Sprawa T-133/26: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2026 r. - PAN Europe i Deutsche Umwelthilfe/Komisja
Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2026 r. - PAN Europe i Deutsche Umwelthilfe/Komisja(Sprawa T-133/26)
(C/2026/2518)
(Dz.U.UE C z dnia 11 maja 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe ASBL (PAN Europe) (Bruksela, Belgia), Deutsche Umwelthilfe eV (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: R. Klinger i C. Douhaire, adwokaci)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ref. Ares(2025)11339153 z dnia 18 grudnia 2025 r.; oraz
- obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2025 r. oddalającej jako bezzasadny wniosek skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 1 w przedmiocie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2025/910 z dnia 20 maja 2025 r. 2 w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej flufenacet w odniesieniu do ustanowienia środków przejściowych i okresów na zużycie zapasów w art. 4 i 5 tego rozporządzenia.
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
1. Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem oddalenia wniosku o wszczęcie procedury odwoławczej w przedmiocie niestosowania art. 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 3 .
- Część pierwsza zarzutu pierwszego: błędna wykładnia terminu "bezpośrednie niebezpieczeństwo" zawartego w art. 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Skarżące uważają, że Komisja dokonała wykładni wyrażenia "bezpośrednie niebezpieczeństwo" w sposób zbyt wąski.
- Część druga zarzutu pierwszego: błędne zastosowanie art. 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Skarżące uważają, że ryzyko dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska związane ze stosowaniem środków ochrony roślin zawierających flufenacet ma charakter bezpośredni.
2. Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem oddalenia wniosku o wszczęcie procedury odwoławczej w przedmiocie długości okresów na zużycie zapasów przewidzianych w art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2025/910.
- Część pierwsza zarzutu drugiego: błędna wykładnia art. 20 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w zakresie, w jakim okresy na zużycie zapasów, nawet w przypadku nieodnowienia zatwierdzenia z powodów związanych z ochroną zdrowia ludzkiego i środowiska, mogą zostać przedłużone do 18 miesięcy. Skarżące uważają, że maksymalny okres na zużycie zapasów wynoszący 18 miesięcy, o którym mowa w art. 20 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, nie może mieć zastosowania w przypadkach, w których powody nieodnowienia zatwierdzenia dotyczą ochrony zdrowia lub środowiska.
- Część druga zarzutu drugiego: nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych i oczywisty błąd w ocenie przy określaniu długości okresu na zużycie zapasów. Skarżące uważają, że w każdym razie przyznanie maksymalnego okresu na zużycie zapasów wynoszącego 18 miesięcy było, biorąc pod uwagę wysokie ryzyko dla zdrowia i wód podziemnych związane z flufenacetem, oparte na błędnym skorzystaniu z uprawnień dyskrecjonalnych i oczywistym błędzie w ocenie.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2518 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-133/26: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2026 r. - PAN Europe i Deutsche Umwelthilfe/Komisja |
| Data aktu: | 2026-05-11 |
| Data ogłoszenia: | 2026-05-11 |