Warunki uprawniające robotników, zatrudnionych w Rzeszy Niemieckej, do zasiłków, przewidzianych ustawą z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA PRACY I OPIEKI SPOŁECZNEJ WYDANE W POROZUMIENIU Z MINISTREM PRZEMYSŁU I HANDLU

z dnia 3 października 1930 r.

w sprawie warunków uprawniających robotników, zatrudnionych w Rzeszy Niemieckiej, do zasiłków, przewidzianych ustawą z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia. ^*

Na podstawie art. 38 ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia (Dz. U. R. P. Nr. 67, poz. 650) w brzmieniu ustawy z dmą 23 marca 1929 r. (Dz. U. R. P. Nr. 23, poz. 235) na wniosek Zarządu Głównego Funduszu Bezrobocia zarządza się co następuje:

§ 1. Czas trwania stosunku najmu pracy w przedsiębiorstwach i zakładach pracy, wymienionych w ust. 1 art. 1 ustawy o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia na położonych na terytorjum Rzeszy Niemieckiej, zalicza się bezrobotnym, którzy objęci są paragrafem 1-ym rozporządzenia Ministra Pracy i Opieki Społecznej, wydanego w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu z dnia 2 maja 1930 r. (Dz. U. R. P. Nr. 41, poz. 360) z tem, że dla tych bezrobotnych, którzy ostatnio przed zgłoszeniem roszczenia do zasiłków byli zatrudnieni ma terytorium Rzeszy Niemieckiej, jako podstawa wymiaru zasiłków, przyjęty będzie zarobek tygodniowy, ustalony w sposób, przewidziany w § 2 niniejszego rozporządzenia.

§ 2. Zarobek tygodniowy robotników, wymienionych powyżej, ustala się stosownie do zarobku, otrzymywanego przeciętnie za pracę przez ostatnie 3 miesiące przed rozwiązaniem stosunku najmu pracy, lub przez krótszy okres czasu, o ile robotnik bezpośrednio przed zgłoszeniem roszczenia o zasiłki zatrudniony był na terytorjum Rzeszy Niemieckiej przez niepełne trzy miesiące. Jeżeli bezrobotny w tym czasie z powodu braku pracy nie przepracował liczby godzin pracy, normalnej dla jego zawodu i miejscowości i dlatego miał zmniejszoną płacę, wówczas należy za podstawę do obliczenia zarobku przyjąć płacę, którąby otrzymywał przy pełnej liczbie godzin pracy.

Na zasadzie obliczonego w sposób powyższy przeciętnego zarobku tygodniowego ustala się następujące klasy zarobkowe:

I	z	tygodniowym	zarobkiem	do	18 mk.
II	"	"	"	"	24 mk.
III	"	"	"	"	30 mk.
IV	"	"	"	"	36 mk.
V	"	"	"	"	42 mk.
VI	"	"	"	"	48 mk.
VII	"	"	"	"	54 mk.
VIII	"	"	"	powyżej	54 mk.

Podstawę wymiaru zasiłku w każdej z powyższych klas zarobkowych stanowi:

w	klasie	I	- 21	zł
"	"	II	- 27	"
"	"	III	- 33	"
"	"	IV	- 39	"
"	"	V	- 45	"
"	"	VI	- 51	"
"	"	VII	- 57	"
"	"	VIII	- 60	"

Zasiłki, ustalone zgodnie z ustępami 2 i 3 niniejszego §-u, wypłacane są na ogólnych zasadach ustawy o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia z zastosowaniem rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy.

§ 3. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie i dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od dnia 1-go sierpnia 1930 r.

* Z dniem 13 kwietnia 1933 r. nin. rozporządzenie traci moc, z tym że w stosunku do robotników, którzy nabyli prawo do pobierania zasiłków, w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia (Dz.U.32.58.555) oraz w stosunku do robotników, którzy nabyli prawo do pobierania zasiłków w dniu lub po dniu 11 lipca 1932 r., lecz przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 stycznia 1933 r. w sprawie uprawnień robotników, zatrudnionych zagranicą, do zasiłków na wypadek bezrobocia (Dz.U.33.26.215) pozostają w mocy normy dla podstawy wymiaru zasiłków, ustanowione w § 2 nin. rozporządzenia - zob. § 10 i 11 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 1933 r.

• Identyfikator: Dz.U.1930.74.590
• Rodzaj: rozporządzenie
• Tytuł: Warunki uprawniające robotników, zatrudnionych w Rzeszy Niemieckej, do zasiłków, przewidzianych ustawą z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia.
• Data aktu: 1930-10-03
• Data ogłoszenia: 1930-10-31
• Data wejścia w życie: 1930-10-31, 1930-08-01