Sprawa T-190/26: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2026 r. - RN/ESDZ
Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2026 r. - RN/ESDZ(Sprawa T-190/26)
(C/2026/2529)
(Dz.U.UE C z dnia 11 maja 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: RN (przedstawiciele: T. Bontinck i C. André, adwokaci)
Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności decyzji nr R/EEAS/45/25 ESDZ z dnia 12 grudnia 2025 r., oddalającej zażalenie skarżącej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, a także decyzji z dnia 16 kwietnia 2025 r. o przeniesieniu jej do siedziby ESDZ w Brukseli;
- obciążenie ESDZ kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.
- Skarżąca twierdzi, że ESDZ naruszyła jej prawo do bycia wysłuchaną przed wydaniem decyzji o przeniesieniu. Uważa ona, że wyznaczony termin był iluzoryczny, a konsultacja przeprowadzona po wydaniu decyzji nie mogła konwalidować tego naruszenia. Dodaje, że przeniesienia nie można zakwalifikować jako zwykłego środka organizacji wewnętrznej, ponieważ pociągało ono za sobą przeprowadzkę na inny kontynent i miało istotny wpływ na jej sytuację osobistą.
2. Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i przekroczenia uprawnień.
- Skarżąca podnosi, że decyzja o przeniesieniu jest obarczona oczywistym błędem w ocenie oraz przekroczeniem uprawnień. Z jednej strony żaden interes służby nie uzasadniał jej odsunięcia, ponieważ jej zachowanie było nienaganne, a chronologia wydarzeń wskazuje na oczywistą niespójność. Z drugiej strony argument dotyczący wygaśnięcia poświadczenia bezpieczeństwa osobowego (PSC) został podniesiony w sposób oportunistyczny, podczas gdy problem ten można było rozwiązać bez konieczności przedterminowego przeniesienia.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości.
- Skarżąca twierdzi, że poprzez podjęcie decyzji o przeniesieniu ESDZ uchybiła obowiązkowi dbałości, ponieważ administracja nie dokonała rzeczywistego wyważenia między interesem służby i jej sytuacją osobistą. Podnosi ona, że jednorazowe środki na które powołuje się administracja, są marginalne, spóźnione i podejmowane wyłącznie po wielokrotnie powtarzanych interwencjach skarżącej, podczas gdy żadna konieczność nie uzasadniała jej odsunięcia od delegatury w Katarze. Wreszcie skarżąca twierdzi, że administracja nie uwzględniła istotnych okoliczności, w szczególności jej wniosku o udzielenie wsparcia.
4. Zarzut czwarty, dotyczący nadużycia władzy.
- Skarżąca twierdzi, że środek ten służył celowi niezwiązanemu z interesem służby - w rzeczywistości miał on charakter represyjny, co potwierdzają zgodne poszlaki: brak jakichkolwiek uzasadnionych względów organizacyjnych, chęć odsunięcia od służby pracowników, którzy wyrazili krytykę. Podkreśla, że decyzja została podjęta przez osoby zaangażowane w zachowania, które można uznać za mobbing. W związku z tym przeniesienie wydaje się być środkiem odwetowym, przyjętym z powodów niezwiązanych z interesem służby.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2529 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-190/26: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2026 r. - RN/ESDZ |
| Data aktu: | 2026-05-11 |
| Data ogłoszenia: | 2026-05-11 |