Prawo.pl

Wprowadzenie ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie stało się konieczne z kilku powodw. Jako najistotniejszy z nich wskazać należy wcześniejszy brak podobnej regulacji. Nie oznacza to, że wcześniej system prawa nie dawał podstawy do dochodzenia odpowiedzialności cywilnej za szkody w środowisku. Doktryna wskazuje tu na niektre przepisy Prawa ochrony środowiska, czy np. art. 435 Kodeksu cywilnego z utrwalonym orzecznictwem sądowym wydanym na podstawie tej normy. Powodem uchwalenia ustawy była rwnież konieczność wprowadzenia do polskiego systemu prawa dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz. Urz. WE L 143/56). Dyrektywę tę w dalszej części cytować będę jako dyrektywę 2004/35/WE.

Z uwagi na rozpowszechnienie badań nad nowymi produktami leczniczymi, wymagającymi kontroli ich skuteczności, oraz towarzyszący im postęp techniczny, wymuszone zostało stworzenie prawnych uregulowań, zabezpieczających etyczny wymiar tych prac. Dla zapewnienia właściwej ochrony godności ludzkiej podczas prowadzenia badań stworzono niezależną instytucję, stojącą na straży etycznego wymiaru eksperymentów, realizowanych w poszukiwaniu nowych metod leczenia. W Polsce taką rolę spełniają komisje bioetyczne.

Podmiot, ktry świadczy usługę (wykonawca) w zakresie budowy, rozbirki, remontu obiektw, czyszczenia zbiornikw lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest, zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach, wytwrcą odpadw powstających w wyniku świadczenia tych usług, chyba że umowa stanowi inaczej. Jeżeli więc umowa nie wskazuje, iż wytwrcą odpadw jest inwestor, a wykonawca nie posiada na terenie danego powiatu prawa wytwarzania odpadw, winien on przed rozpoczęciem robt dopełnić obowiązkw określonych w ustawie o odpadach. Wytwrca odpadw w ww. rozumieniu jest jednocześnie ich posiadaczem, przez ktrego, w myśl art. 3 ust. 3 pkt 13 rozumie się każdego, kto faktycznie włada odpadami (w tym wytwrcę odpadw), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadw. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadw znajdujących się na nieruchomości.

Prawo do poszanowania intymności należy do sfery życia prywatnego pacjenta. Intymność odnosi się zarówno do samej osoby pacjenta - do jego sfery życia wyłącznie osobistego, poufnego, jak i do charakteru relacji z innymi osobami - opartymi na relacjach serdeczności, zażyłości stosunków. Naruszenie intymności pozostaje w związku z poczuciem wstydu.Prawo do poszanowania intymności stanowi przedmiot ochrony w art. 23 Kodeksu cywilnego. Również obowiązujące ustawodawstwo medyczne zawiera wytyczne postępowania stwarzające gwarancje poszanowania tego prawa. Bezpośrednio ochronę prawa człowieka/pacjenta do poszanowania intymności podczas udzielania świadczeń zdrowotnych przewiduje ustawa o z.o.z. (art. 19 ust. 1 pkt 4), a następnie ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty (art. 36 ust. 1).

Recenzja pracy M. Grskiego, Odpowiedzialność administracyjna w ochronie środowiska, Warszawa 2008, s. 211