DOTYCZĄCY DZIECI
39. Wzywa Komisję Europejską, aby w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim i Komitetem Regionów wzmocniła zarządzanie europejską gwarancją dla dzieci poprzez przyznanie specjalnego mandatu koordynacyjnego na szczeblu politycznym komisarzowi lub wiceprzewodniczącemu wykonawczemu, z wyraźnym obowiązkiem nadzorowania jej wdrażania i zapewnienia międzysektorowej koordynacji w odpowiednich obszarach polityki. Wzywa ponadto do ustanowienia specjalnego mechanizmu koordynacji międzyinstytucjonalnej skupiającego Komisję, Parlament Europejski, Komitet Regionów i prezydencję Rady w celu zapewnienia silnego przywództwa politycznego, poprawy koordynacji na wszystkich szczeblach sprawowania rządów oraz wspierania spójnego wdrażania i zwiększania skali ukierunkowanych na konkretny obszar, skutecznych rozwiązań dla dzieci w całej Unii.
40. Apeluje do Komisji Europejskiej o wprowadzenie wskaźnika dotyczącego dzieci w budżetach UE i budżetach krajowych w celu poprawy przejrzystości, śledzenia i monitorowania wydatków na dzieci oraz zwiększenia odpowiedzialności za zobowiązania publiczne na rzecz dobrostanu dzieci. Podkreśla, że taki mechanizm powinien opierać się na kompleksowych pracach monitorujących przeprowadzonych przez Komitet Ochrony Socjalnej i jego podgrupę ds. wskaźników w kontekście aktualizacji ram europejskiej gwarancji dla dzieci, zapewniać spójność z ramami konwergencji społecznej w kontekście europejskiego semestru oraz wzmacniać terytorialny wymiar sprawozdawczości, tak aby mechanizmy monitorowania i rozliczalności skutecznie docierały do szczebla regionalnego i lokalnego, gdzie świadczone są usługi dla dzieci i gdzie inwestycje publiczne mają największy wpływ.
41. Zwraca uwagę, że odporność i bezpieczeństwo społeczne należy postrzegać jako wzajemnie wzmacniające się priorytety oraz że dzieci są często najbardziej dotknięte kryzysami gospodarczymi, zdrowotnymi, klimatycznymi i geopolitycznymi.
42. Zwraca uwagę na wyzwania demograficzne, przed którymi stoi wiele regionów europejskich, i podkreśla, że długoterminowa stabilność społeczna i gospodarcza Europy jest ściśle związana z dobrostanem, prawami i warunkami życia dzieci i rodzin. Wskazuje, że wiara młodych ludzi w przyszłość oraz ich zdolność do podejmowania wyborów życiowych, w tym zakładania rodzin, zależą od dostępu do wysokiej jakości usług, przystępnych cenowo mieszkań, stabilnego zatrudnienia i włączającego środowiska społecznego. Zaznacza, że wzmocnienie dobrostanu dzieci i polityki wsparcia rodziny jest głównym elementem podejścia opartego na inwestycjach społecznych, co przyczynia się do spójności społecznej, równych szans i zrównoważonego rozwoju terytorialnego.
43. Apeluje, aby dobrostan dzieci i inwestycje społeczne stały się integralnymi elementami europejskiego programu na rzecz gotowości i odporności, wspieranymi przez wiarygodne, zdezagregowane dane i ukierunkowane budowanie zdolności władz lokalnych i regionalnych.
44. Podkreśla, że dobrze zaprojektowane i przewidywalne systemy świadczeń na dzieci mogą przyczynić się do stabilności społecznej i gospodarczej w czasach kryzysu. Zachęca zatem państwa członkowskie do uwzględnienia tej stabilizującej roli przy ocenie i dostosowywaniu ich systemów wspierania rodziny, zgodnie z posiadanymi przez nie zdolnościami fiskalnymi.
45. Wzywa Komisję Europejską do dopilnowania, aby w przyszłej strategii UE na rzecz walki z ubóstwem umieszczono dzieci w centrum uwagi poprzez ustanowienie europejskiej gwarancji dla dzieci jako jednego z jej głównych filarów, wyznaczenie jasnych i wymiernych celów w zakresie ograniczenia ubóstwa dzieci oraz zapewnienie skoordynowanych działań w odpowiednich obszarach polityki. Wzywa ponadto do przeznaczenia specjalnych środków z Europejskiego Funduszu Społecznego Plus na walkę z ubóstwem i wykluczeniem społecznym dzieci, a tym samym do uznania gwarancji dla dzieci za strategiczny priorytet w kolejnych wieloletnich ramach finansowych oraz do wzmocnienia wielopoziomowego sprawowania rządów poprzez pełne zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych w opracowywanie, wdrażanie i monitorowanie powiązanych środków.
46. Wzywa Komisję Europejską do włączenia kompleksowego podejścia w zakresie praw dziecka do europejskiego semestru poprzez systematyczną ocenę wdrażania europejskiej gwarancji dla dzieci - w tym krajowych planów działania, adekwatności finansowania i ukierunkowanych wyników - oraz poprzez włączenie tych elementów, zgodnie z ramami konwergencji społecznej, do zaleceń dla poszczególnych krajów skierowanych do państw członkowskich. Ponadto wzywa Komitet Ochrony Socjalnej do przeprowadzenia w 2026 r. pięcioletniego przeglądu przewidzianego w zaleceniu Rady (UE) 2021/1004 1 w sprawie ustanowienia europejskiej gwarancji dla dzieci, aby zapewnić kompleksową ocenę postępów państw członkowskich, dysproporcji terytorialnych i luk we wdrażaniu oraz ustrukturyzowane działania następcze, przejrzystość i rozliczalność w ramach monitorowania i sprawozdawczości semestru.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2604 |
| Rodzaj: | opinia |
| Tytuł: | Opinia Europejskiego Komitetu Regionów - Dobrostan dzieci i świadczenia na dzieci - mapowanie systemów świadczeń na dzieci w państwach członkowskich UE |
| Data aktu: | 2026-05-20 |
| Data ogłoszenia: | 2026-05-20 |