Prawo.pl

Zgodnie z art. 415 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) każdy, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Za szkodę odpowiada zatem osoba, której zawinione zachowanie jest źródłem powstania tej szkody, przy czym zachowanie to może polegać zarówno na działaniu, jak i zaniechaniu działania, do którego sprawca był zobowiązany. Szkodą w rozumieniu cytowanego przepisu jest natomiast każdy uszczerbek w dobrach prawnie chronionych i może przybrać postać uszczerbku materialnego na osobie lub mieniu (szkody majątkowej), bądź krzywdy rozumianej jako cierpienia fizyczne i krzywda moralna (szkody niemajątkowej).

Artykuł analizuje możliwości zawierania przez jednostki samorządu terytorialnego umw wświetle konstytucyjnej zasady legalizmu.

Temat komercyjnych świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych przez zakłady opieki zdrowotnej posiadające kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia, budzi bardzo duże zainteresowanie. Niniejsze opracowanie poświęcone jest analizie przyjętych rozwiązań prawnych i regulacji Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiotowej kwestii. Poszukiwanie dodatkowych źródeł dochodu przez zakłady opieki zdrowotnej powoduje, że placówki posiadające kontrakty z NFZ, zarówno publiczne, jak i niepubliczne, są zainteresowane uruchomieniem działalności nakierowanej na pozyskanie dodatkowych środków finansowych. W sytuacji, w której dla zakładu główne i zasadnicze źródło dochodu stanowią środki pochodzące z realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia, niewątpliwie istotną sprawą jest, przed podjęciem konkretnych kroków organizacyjnych, rozpoznanie rzeczywistości prawnej. Chodzi o to, żeby podjęte działania na rzecz realizacji świadczeń za odpłatnością nie były sprzeczne z prawem, a w szczególności z warunkami umów, określonymi przez Fundusz, co w przypadku naruszenia ich postanowień, mogłoby narazić świadczeniodawców na reperkusje ze strony płatnika publicznego.

UOKiK skierował do sądu pozwy dotyczące uznania kolejnych klauzul za niedozwolone. Zakwestionowano m.in. obowiązek zapłaty dodatkowej prowizji wtedy, kiedy bank wypowiada umowę oraz dowolne pobieranie opłat za monity i wezwania do zapłaty.

Farmaceuci wykonują swój zawód głównie, jako pracownicy aptek, przemysłu farmaceutycznego (przede wszystkim w działach naukowych bądź jako przedstawiciele handlowi), pracownicy naukowi uczelni bądź instytutów naukowych (np. Państwowego Zakładu Higieny, Narodowego Instytutu Leków) lub urzędnicy państwowi (np. w Głównym Inspektoracie Farmaceutycznym czy Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych). Jako pracownicy podlegają oni przepisom ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), który w sposób kompleksowy reguluje prawa i obowiązki pracownicze.