Dyrektywa 2000/60/WE ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

DYREKTYWA 2000/60/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 23 października 2000 r.

ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji⁽¹⁾,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego⁽²⁾,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów⁽³⁾,

działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu⁽⁴⁾ oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 18 lipca 2000 r.,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Woda nie jest produktem handlowym takim jak każdy inny, ale raczej dziedzictwem, które musi być chronione, bronione i traktowane jako takie.

(2) Wnioski z seminarium ministerialnego, które odbyło się w 1988 r. we Frankfurcie, w sprawie wspólnotowej polityki wodnej podkreśliły zapotrzebowanie na prawodawstwo wspólnotowe obejmujące jakość ekologiczną. Rada w swojej rezolucji z dnia 28 czerwca 1988 r.⁽⁵⁾ zwróciła się do Komisji o przedłożenie propozycji dotyczących poprawy jakości ekologicznej wspólnotowych wód powierzchniowych.

(3) Deklaracja seminarium ministerialnego, które odbyło się w 1991 r. w Hadze w sprawie wód podziemnych, uznała potrzebę działań w celu uniknięcia długoterminowego pogorszenia się jakości i ilości wód słodkich oraz wezwała do opracowania programu działań do realizacji do 2000 r. mających na celu zrównoważone gospodarowanie i ochronę zasobów wód słodkich. W swoich rezolucjach z dnia 25 lutego 1992 r.⁽⁶⁾ oraz z dnia 20 lutego 1995 r.⁽⁷⁾ Rada zwróciła się o program działań w zakresie wód podziemnych oraz o zmianę dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne⁽⁸⁾, jako część ogólnej polityki ochrony wód słodkich.

(4) Wody na obszarze Wspólnoty znajdują się pod wzrastającą presją spowodowaną ciągłym wzrostem zapotrzebowania na wystarczającą ilość wody o dobrej jakości do wszystkich celów. W dniu 10 listopada 1995 r., Europejska Agencja Środowiska w swoim sprawozdaniu "Środowisko w Unii Europejskiej - 1995" przedstawiła uaktualnione sprawozdanie o środowisku, potwierdzając potrzebę działań dla ochrony wód Wspólnoty w zakresie zarówno ilościowym, jak i jakościowym.

(5) W dniu 18 grudnia 1995 r. Rada przyjęła wnioski wymagające między innymi opracowania nowej ramowej dyrektywy ustanawiającej podstawowe zasady zrównoważonej polityki wodnej w Unii Europejskiej i zapraszające Komisję do przedłożenia propozycji w tym zakresie.

(6) W dniu 21 lutego 1996 r. Komisja przyjęła komunikat dla Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie polityki wodnej Wspólnoty Europejskiej ustanawiający założenia dla wspólnotowej polityki wodnej.

(7) W dniu 9 września 1996 r. Komisja przedstawiła propozycję decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu działań dla zintegrowanej ochrony i gospodarki wodami podziemnymi⁽⁹⁾. W propozycji tej Komisja podkreśliła potrzebę ustalenia procedur dla uregulowania poboru wód słodkich oraz dla monitorowania jakości i ilości wód słodkich.

(8) W dniu 29 maja 1995 r. Komisja przyjęła komunikat dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rozsądnego użytkowania i ochrony terenów podmokłych, w którym uznano znaczenie funkcji, jakie pełnią one w ochronie zasobów wodnych.

(9) Konieczne jest opracowanie zintegrowanej polityki wodnej Wspólnoty.

(10) Rada w dniu 25 czerwca 1996 r., Komitet Regionów w dniu 19 września 1996 r., Komitet Ekonomiczno-Społeczny w dniu 26 września 1996 r. oraz Parlament Europejski w dniu 23 października 1996 r. wezwały Komisję do przedłożenia propozycji dyrektywy Rady ustanawiającej ramy dla europejskiej polityki wodnej.

(11) Jak określono w art. 174 Traktatu, wspólnotowa polityka dotycząca środowiska ma przyczyniać się do wypełniania celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska poprzez rozsądne i racjonalne wykorzystywanie zasobów naturalnych, oraz powinna być oparta na zasadzie ostrożności oraz na zasadach, na jakich mają być podejmowane działania zapobiegawcze; priorytetem powinno być, aby szkody wyrządzone w środowisku były naprawiane u źródła, a zanieczyszczający powinien płacić.

(12) Na podstawie art. 174 Traktatu, podczas opracowywania polityki w dziedzinie środowiska, Wspólnota powinna uwzględniać dostępne dane naukowo-techniczne, warunki środowiska w różnych regionach Wspólnoty, rozwój gospodarczy i społeczny Wspólnoty jako całości oraz zrównoważony rozwój jej regionów, jak również potencjalne korzyści i koszty, które mogą wynikać z działania lub zaniechania działania.

(13) Istnieją różnorodne uwarunkowania i potrzeby we Wspólnocie, które wymagają różnych specyficznych rozwiązań. Zróżnicowanie to powinno być uwzględniane podczas planowania i realizacji działań celem zapewnienia ochrony i zrównoważonego korzystania z wód w ramach dorzecza. Decyzje powinny być podejmowane jak najbliżej miejsca, w którym woda jest narażona na negatywne oddziaływanie lub korzystanie. Priorytetem powinny być działania w ramach odpowiedzialności poszczególnych Państw Członkowskich poprzez opracowywanie programów działań dostosowanych do warunków regionalnych i lokalnych.

(14) Sukces niniejszej dyrektywy jest uzależniony od ścisłej współpracy i spójnych działań na poziomie wspólnotowym, Państw Członkowskich oraz lokalnym, jak również od informacji, konsultacji i zaangażowania opinii publicznej, w tym użytkowników.

(15) Zaopatrzenie w wodę jest usługą interesu ogólnego, zgodnie z definicją w komunikacie Komisji w sprawie usług interesu ogólnego w Europie⁽¹⁰⁾.

(16) Konieczne jest dalsze integrowanie ochrony i zrównoważonego gospodarowania wodą z innymi dziedzinami polityk wspólnotowych, takimi jak energetyka, transport, rolnictwo, rybołówstwo, polityka regionalna i turystyka. Niniejsza dyrektywa powinna tworzyć podstawę do kontynuacji dialogu oraz rozwoju strategii dla dalszej integracji poszczególnych obszarów polityk. Niniejsza dyrektywa może także mieć ważny wkład w inne dziedziny współpracy między Państwami Członkowskimi, między innymi w ramach Europejskiej Perspektywy Rozwoju Przestrzennego (EPRP).

(17) Efektywna i spójna polityka wodna powinna uwzględniać wrażliwość ekosystemów wodnych położonych blisko wybrzeży morskich i ujść rzek czy zatok lub względnie zamkniętych mórz, ponieważ ich równowaga jest pod silnym wpływem jakości wód śródlądowych wpływających do nich. Ochrona stanu wód w dorzeczu przyniesie korzyści ekonomiczne poprzez wniesienie wkładu do ochrony populacji ryb, włączając populacje ryb wód przybrzeżnych.

(18) Wspólnotowa polityka wodna wymaga przejrzystych, efektywnych i spójnych ram legislacyjnych. Wspólnota powinna określić wspólne zasady oraz ogólne ramy dla działań. Niniejsza dyrektywa powinna stanowić takie ramy i koordynować oraz integrować i, w dłuższej perspektywie, dalej rozwijać ogólne zasady i struktury dla ochrony i zrównoważonego korzystania z wody na terenie Wspólnoty zgodnie z zasadami pomocniczości.

(19) Niniejsza dyrektywa ma na celu utrzymanie i poprawę środowiska wodnego we Wspólnocie. Cel ten jest szczególnie związany z jakością danych wód. Kontrola ich ilości jest elementem pomocniczym w stosunku do zapewnienia dobrej jakości wód, dlatego powinny być również ustanowione pomiary ilości wód, służące zapewnieniu ich dobrej jakości.

(20) Stan ilościowy danej części wód podziemnych może mieć wpływ na jakość ekologiczną wód powierzchniowych i ekosystemów lądowych związanych z tą częścią wód podziemnych.

(21) Wspólnota i Państwa Członkowskie są stronami różnych umów międzynarodowych zawierających zobowiązania do ochrony wód morskich przed zanieczyszczeniem, szczególnie Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, podpisanej w Helsinkach w dniu 9 kwietnia 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 94/157/WE⁽¹¹⁾, Konwencji o ochronie środowiska morskiego północno-wschodniego Atlantyku, podpisanej w Paryżu w dniu 22 września 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 98/249/WE⁽¹²⁾, oraz Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, podpisanej w Barcelonie w dniu 16 lutego 1976 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 77/585/EWG⁽¹³⁾, oraz jej Protokołu o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, podpisanego w Atenach w dniu 17 maja 1980 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 83/101/EWG⁽¹⁴⁾. Niniejsza dyrektywa ma za zadanie przyczyniać się do umożliwienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim wypełnienia tych zobowiązań.

(22) Niniejsza dyrektywa powinna przyczynić się do stopniowej redukcji emisji substancji niebezpiecznych do wód.

(23) Niezbędne są wspólne zasady w celu koordynacji wysiłków podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu poprawy ochrony wód Wspólnoty w aspekcie ilościowym i jakościowym, wspierania zrównoważonego korzystania z wód, wkładu w uregulowanie problemów wód transgranicznych, ochrony ekosystemów wodnych oraz ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio od nich zależnych, a także dla zabezpieczenia i rozwijania potencjalnych sposobów korzystania z wód Wspólnoty.

(24) Woda o dobrej jakości przyczyni się do zapewnienia zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia przez ludzi.

(25) Powinny zostać ustalone wspólne definicje stanu wód w aspekcie jakości oraz, tam gdzie odnosi się to do celów środowiskowych, ilości. Powinny zostać określone cele środowiskowe dla zapewnienia osiągnięcia dobrego stanu wód powierzchniowych i podziemnych w całej Wspólnocie oraz dla zapobieżenia pogorszeniu się stanu wód na poziomie wspólnotowym.

(26) Państwa Członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest co najmniej dobry stan wód, poprzez określenie i wdrożenie koniecznych działań w ramach zintegrowanych programów działań, uwzględniając istniejące wspólnotowe wymogi. Tam gdzie aktualny stan wód jest dobry, powinien on zostać utrzymany. Dodatkowo w stosunku do wymogów dobrego stanu dla wód podziemnych jakakolwiek tendencja znacznego i trwałego wzrostu stężenia jakiegokolwiek zanieczyszczenia powinna zostać zidentyfikowana i odwrócona.

(27) Ostatecznym celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie wyeliminowania priorytetowych substancji niebezpiecznych i przyczynienie się do osiągnięcia stężeń w środowisku morskim bliskich wartościom tła dla substancji naturalnie występujących.

(28) Wody powierzchniowe i wody podziemne są w zasadzie odnawialnymi zasobami naturalnymi; w szczególności zadanie mające na celu zapewnienie dobrego stanu wód podziemnych wymaga wczesnych działań i stabilnego, długoterminowego planowania działań ochronnych, z powodu naturalnego opóźnienia czasowego zachodzącego w ich formowaniu i odnawianiu. Takie opóźnienie czasowe w odniesieniu do poprawy ich stanu powinno być uwzględniane w harmonogramach przy ustanawianiu działań dla osiągnięcia dobrego stanu wód podziemnych i odwracania jakichkolwiek znaczących i trwałych trendów wzrostu stężenia jakiegokolwiek zanieczyszczenia w wodach podziemnych.

(29) Dla osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie oraz dla ustanowienia odpowiedniego programu działań Państwa Członkowskie mogą wdrażać stopniowo program w celu bardziej równomiernego rozłożenia kosztów wdrażania.

(30) W celu zapewnienia pełnego i spójnego wdrażania niniejszej dyrektywy jakiekolwiek przedłużenia harmonogramu powinny być dokonywane na podstawie właściwych, oczywistych i przejrzystych kryteriów oraz być uzasadnione przez Państwa Członkowskie w planach gospodarowania wodami w dorzeczu.

(31) W przypadkach gdy część wód jest tak zmieniona na skutek działalności człowieka lub jej stan naturalny jest taki, że osiągnięcie dobrego stanu może być niewykonalne lub niewspółmiernie kosztowne, mogą zostać określone mniej rygorystyczne cele środowiskowe na podstawie właściwych, oczywistych i przejrzystych kryteriów, a wszystkie praktyczne działania powinny zostać podjęte celem uniknięcia dalszego pogarszania się stanu wód.

(32) W pewnych warunkach specyficznych mogą zaistnieć powody dla wyłączenia z wymogu zapobiegania dalszemu pogarszaniu się lub osiągnięcia dobrego stanu, jeżeli niepowodzenie jest rezultatem zaistniałych nieprzewidzianych lub wyjątkowych okoliczności, szczególnie na skutek powodzi lub susz lub też, z powodu nadrzędnego interesu publicznego, na skutek nowych zmian charakterystyki fizycznej części wód powierzchniowych lub ograniczeń poziomu części wód podziemnych, przy założeniu, że podjęte zostały wszelkie możliwe działania dla ograniczenia negatywnych oddziaływań na stan części wód.

(33) Powinno się dążyć do osiągnięcia dobrego stanu wód w każdym dorzeczu, tak aby działania w odniesieniu do wód powierzchniowych i wód podziemnych należących do tego samego systemu ekologicznego, hydrologicznego i hydrogeologicznego były skoordynowane.

(34) Do celów ochrony środowiska naturalnego istnieje potrzeba większej integracji aspektów ilościowych i jakościowych zarówno wód powierzchniowych, jak i podziemnych, przy uwzględnieniu naturalnych warunków przepływu wody w cyklu hydrologicznym.

(35) W obrębie dorzecza, gdzie korzystanie z wód może mieć skutki transgraniczne, wymogi dla osiągnięcia celów środowiskowych ustalone na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności we wszystkich programach działań, powinny być skoordynowane dla całego obszaru dorzecza. Dla dorzeczy wykraczających swym zasięgiem poza granice Wspólnoty Państwa Członkowskie powinny podjąć starania w celu zapewnienia właściwej koordynacji z odpowiednimi państwami trzecimi. Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do wdrożenia zobowiązań wspólnotowych podjętych w ramach międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony wód i gospodarki wodnej, szczególnie w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, zatwierdzonej decyzją Rady 95/308/WE⁽¹⁵⁾ i wszelkich dalszych uzgodnień dotyczących jej stosowania.

(36) Konieczne jest wykonanie analiz charakterystyki dorzecza oraz wpływu działalności człowieka, jak również analizy ekonomicznej korzystania z wód. Postęp w stanie wód powinien być monitorowany przez Państwa Członkowskie w sposób systematyczny i porównywalny w całej Wspólnocie. Informacja taka jest konieczna celem określenia odpowiedniej podstawy dla Państw Członkowskich do opracowania programów działań dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy niniejszej dyrektywy.

(37) Państwa Członkowskie powinny identyfikować wody wykorzystywane do poboru wody do spożycia oraz zapewnić zgodność z dyrektywą Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi⁽¹⁶⁾.

(38) Właściwe może być zastosowanie instrumentów ekonomicznych przez Państwa Członkowskie jako części programu działań. Zasada zwrotu kosztów usług wodnych, w tym kosztów ekologicznych i dotyczących zasobów, związanych ze szkodami lub negatywnym wpływem na środowisko wodne, powinna być uwzględniona, w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Analiza ekonomiczna usług wodnych oparta na długoterminowych prognozach zapotrzebowania i wykorzystania wody w dorzeczu będzie do tego celu konieczna.

(39) Istnieje potrzeba zapobieżenia lub redukcji wpływu awarii, w wyniku których wody są przypadkowo zanieczyszczane. Środki temu służące powinny być zawarte w programie działań.

(40) W odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniom i kontroli wspólnotowa polityka wodna powinna być oparta na podejściu łączonym, z zastosowaniem kontroli zanieczyszczeń u źródła poprzez ustanowienie dopuszczalnych wartości emisji oraz środowiskowych norm jakości.

(41) W odniesieniu do ilości wód powinny zostać ustanowione ogólne zasady kontroli w sprawie poboru i retencjonowania wód w celu zapewnienia równowagi środowiskowej naruszonych systemów wodnych.

(42) Wspólne środowiskowe normy jakości i dopuszczalne wartości emisji dla niektórych grup lub rodzajów zanieczyszczeń powinny zostać ustanowione jako minimalne wymagania w prawodawstwie wspólnotowym. Powinno zostać zapewnione przyjęcie takich norm na poziomie wspólnotowym.

(43) Zanieczyszczenia przez zrzuty, emisje lub straty w priorytetowych substancjach niebezpiecznych powinny być zaprzestane lub stopniowo wyeliminowane. Parlament Europejski i Rada powinny, na wniosek Komisji, przyjąć uzgodnienie w sprawie substancji, które powinny być uznane za priorytetowe dla działań oraz w sprawie szczególnych środków, które powinny być podejmowane dla przeciwdziałania zanieczyszczaniu wód przez te substancje, uwzględniając wszystkie znaczące ich źródła i identyfikując ekonomicznie efektywne i proporcjonalne poziomy oraz połączenie kontroli.

(44) Przy identyfikowaniu priorytetowych substancji niebezpiecznych powinno się uwzględniać zasadę ostrożności, polegającą w szczególności na ustaleniu potencjalnych niekorzystnych skutków stosowania produktu oraz na naukowej ocenie ryzyka.

(45) Państwa Członkowskie powinny przyjąć środki dla wyeliminowania zanieczyszczeń wód powierzchniowych przez substancje priorytetowe, oraz dla stopniowej redukcji zanieczyszczenia przez inne substancje, które w przeciwnym przypadku uniemożliwiłyby osiągnięcie przez Państwa Członkowskie celów w odniesieniu do części wód powierzchniowych.

(46) Dla zapewnienia udziału ogółu społeczeństwa, w tym użytkowników wód, w ustaleniu i aktualizacji planów gospodarowania wodami w dorzeczu konieczne jest dostarczenie odpowiedniej informacji o planowanych środkach oraz sprawozdawanie o postępach w ich wdrażaniu w celu włączenia ogółu społeczeństwa przed podjęciem ostatecznych decyzji w sprawie niezbędnych środków.

(47) Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić mechanizmy określające przeszkody w postępach nad poprawą stanu wód, w przypadku kiedy wykraczają one poza zakres wspólnotowego prawodawstwa wodnego, w celu opracowania właściwych strategii Wspólnoty dla ich przezwyciężenia.

(48) Komisja powinna corocznie przedstawiać uaktualniony plan wszelkich inicjatyw, które zamierza zaproponować w odniesieniu do sektora wodnego.

(49) W celu zapewnienia spójnego podejścia we Wspólnocie powinny zostać ustanowione specyfikacje techniczne jako część niniejszej dyrektywy. Kryteria dla oceny stanu wód są znaczącym krokiem naprzód. Dostosowanie pewnych technicznych elementów do rozwoju technicznego oraz normalizacji monitorowania, pobierania próbek i metod analizy powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą komitetu. Komisja może przyjąć wytyczne w zakresie stosowania tych kryteriów dla charakterystyki obszarów dorzeczy i oceny stanu wód, celem wspierania ich szerokiego zrozumienia i spójnego stosowania.

(50) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji⁽¹⁷⁾.

(51) Wykonanie niniejszej dyrektywy ma na celu osiągnięcie poziomu bezpieczeństwa wód co najmniej równoważnego poziomowi zapewnionemu w niektórych wcześniejszych aktach prawnych, które powinny zatem zostać uchylone w momencie, gdy odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy zostaną w pełni wdrożone.

(52) Przepisy niniejszej dyrektywy przejmują ramy kontroli zanieczyszczeń substancjami niebezpiecznymi ustalonymi na podstawie dyrektywy 76/464/EWG⁽¹⁸⁾. Dlatego też dyrektywa tamta powinna być uchylona w momencie, gdy odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy zostaną w pełni wdrożone.

(53) Należy zapewnić pełne wdrożenie i stosowanie istniejącego prawodawstwa dotyczącego środowiska w zakresie ochrony wód. Konieczne jest zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów wykonawczych wdrażających niniejszą dyrektywę w całej Wspólnocie poprzez stosowanie właściwych kar przewidzianych w prawodawstwie Państw Członkowskich. Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł  1

Cel

Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie ram dla ochrony śródlądowych wód powierzchniowych, wód przejściowych, wód przybrzeżnych oraz wód podziemnych, które:

a) zapobiegają dalszemu pogarszaniu oraz chronią i poprawiają stan ekosystemów wodnych oraz, w odniesieniu do ich potrzeb wodnych, ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio uzależnionych od ekosystemów wodnych;

b) promują zrównoważone korzystanie z wód oparte na długoterminowej ochronie dostępnych zasobów wodnych;

c) dążą do zwiększonej ochrony i poprawy środowiska wodnego między innymi poprzez szczególne środki dla stopniowej redukcji zrzutów, emisji i strat substancji priorytetowych oraz zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych;

d) zapewniają stopniową redukcję zanieczyszczenia wód podziemnych i zapobiegają ich dalszemu zanieczyszczaniu, oraz

e) przyczyniają się do zmniejszenia skutków powodzi i susz,

a przez to przyczyniają się do:

– zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia w dobrej jakości wodę powierzchniową i podziemną, które jest niezbędne dla zrównoważonego, i sprawiedliwego korzystania z wód,

– znacznej redukcji zanieczyszczenia wód podziemnych,

– ochrony wód terytorialnych i morskich, oraz

– 1  osiągnięcia celów odpowiednich umów międzynarodowych, w tym mających za zadanie ochronę i zapobieganie zanieczyszczaniu środowiska morskiego, poprzez działanie Unii, celem zaprzestania lub stopniowemu eliminowaniu zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych, z ostatecznym celem polegającym na osiągnięciu w środowisku morskim stężeń bliskich wartościom tła dla substancji występujących naturalnie i bliskich zeru dla syntetycznych substancji wytworzonych przez człowieka.

Artykuł  2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1. "Wody powierzchniowe" oznaczają wody śródlądowe z wyjątkiem wód podziemnych; wody przejściowe i wody przybrzeżne, z wyjątkiem sytuacji, kiedy z uwagi na stan chemiczny zaliczyć można do nich również wody terytorialne.

2. "Wody podziemne" oznaczają wszystkie wody znajdujące się pod powierzchnią ziemi w strefie saturacji oraz w bezpośredniej styczności z gruntem lub podglebiem.

3. "Wody śródlądowe" oznaczają wszystkie wody stojące lub płynące na powierzchni lądu i wszelkie wody podziemne po stronie lądu od linii bazowej, od której odmierzana jest szerokość wód terytorialnych.

4. "Rzeka" oznacza część wód śródlądowych płynących w przeważającej części po powierzchni lądu, ale mogących na pewnym odcinku swojego biegu płynąć pod ziemią.

5. "Jezioro" oznacza część wód śródlądowych powierzchniowych stojących.

6. "Wody przejściowe" oznaczają części wód powierzchniowych w obszarach ujść rzek, które są częściowo zasolone na skutek bliskości wód przybrzeżnych, ale które są pod znacznym wpływem dopływów wód słodkich.

7. "Wody przybrzeżne" oznaczają wody powierzchniowe po stronie w kierunku lądu od linii, której każdy punkt oddalony jest na odległość jednej mili morskiej po stronie w kierunku morza, od najbliższego punktu linii bazowej, od której mierzona jest szerokość wód terytorialnych, rozszerzając się, gdzie stosowne, aż do zewnętrznej granicy wód przejściowych.

8. "Sztuczna część wód" oznacza część wód powierzchniowych powstałą na skutek działalności człowieka.

9. "Silnie zmieniona część wód" oznacza część wód powierzchniowych, których charakter został znacznie zmieniony na skutek fizycznego oddziaływania człowieka, według wskazania przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami załącznika II.

10. "Część wód powierzchniowych" oznacza oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak: jezioro, zbiornik, strumień, rzeka lub kanał, część strumienia, rzeki lub kanału, wody przejściowe lub pas wód przybrzeżnych.

11. "Warstwa wodonośna" oznacza podpowierzchniową warstwę lub warstwy skał lub inny poziom geologiczny o wystarczającej porowatości i przepuszczalności, które umożliwiają znaczący przepływ wód podziemnych lub pobór znaczących ilości wód podziemnych.

12. "Część wód podziemnych" oznacza określoną objętość wód podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub zespołu warstw wodonośnych.

13. "Dorzecze" oznacza obszar lądu, z którego wszystkie spływy powierzchniowe odprowadzane są przez system strumieni, rzek i, gdzie stosowne, jezior, do morza poprzez pojedyncze ujście cieku, estuarium lub deltę.

14. "Zlewnia" oznacza obszar lądu, z którego wszystkie spływy powierzchniowe odprowadzane są poprzez system strumieni, rzek i, gdzie stosowne, jezior, do określonego punktu w biegu cieku (zwykle do jeziora lub zbiegu rzek).

15. "Obszar dorzecza" oznacza obszar lądu i morza składający się z jednego lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi z nimi wodami podziemnymi i wodami przybrzeżnymi, określony na mocy art. 3 ust. 1 jako jednostka główna dla gospodarowania wodami w dorzeczu.

16. "Właściwe władze" oznaczają władzę lub władze określone na mocy art. 3 ust. 2 lub 3.

17. "Stan wód powierzchniowych" jest ogólnym wyrażeniem stanu części wód powierzchniowych, określonym przez gorszy ze stanów ekologiczny lub chemiczny.

18. "Dobry stan wód powierzchniowych" oznacza stan osiągnięty przez część wód powierzchniowych, jeżeli zarówno ich stan ekologiczny, jak i chemiczny jest określony jako co najmniej "dobry".

19. "Stan wód podziemnych" jest ogólnym wyrażeniem stanu części wód podziemnych, określonym przez gorszy ze stanów ilościowy lub chemiczny.

20. "Dobry stan wód podziemnych" oznacza stan osiągnięty przez część wód podziemnych, jeżeli zarówno jej stan ilościowy, jak i chemiczny jest określony jako co najmniej "dobry".

21. "Stan ekologiczny" jest określeniem jakości struktury i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z wodami powierzchniowymi, ustalonym zgodnie z załącznikiem V.

22. "Dobry stan ekologiczny" oznacza stan części wód powierzchniowych, sklasyfikowany zgodnie z załącznikiem V.

23. "Dobry potencjał ekologiczny" oznacza stan silnie zmienionej lub sztucznej części wód, sklasyfikowanej zgodnie z odpowiednimi przepisami załącznika V.

24. 2  "Dobry stan chemiczny wód powierzchniowych" oznacza stan chemiczny wymagany do osiągnięcia celów środowiskowych dla wód powierzchniowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) niniejszej dyrektywy, to jest stan chemiczny osiągnięty przez część wód powierzchniowych, w którym stężenia substancji zanieczyszczających nie przekraczają ani wymienionych w części A załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE ³  środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych, ani określonych i stosowanych zgodnie z art. 8d tej dyrektywy środowiskowych norm jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy i w którym to stanie nie są przekroczone, o ile są dostępne, oparte na skutkach wartości progowe.

25. "Dobry stan chemiczny wód podziemnych" oznacza stan chemiczny części wód podziemnych, który spełnia wszystkie warunki wymienione w tabeli 2.3.2 załącznika V.

26. "Stan ilościowy" jest wyrażeniem stopnia, do jakiego część wód podziemnych jest narażona na bezpośrednie i pośrednie pobory wody.

27. "Dostępne zasoby wód podziemnych" oznaczają długoterminową średnią roczną wielkość całkowitego zasilania określonej części wód podziemnych pomniejszonego o długoterminową roczną wielkość przepływu wymaganego do osiągnięcia wyszczególnionych na mocy art. 4 celów jakości ekologicznej związanych z określoną częścią wód podziemnych, tak aby uniknąć jakiegokolwiek znacznego obniżenia stanu ekologicznego takich wód oraz aby uniknąć wszelkich szkód w związanych z nimi ekosystemach lądowych.

28. "Dobry stan ilościowy" oznacza stan określony w tabeli 2.1.2 załącznika V.

29. "Substancje niebezpieczne" oznaczają substancje lub grupy substancji, które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację, oraz inne substancje lub grupy substancji, których poziom osiąga stan niepokojący.

30. 4  "Substancje priorytetowe" oznaczają substancje wymienione w części A załącznika I do dyrektywy 2008/105/WE, czyli substancje, które stwarzają znaczące ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem i są określone jako priorytetowe zgodnie z art. 16 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

30a. 5  "Priorytetowe substancje niebezpieczne" oznaczają substancje priorytetowe, które zgodnie z prawodawstwem, o którym mowa w art. 16 ust. 3, zostały określone jako niebezpieczne.

30b. 6  "Substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy" oznaczają substancje zanieczyszczające, które nie są lub przestały być określane za substancje priorytetowe, ale które państwa członkowskie zidentyfikowały, na podstawie oceny presji i wpływu na części wód powierzchniowych przeprowadzonej zgodnie z załącznikiem II, jako zrzucane lub nanoszone w znacznych ilościach w dorzeczu lub w zlewni, stwarzając tym samym na ich terytorium znaczące ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem.

31. "Substancja zanieczyszczająca" oznacza każdą substancję mogącą spowodować zanieczyszczenie, szczególnie te wymienione w załączniku VIII.

32. "Bezpośredni zrzut do wód podziemnych" oznacza zrzut zanieczyszczeń do wód podziemnych bez przesączenia przez glebę lub podglebie.

33. "Zanieczyszczenie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie, na skutek działalności człowieka, substancji lub ciepła do powietrza, wody lub ziemi, które mogą być szkodliwe dla zdrowia ludzkiego lub jakości ekosystemów wodnych lub ekosystemów lądowych bezpośrednio zależnych od ekosystemów wodnych, czego rezultatem są szkody materialne, lub które ogranicza lub zakłóca udogodnienia lub prawnie uzasadnione użytkowanie środowiska.

34. "Cele środowiskowe" oznaczają cele wymienione w art. 4.

35. 7  "Środowiskowa norma jakości" oznacza stężenie określonej substancji zanieczyszczającej lub grupy substancji zanieczyszczających w wodzie, osadach lub faunie i florze, którego nie można przekraczać z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska.

35a. 8  "Wartość progowa oparta na skutkach" oznacza próg wywoływanych przez substancję zanieczyszczającą lub grupę takich substancji skutków w odniesieniu do wody, osadów lub fauny i flory, przy czym skutki te są mierzone za pomocą odpowiedniej i naukowo potwierdzonej metody monitorowania opartego na skutkach, powyżej którego mogą wystąpić niepożądane skutki dla zdrowia ludzkiego lub środowiska wywoływane obecnością tej substancji zanieczyszczającej lub grupy takich substancji w wodzie, osadach lub faunie i florze.

36. "Podejście łączone" oznacza kontrolę zrzutów i emisji do wód powierzchniowych zgodnie z podejściem określonym w art. 10.

37. 9  "Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi" oznacza wodę do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 2 pkt 1 w dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 ¹⁰ .

38. "Usługi wodne" oznaczają wszystkie usługi, które gospodarstwom domowym, instytucjom publicznym lub każdej działalności gospodarczej umożliwiają:

a) pobór, piętrzenie, magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wód powierzchniowych lub podziemnych,

b) odbieranie i oczyszczanie ścieków, które następnie odprowadzane są do wód powierzchniowych.

39. "Korzystanie z wód" oznacza usługi wodne wraz z jakąkolwiek inną działalnością określoną na mocy art. 5 i załącznika II, mające znaczny wpływ na stan wód.

Pojęcie to stosuje się do celów art. 1 oraz analiz ekonomicznych przeprowadzanych zgodnie z art. 5 oraz załącznikiem III lit. b).

40. "Dopuszczalne wartości emisji" oznaczają masę, wyrażoną w postaci pewnych szczególnych parametrów, stężenie i/lub poziom emisji, które nie będą przekroczone podczas jednego lub więcej przedziałów czasu. Dopuszczalna wartość emisji może być również ustanowiona dla pewnych grup, rodzin lub kategorii substancji, w szczególności dla określonych na mocy art. 16.

Dopuszczalne wartości emisji dla substancji są zwykle stosowane w punkcie, w którym emisja opuszcza urządzenie, bez uwzględniania rozcieńczenia. W odniesieniu do pośredniego odprowadzania do wód, przy określaniu dopuszczalnych wartości emisji z instalacji może być uwzględniany efekt oczyszczania ścieków w oczyszczalni przy założeniu, że zagwarantowany jest odpowiedni poziom ochrony środowiska jako całości i że nie prowadzi to do wyższych poziomów zanieczyszczenia środowiska.

41. "Kontrole emisji" oznaczają kontrole wymagające określonego ograniczenia emisji, na przykład dopuszczalnej wartości emisji, lub w przeciwnym razie określenia limitów lub warunków dotyczących skutków, charakteru lub innych charakterystyk emisji lub warunków działalności, które wpływają na emisję. Używanie terminu "kontrole emisji" w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do przepisów każdej innej dyrektywy pod żadnym względem nie oznacza innej interpretacji przepisów tam zawartych.

42. 11  "Pogorszenie stanu części wód" oznacza obniżenie stanu co najmniej jednego z elementów jakości w rozumieniu załącznika V o jedną klasę, nawet jeżeli obniżenie to nie prowadzi do obniżenia klasyfikacji tej części wód jako całości. Jeżeli jednak dany element jakości znajduje się już w najniższej klasie, wszelkie dalsze pogorszenie tego elementu stanowi pogorszenie stanu części wód.

Artykuł  3

Koordynacja uzgodnień administracyjnych w obszarach dorzeczy

1. Państwa Członkowskie określą pojedyncze dorzecza leżące na obszarze ich terytorium kraju oraz, do celów niniejszej dyrektywy, przydzielą je do określonych obszarów dorzeczy. Małe dorzecza mogą być łączone z większymi dorzeczami lub z sąsiednimi małymi dorzeczami w celu utworzenia pojedynczych obszarów dorzeczy, gdzie jest to stosowne. W przypadkach, gdy wody podziemne nie pokrywają się w pełni z określonym dorzeczem, zostaną one zidentyfikowane i przydzielone do najbliższego lub najwłaściwszego obszaru lub obszarów dorzeczy. Wody przybrzeżne zostaną zidentyfikowane i przydzielone do najbliższego lub najwłaściwszego obszaru lub obszarów dorzeczy.

2. Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednie uzgodnienia administracyjne, w tym określenie właściwej władzy, w celu stosowania zasad niniejszej dyrektywy w każdym obszarze dorzecza leżącym na ich terytorium.

3. Państwa Członkowskie zapewniają, że dorzecze obejmujące terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego przydzielone jest do międzynarodowego obszaru dorzecza. Na prośbę zaangażowanych Państw Członkowskich, Komisja działa dla ułatwienia przydzielenia do takich międzynarodowych obszarów dorzecza.

Każde Państwo Członkowskie zapewnia odpowiednie uzgodnienia administracyjne, w tym określenie właściwej władzy, w celu zastosowania zasad niniejszej dyrektywy na tej części międzynarodowego obszaru dorzecza, która znajduje się na jego terytorium.

4. Państwa Członkowskie zapewniają, że wymagania niniejszej dyrektywy ukierunkowane na osiągnięcie celów środowiskowych, ustalonych na mocy art. 4, w szczególności wszystkie programy działań, są koordynowane w całym obszarze dorzecza. W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza, zainteresowane Państwa Członkowskie wspólnie zapewniają taką koordynację i mogą, w tym celu, wykorzystać istniejące struktury wynikające z umów międzynarodowych. Na prośbę zainteresowanych Państw Członkowskich, Komisja działa dla ułatwienia ustalenia tych programów działań.

5. W przypadku gdy obszar dorzecza wykracza poza terytorium Wspólnoty, Państwo Członkowskie lub zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują starania dla ustalenia właściwej koordynacji z odpowiednimi państwami trzecimi, dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy w obszarze dorzecza. Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie zasad niniejszej dyrektywy na swoim terytorium.

6. Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć istniejący krajowy lub międzynarodowy organ jako właściwą władzę do celów niniejszej dyrektywy.

7. Państwa Członkowskie wyznaczają właściwą władzę w terminie określonym w art. 24.

8. Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykaz swoich właściwych władz oraz właściwych władz w zakresie wszystkich organów międzynarodowych, w których uczestniczą, najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po dniu wymienionym w art. 24. Zostaną dostarczone informacje określone w załączniku I w odniesieniu do każdej właściwej władzy.

9. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach, jakie zaszły w stosunku do informacji dostarczonej zgodnie z ust. 8, w ciągu trzech miesięcy od daty każdej zmiany.

Artykuł  4

Cele środowiskowe

1. 12  Czyniąc operacyjnymi programy działań określone w planach gospodarowania wodami w dorzeczu:

a) dla wód powierzchniowych

i) 13  państwa członkowskie wdrażają środki konieczne do tego, aby zapobiec pogorszeniu się stanu wszystkich części wód powierzchniowych, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 do 7b oraz bez uszczerbku dla ust. 8;

(ii) 14  państwa członkowskie chronią, poprawiają i przywracają wszystkie części wód powierzchniowych, z zastrzeżeniem stosowania pkt (iii) niniejszego ustępu dla sztucznych i silnie zmienionych części wód, mając na celu osiągnięcie dobrego stanu wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych określonych zgodnie z ust. 4 i stosowania ust. 5 do 7b oraz bez uszczerbku dla ust. 8;

(iii) 15  państwa członkowskie chronią i dążą do poprawy jakości wszystkich sztucznych i silnie zmienionych części wód w celu osiągnięcia dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych ustalonych zgodnie z ust. 4 i stosowania ust. 5 do 7b oraz bez uszczerbku dla ust. 8;

(iv) Państwa Członkowskie wdrażają konieczne środki zgodnie z art. 16 ust. 1 i 8 w celu stopniowego redukowania zanieczyszczenia substancjami priorytetowymi i zaprzestania lub stopniowego eliminowania emisji, zrzutów i strat niebezpiecznych substancji priorytetowych

bez uszczerbku dla stosownych umów międzynarodowych określonych w art. 1 dla zainteresowanych stron;

b) dla wód podziemnych

i) 16  państwa członkowskie wdrażają środki konieczne do tego, aby zapobiec dopływowi zanieczyszczeń do wód podziemnych lub ograniczyć ten dopływ oraz zapobiec pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 do 7b niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla jego ust. 8 oraz z zastrzeżeniem stosowania art. 11 ust. 3 lit. j);

ii) 17  państwa członkowskie chronią, poprawiają i przywracają wszystkie części wód podziemnych oraz zapewniają równowagę między poborami a zasilaniem wód podziemnych, mając na celu osiągnięcie dobrego stanu wód podziemnych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych ustalonych zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu i stosowania jego ust. 5 do 7b bez uszczerbku dla ust. 8 niniejszego artykułu oraz z zastrzeżeniem stosowania art. 11 ust. 3 lit. j);

iii) 18  Państwa Członkowskie wdrażają środki konieczne, aby odwrócić każdą znaczącą i ciągłą tendencję wzrostu stężenia każdego zanieczyszczenia wynikającego z wpływu działalności człowieka w celu stopniowej redukcji zanieczyszczenia wód podziemnych.

Środki pozwalające doprowadzić do odwrócenia trendów są wdrażane zgodnie z art. 17 ust. 2 niniejszej dyrektywy oraz art. 5 dyrektywy 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ¹⁹  i załącznikiem IV do tej dyrektywy, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 do 7b niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla jego ust. 8;

c) dla obszarów chronionych

Państwa Członkowskie osiągają zgodność ze wszystkimi normami i celami najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, chyba że ustalono inaczej w prawodawstwie wspólnotowym, w ramach którego zostały ustalone poszczególne obszary chronione.

Jeśli chodzi o Majottę jako region najbardziej oddalony w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej »Majottą«), terminem, o którym mowa w lit. a) ppkt (ii) i (iii), lit. b) ppkt (ii) oraz lit. c), jest dzień 22 grudnia 2021 r.

2. Tam gdzie więcej niż jeden z celów na mocy ust. 1 odnosi się do danej części wód, stosuje się ten najbardziej restrykcyjny.

3. Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć część wód powierzchniowych jako sztucznie lub silnie zmienioną, gdy:

a) zmiany charakterystyk hydromorfologicznych tej części wód, które byłyby konieczne dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego, mogłyby wywrzeć znaczący niekorzystny wpływ na:

i) środowisko w szerszym znaczeniu;

ii) żeglugę, włączając urządzenia portowe, lub rekreację;

iii) działalność, do której celów woda jest magazynowana, takie jak zaopatrzenie w wodę do spożycia, wytwarzanie prądu lub nawadnianie;

iv) regulację wód, zapobieganie powodzi, odwadnianie ziemi; lub

v) inną jednakowo ważną działalność człowieka związaną ze zrównoważonym rozwojem;

b) korzystne cele, do których się dąży za pomocą charakterystyki sztucznej lub silnie zmienionej części wód, nie mogą ze względu na możliwości techniczne lub nieproporcjonalne koszty, być racjonalnie osiągnięte za pomocą innych środków, które stanowią opcję znacznie korzystniejszą środowiskowo.

Takie przeznaczenie i związane z tym przyczyny są szczegółowo określane w planach gospodarowania wodami w dorzeczach wymaganych na mocy art. 13 i przeglądanych co sześć lat.

4. 20  Terminy określone w ust. 1 mogą być przedłużone dla stopniowego osiągnięcia celów dla części wód, pod warunkiem że nie zachodzi dalsze pogarszanie się stanu zmienionej części wód, gdy spełnione są wszystkie z następujących warunków:

a) Państwa Członkowskie ustalają, że wszystkie niezbędne poprawy stanu części wód nie mogą być w sposób racjonalny osiągnięte w okresie czasu wymienionym w tym ustępie ze względu na przynajmniej jedną z następujących przyczyn:

i) ze względu na możliwości techniczne skala wymaganych popraw może być osiągnięta tylko w etapach przekraczających określony czas;

ii) zakończenie poprawy w tej skali czasowej byłoby nieproporcjonalnie kosztowne;

iii) naturalne warunki nie pozwalają na zgodne z czasem poprawienie się stanu części wód.

b) Przedłużenie terminu oraz jego przyczyny są szczegółowo określone i wyjaśnione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13.

c) Przedłużenie powinno być ograniczone do maksimum dwóch dalszych uaktualnień planu gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadków gdy warunki naturalne uniemożliwiają osiągnięcie celów w tym okresie.

d) Podsumowanie środków wymaganych na mocy art. 11, które są przewidywane jako konieczne do spowodowania, żeby część wód przywracana była stopniowo do wymaganego stanu w przedłużonym terminie, przyczyny dla każdego znacznego opóźnienia w czynieniu tych działań operacyjnymi, oraz oczekiwany harmonogram ich wdrożenia jest wymieniony w planie gospodarowania wodami w dorzeczu. Przegląd wdrożenia tych środków i podsumowanie każdych dodatkowych jest włączane w uaktualnienia planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

5. Państwa Członkowskie mogą zmierzać do osiągnięcia mniej restrykcyjnych celów środowiskowych niż te wymagane na mocy ust. 1, dla określonych części wód, w przypadku gdy jest on tak zmieniony przez działalność człowieka, jak ustalono zgodnie z art. 5 ust. 1, lub jego warunki naturalne są takie, że osiągnięcie tych celów byłoby niemożliwe lub nieproporcjonalnie kosztowne, a wszystkie z następujących warunków są spełnione:

a) potrzeby ekologiczne lub społeczno-ekonomiczne zaspakajane przez taką działalność człowieka nie mogą być osiągnięte za pomocą innych środków, które są znacznie korzystniejszą opcją środowiskową, niepowodującą nieproporcjonalnych kosztów;

b) Państwa Członkowskie zapewniają, że:

– dla wód powierzchniowych jest osiągnięty najlepszy możliwy stan ekologiczny i chemiczny przy wpływach, których nie można było racjonalnie uniknąć na skutek charakteru działalności człowieka czy zanieczyszczenia,

– dla wód podziemnych, zachodzą możliwie najmniejsze zmiany dobrego stanu wód podziemnych, przy wpływach, których nie można było racjonalnie uniknąć na skutek charakteru działalności człowieka czy zanieczyszczenia;

c) nie zachodzi dalsze pogorszenie stanu części wód;

d) ustalenie mniej rygorystycznych celów środowiskowych i powody ich ustalenia są szczegółowo wymienione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13, a cele te poddawane są kontroli co sześć lat.

6. Czasowe pogorszenie się stanu części wód nie jest naruszeniem wymogów niniejszej dyrektywy, jeśli jest ono wynikiem okoliczności charakteru naturalnego czy sił wyższych, które są wyjątkowe lub nie mogły być w sposób racjonalny przewidziane, w szczególności ekstremalnych powodzi i przedłużających się susz, czy wynikiem okoliczności na skutek awarii, które nie mogły być w sposób racjonalny przewidziane, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) podjęte zostały wszystkie praktyczne kroki, aby zapobiec dalszemu pogarszaniu się stanu oraz, aby nie przeszkadzać osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w innych częściach wód, których takie okoliczności nie dotyczą;

b) warunki, w których takie okoliczności wyjątkowe lub niedające się racjonalnie przewidzieć mogą być ogłoszone, włączając przyjęcie właściwych wskaźników, zawarte są w planie gospodarowania wodami w dorzeczu;

c) działania, jakie powinny być podjęte w takich wyjątkowych okolicznościach, są włączone w program działań i nie zagrażają odzyskaniu jakości przez część wód po ustaniu tych okoliczności;

d) skutki okoliczności wyjątkowych lub takich, które nie mogły być przewidziane, podlegają corocznej ocenie i, z zastrzeżeniem dla przyczyn wymienionych w ust. 4 lit. a), podejmowane są tak szybko jak to możliwe wszystkie praktyczne działania w celu przywrócenia części wód do jej stanu przed zaistnieniem skutków tych okoliczności; oraz

e) podsumowanie skutków tych okoliczności oraz działań podjętych lub które będą podjęte zgodnie z lit. a) oraz d), zawarte jest w następnym uaktualnieniu planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

7. Państwa Członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, gdy:

– nieosiągnięcie dobrego stanu wód podziemnych, dobrego stanu ekologicznego lub, gdzie stosowne, dobrego potencjału ekologicznego lub zapobieganie pogarszaniu się stanu części wód powierzchniowych czy podziemnych jest wynikiem nowych zmian w charakterystyce fizycznej części wód powierzchniowych lub zmian poziomu części wód podziemnych, lub

– niezapobieganie pogorszeniu się ze stanu bardzo dobrego do dobrego danej części wód powierzchniowych jest wynikiem nowych zrównoważonych form działalności gospodarczej człowieka

i spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) zostały podjęte wszystkie praktyczne kroki, aby ograniczyć niekorzystny wpływ na stan części wód;

b) przyczyny tych modyfikacji lub zmian są szczegółowo określone i wyjaśnione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13, a cele podlegają ocenie co sześć lat;

c) przyczyny tych modyfikacji lub zmian stanowią nadrzędny interes społeczny i/lub korzyści dla środowiska i dla społeczeństwa płynące z osiągnięcia celów wymienionych w ust. 1, są przeważone przez wpływ korzyści wynikających z nowych modyfikacji czy zmian na ludzkie zdrowie, utrzymanie ludzkiego bezpieczeństwa lub zrównoważony rozwój; oraz

d) korzystne cele, którym służą te modyfikacje lub zmiany części wód, nie mogą, z przyczyn możliwości technicznych czy nieproporcjonalnych kosztów być osiągnięte innymi środkami, stanowiącymi znacznie korzystniejszą opcję środowiskową.

7a. 21  Państwa członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, w przypadku jakiegokolwiek negatywnego krótkoterminowego skutku dla co najmniej jednego elementu jakości części wód spowodowanego nowym projektem lub modyfikacją istniejącego projektu w tej części wód nie można już wykryć po upływie roku lub - w przypadku biologicznych klasyfikacji wód - po upływie maksymalnie trzech lat od rozpoczęcia realizacji danego projektu oraz spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) negatywne skutki nie wynikają z bezpośrednich zrzutów, emisji lub strat substancji zanieczyszczającej;

b) potencjalne negatywne skutki, jakie mogą wystąpić, zostały wiarygodnie ocenione ex-ante przez właściwy organ i stwierdzono, że nie będzie żadnych negatywnych skutków dla danej części wód lub wszelkich połączonych z nią części wód po upływie roku lub - w przypadku biologicznych elementów klasyfikacji wód - po upływie maksymalnie trzech lat;

c) przeprowadzono weryfikację ex-post;

d) podjęto wszystkie wykonalne środki w celu złagodzenia wszelkich negatywnych skutków dla danej części wód oraz wszelkich połączonych z nią części wód; oraz

e) wymagany na podstawie art. 13 plan gospodarowania wodami w dorzeczu zawiera streszczenie głównych działań przeprowadzonych zgodnie z niniejszym ustępem, wyniki odpowiedniej weryfikacji ex-post oraz środki podjęte w celu złagodzenia negatywnych skutków.

Do celów przeprowadzenia weryfikacji ex-post na podstawie akapitu pierwszego lit. c) można wykorzystać istniejące rozwiązania w zakresie monitorowania ustanowione na podstawie załącznika V oraz - w razie potrzeby - uzupełnić je dodatkowym monitorowaniem ad-hoc.

7b. 22  Państwa członkowskie nie naruszają przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku pogorszenia stanu przyjmującej części wód powierzchniowych wynikającego z przeniesienia - wskutek działalności człowieka - wody lub osadu z tej samej lub innej części wód powierzchniowych lub z części wód podziemnych do przyjmującej części wód powierzchniowych, które to pogorszenie nie prowadzi do wzrostu netto ładunku zanieczyszczeń, oraz spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) podjęto wszystkie praktyczne kroki, w szczególności w odniesieniu do oczyszczania wód lub osadów, o ile jest to wykonalne, aby zminimalizować transfer ładunku zanieczyszczeń oraz złagodzić niepożądany wpływ na stan części wód, na które wpływa takie przeniesienie;

b) ustalono skład przeniesionej wody lub osadów, a przeniesienie nie zwiększa ogólnego ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska w porównaniu z ryzykiem istniejącym przed przeniesieniem;

c) potwierdzono, że przyjmująca część wód powierzchniowych już nie jest w dobrym stanie chemicznym pod względem większości przenoszonych zanieczyszczeń, w szczególności w pod względem przenoszonych najtrwalszych i zdolnych do bioakumulacji zanieczyszczeń, i oczekuje się, że stan lub potencjał ekologiczny przyjmującej części wód nie spadnie do niższej klasy w wyniku przeniesienia tych zanieczyszczeń;

d) przeniesienie nie prowadzi do zwiększenia poziomu uzdatniania wymaganego do produkcji wody do spożycia;

e) w granicach przyjmującej części wód ustanowiono strefę, do której przenoszenie jest zakazane, wokół wszelkich punktów poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;

f) nie ma znacząco lepszych opcji dla środowiska ze względu na wykonalność techniczną lub nieproporcjonalne koszty;

g) przeniesienie podlega uprzednim regulacjom lub uprzedniemu zezwoleniu; oraz

h) wymagany na podstawie art. 13 plan gospodarowania wodami w dorzeczu zawiera streszczenie, w tym informacje dotyczące lit. a)-g) niniejszego ustępu, oraz uzasadnienie i przyczyny przeniesienia.

8. 23  Stosując ust. 3 do 7b, państwa członkowskie zapewniają, by osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy w innych częściach wód w tym samym obszarze dorzecza nie zostało na stałe wykluczone lub utrudnione i by stosowanie tych przepisów było spójne z wdrażaniem innych unijnych przepisów o ochronie środowiska.

9. 24  Państwa członkowskie podejmują kroki w celu zapewnienia, by stosowanie nowych przepisów, w tym stosowanie ust. 3 do 7b zapewniało co najmniej taki sam poziom bezpieczeństwa jak istniejące prawodawstwo unijne.

Artykuł  5

Charakterystyki obszaru dorzecza, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analiza ekonomiczna korzystania z wód

1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że dla każdego obszaru dorzecza lub części międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego na jego terytorium:

– analiza jego charakterystyk,

– przegląd wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych, oraz

– analiza ekonomiczna korzystania z wód

są podjęte, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi wymienionymi w załącznikach II oraz III, oraz że są wykonane najpóźniej w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

2. Analizy i przeglądy wymienione na mocy ust. 1 są poddane przeglądowi i, gdzie konieczne, uaktualnione najpóźniej w ciągu 13 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co sześć lat.

Artykuł  6

Rejestr obszarów chronionych

1. Państwa Członkowskie zapewniają utworzenie rejestru lub rejestrów wszystkich obszarów leżących w obszarze dorzecza, które zostały określone jako wymagające szczególnej ochrony w ramach określonego prawodawstwa wspólnotowego w celu ochrony znajdujących się tam wód powierzchniowych i podziemnych oraz dla zachowania siedlisk i gatunków bezpośrednio uzależnionych od wody. Zapewniają one ukończenie takiego rejestru najpóźniej w ciągu czterech lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

2. Rejestr lub rejestry zawierają wszystkie części wód określone na mocy art. 7 ust. 1 i wszystkie obszary chronione objęte załącznikiem IV.

3. Rejestr lub rejestry dla każdego obszaru dorzecza są na bieżąco poddawane kontroli i uaktualniane.

Artykuł  7

Wody wykorzystywane do poboru wody do spożycia

1. Państwa Członkowskie wyznaczają w każdym obszarze dorzecza:

– wszystkie części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dostarczające średnio więcej niż 10 m³ na dobę lub służące więcej niż 50 osobom, oraz

– części wód, które przewidywane są do takich celów w przyszłości.

Państwa Członkowskie monitorują, zgodnie z załącznikiem V, te części wód, które zgodnie z załącznikiem V dostarczają średnio powyżej 100 m³ wody do spożycia na dobę.

2. 25  Dla każdej części wód wyznaczonej na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, poza osiągnięciem celów art. 4 niniejszej dyrektywy zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz dla części wód powierzchniowych, w tym norm jakości ustalonych na poziomie Unii zgodnie z art. 16 niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie zapewniają, aby w ramach stosowanego systemu uzdatniania wody oraz zgodnie z przepisami Unii uzdatnione wody spełniały wymogi dyrektywy (UE) 2020/2184.

3. Państwa Członkowskie zapewniają konieczną ochronę części wód wyznaczonych w celu uniknięcia pogorszenia ich jakości, dla zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia. Państwa Członkowskie mogą ustalić strefy ochronne dla tych części wód.

Artykuł  8

Monitorowanie stanu wód powierzchniowych, podziemnych oraz obszarów chronionych

1. Państwa Członkowskie zapewniają utworzenie programów monitorowania stanu wód w celu ustalenia spójnego i całościowego przeglądu stanu wód w każdym obszarze dorzecza:

– dla wód powierzchniowych, programy takie obejmują:

i) objętość i poziom lub natężenie przepływu w zakresie stosownym dla stanu ekologicznego i chemicznego oraz potencjału ekologicznego; oraz

ii) stan ekologiczny i stan chemiczny oraz potencjał ekologiczny;

– dla wód podziemnych programy takie obejmują monitorowanie stanu chemicznego i ilościowego,

– dla obszarów chronionych powyższe programy są uzupełnione o specyfikacje zawarte w prawodawstwie wspólnotowym, na mocy którego wyznaczone zostały poszczególne obszary chronione.

2. Programy te zostają uruchomione najpóźniej w ciągu sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, chyba że ustalono inaczej w odpowiednim prawodawstwie. Monitorowanie to jest zgodne z wymogami załącznika V.

3. 26  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu określenia specyfikacji technicznych i znormalizowanych metod analizy i monitorowania stanu wód zgodnie z załącznikiem V, ustanawiania formatów sprawozdań zawierających dane z monitorowania i dane dotyczące stanu, przyjmowania wyników ćwiczenia interkalibracyjnego oraz ustalonych zgodnie z załącznikiem V sekcja 1.4.1 ppkt (ix) wartości klasyfikacji dla systemu monitorowania danego państwa członkowskiego oraz przyjmowania wskaźników postępu umożliwiających porównanie postępów dokonywanych przez państwa członkowskie w osiąganiu dobrego stanu lub potencjału części wód. Przy ustanawianiu formatu sprawozdań zawierających dane z monitorowania i dane dotyczące stanu Komisja może korzystać ze wsparcia technicznego i naukowego udzielanego przez Europejską Agencję Środowiska (EEA). Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.

4. 27  Państwa członkowskie zapewniają, aby dostępne i zwalidowane dane z monitorowania biologicznych elementów jakości w wodach powierzchniowych zebrane zgodnie z sekcją 1.3 załącznika V do niniejszej dyrektywy były udostępniane publicznie i EEA raz na trzy lata oraz by dostępne i zwalidowane dane z monitorowania chemicznych elementów jakości w wodach powierzchniowych i wodach podziemnych zebrane zgodnie z sekcjami 1.3 i 2.4 załącznika V do niniejszej dyrektywy były udostępniane publicznie i EEA co dwa lata drogą elektroniczną zgodnie z dyrektywami 2003/4/WE ²⁸  i 2007/2/WE ²⁹  Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 ³⁰ . W tym celu państwa członkowskie stosują formaty ustanowione zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu oraz mechanizmy zautomatyzowanej sprawozdawczości i dostarczania danych dostosowane do odpowiednich przepływów danych o stanie środowiska w ramach Systemu Informacji o Wodach w Europie.

5. 31  EEA zapewnia regularne przetwarzanie i analizowanie informacji udostępnianych zgodnie z ust. 4 - za pośrednictwem odpowiednich portali unijnych - do ponownego wykorzystania przez Komisję i odpowiednie agencje unijne oraz w celu dostarczenia Komisji, państwom członkowskim i opinii publicznej obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 ³² .

6. 33  Do dnia 11 listopada 2027 r. Komisja opublikuje sprawozdanie dotyczące możliwości ustanowienia, finansowania i funkcjonowania wspólnego unijnego ośrodka monitorowania.

Sprawozdanie uwzględnia, między innymi, następujące elementy:

a) dobrowolny charakter wykorzystywania takiego wspólnego ośrodka monitorowania;

b) zakres analiz, jakie taki ośrodek ma wykonywać, w tym zakres substancji i wskaźników, które mają być objęte, pochodzących z wykazów ustanowionych na podstawie niniejszej dyrektywy, dyrektywy 2006/118/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE ³⁴ ;

c) źródła finansowania takiego ośrodka, które mogą obejmować współfinansowanie unijne;

d) model operacyjny takiego ośrodka, przy uwzględnieniu zarówno opcji scentralizowanych, jak i zdecentralizowanych.

W ślad za sprawozdaniem Komisja przedstawi, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy dotyczący ustanowienia wspólnego unijnego ośrodka monitorowania.

Artykuł  9

Zwrot kosztów za usługi wodne

1. Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".

Do końca 2010 r. Państwa Członkowskie zapewnią, że:

– polityki opłat za wodę przewidują odpowiednie działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczyniają się do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy,

– odpowiedni jest wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, opartych na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady "zanieczyszczający płaci".

Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów.

2. Państwa Członkowskie składają w planach gospodarowania wodami w dorzeczach sprawozdanie o planowanych krokach podjętych dla wdrożenia ust. 1, które przyczyniać się będą do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy i o wkładzie uczynionym przez różnych użytkowników do zwrotu kosztów usług wodnych.

3. Przepisy niniejszego artykułu nie mogą uniemożliwiać finansowania poszczególnych środków ochronnych i zaradczych podejmowanych dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.

4. Państwa Członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, jeśli zdecydują się, zgodnie z ustalonymi praktykami, nie stosować przepisów ust. 1 zdanie drugie, i do tego celu stosownych przepisów ust. 2, dla danego korzystania z wody, gdzie to nie naraża zamiarów i osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie składają sprawozdanie z przyczyn niestosowania w pełni ust. 1 zdanie drugie w planach gospodarowania wodami w dorzeczach.

Artykuł  10

Łączone podejście dla źródeł punktowych i rozproszonych

1. Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie zrzuty do wód powierzchniowych, określone w ust. 2, są kontrolowane zgodnie z podejściem łączonym wymienionym w niniejszym artykule.

2. 35  Z myślą o zgodności z celami, normami jakości i wartościami progowymi ustanowionymi na podstawie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie zapewniają ustanowienie i wdrożenie następujących elementów:

a) kontroli emisji opartych na najlepszych dostępnych technikach;

b) odpowiednich dopuszczalnych wartości emisji;

c) w przypadku wpływów rozproszonych - kontroli obejmujących, w stosownych przypadkach, najlepsze praktyki środowiskowe, zgodnie z dyrektywą Rady 91/676/EWG ³⁶  oraz dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE ³⁷ , 2010/75/UE ³⁸  oraz (UE) 2024/3019 ³⁹  a także wszelkim innym prawodawstwem unijnym mającym znaczenie dla zajęcia się kwestią zanieczyszczeń ze źródeł punktowych lub rozproszonych, w tym wszelkim stosownym prawodawstwem przyjętym zgodnie z art. 16 niniejszej dyrektywy.

3. 40  W przypadku gdy cel w zakresie jakości, norma jakości lub próg - ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy, na podstawie dyrektyw 2006/118/WE lub 2008/105/WE lub na podstawie innego prawodawstwa unijnego - wymagają bardziej restrykcyjnych warunków, niż wynikałoby z zastosowania ust. 2, ustala się odpowiednio bardziej restrykcyjne kontrole emisji.

Artykuł  11

Program środków działania

1. Każde Państwo Członkowskie zapewnia ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4. Takie programy mogą odnosić się do środków wynikających z prawodawstwa przyjętego na poziomie krajowym i obejmujących całe terytorium Państwa Członkowskiego. Gdzie stosowne, Państwo Członkowskie może podejmować odpowiednie środki dla wszystkich obszarów dorzeczy i/lub części międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium.

1a. 41  Zajmując się kwestią zanieczyszczeń chemicznych, państwa członkowskie nadają w miarę możliwości priorytet działaniom kontrolnym u źródła zgodnie z odpowiednim unijnym prawodawstwem sektorowym dotyczącym zanieczyszczeń. W razie potrzeby, do celów osiągnięcia dobrego stanu części wód należy również rozważyć środki służące ograniczeniu ryzyka stwarzanego przez potencjalne substancje zanieczyszczające obecne już w produktach oraz substancje zanieczyszczające obecne już w środowisku.

2. Każdy program środków zawiera "podstawowe" środki określone w ust. 3, oraz, gdzie stosowne, środki "dodatkowe".

3. "Środki podstawowe" są minimalnymi wymogami do spełnienia i składają się z:

a) środków wymaganych dla wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony wód, w tym działań wymaganych w ramach prawodawstwa określonego w art. 10 i części A załącznika VI;

b) środków uznanych za odpowiednie do celów art. 9;

c) środków dla wspierania skutecznego i zrównoważonego wykorzystania wody w celu uniknięcia narażenia celów określonych w art. 4;

d) środków dla spełnienia wymogów art. 7, włączając środki dla zabezpieczenia jakości wody w celu zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego dla produkcji wody do spożycia;

e) kontroli poboru powierzchniowych i podziemnych wód słodkich i piętrzenia słodkich wód powierzchniowych, w tym prowadzenia rejestru lub rejestrów poboru wody i obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na pobór lub piętrzenie wód. Kontrole te są systematycznie poddawane przeglądowi i w miarę potrzeby uaktualniane. Państwa Członkowskie mogą zwolnić z tych kontroli dla poboru lub piętrzenia, które nie mają znaczącego wpływu na stan wód;

f) kontroli, obejmujących wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia na sztuczne zasilanie lub uzupełnienie części wód podziemnych. Woda może być pobrana z każdych wód powierzchniowych lub podziemnych, pod warunkiem że wykorzystanie tego źródła nie naraża osiągnięcia celów środowiskowych, ustalonych dla tego źródła lub zasilanej lub uzupełnianej części wód podziemnych. Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;

g) wymogu uzyskania uprzedniej regulacji, takiej jak zakaz wprowadzania zanieczyszczeń do wody dla zrzutów ze źródeł punktowych mogących spowodować zanieczyszczenie lub uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach, ustanawiającego kontrole emisji dla danych zanieczyszczeń, uwzględniając kontrole zgodnie z art. 10 i 16. Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;

h) środków zapobiegających lub kontrolujących wprowadzenie zanieczyszczeń, dla rozproszonych źródeł mogących spowodować zanieczyszczenie. Kontrole mogą przyjmować formę wymogu uzyskania uprzedniej regulacji, takiej jak zakaz wprowadzania zanieczyszczeń do wody, uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach, gdzie taki wymóg nie jest inaczej przewidziany przez prawodawstwo wspólnotowe. Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;

i) środków dla każdych innych szkodliwych wpływów na stan wód określonych na mocy art. 5 i załącznika II, w szczególności dla zapewnienia, że warunki hydromorfologiczne części wód są zgodne z osiągnięciem wymaganego stanu ekologicznego czy dobrego potencjału ekologicznego dla części wód określonych jako sztuczne lub silnie zmienione. Kontrole w tym celu mogą przyjąć formę wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach gdzie taki wymóg nie jest w inny sposób przewidziany przez prawodawstwo wspólnotowe. Kontrole takie są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;

j) zakazu bezpośrednich zrzutów zanieczyszczeń do wód podziemnych zgodnie z następującymi przepisami:

Państwa Członkowskie mogą zezwalać na ponowne wprowadzenie wód zużytych do celów geotermalnych do tej samej części wód podziemnych.

Mogą także, określając warunki, zezwolić na:

– wprowadzanie wód zawierających substancje pochodzące z poszukiwania i wydobycia węglowodorów lub z górnictwa, oraz wprowadzanie wód do celów technicznych do formacji geologicznych, z których wydobywane są węglowodory lub inne substancje lub do formacji geologicznych, które z naturalnych przyczyn są trwale nieprzydatne do innych celów. Wprowadzanie takie nie zawiera substancji innych niż pochodzące z powyższych środków,

– powtórne wprowadzanie wypompowanych wód podziemnych z kopalń i kamieniołomów lub związanych z konstrukcją lub utrzymaniem prac inżynierii lądowej i wodnej,

– wprowadzanie gazu ziemnego lub gazu płynnego (LPG) w celu ich składowania do formacji geologicznych, które z naturalnych przyczyn są trwale nieprzydatne do innych celów,

– 42  zatłaczanie strumieni dwutlenku węgla w celu składowania do formacji geologicznych, które z przyczyn naturalnych są trwale nieodpowiednie do innych celów, pod warunkiem że takie zatłaczanie następuje zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla^(*) lub jest wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy zgodnie z jej art. 2 ust. 2;

– wprowadzanie gazu ziemnego lub gazu płynnego (LPG) do innych formacji geologicznych w celu ich składowania, jeżeli jest podyktowane nadrzędną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu, oraz kiedy wprowadzanie odbywa się w sposób niezagrażający obecnie i w przyszłości pogorszeniu jakości wód podziemnych,

– budowę i prace budowlane inżynierii lądowej i wodnej lub podobne działalności na lub pod powierzchnią ziemi, które mają kontakt z wodami podziemnymi. W tych przypadkach Państwa Członkowskie mogą ustalać, że działalność taka jest traktowana jako zatwierdzona, pod warunkiem że przeprowadzona jest zgodnie z ogólnie wiążącymi zasadami określonymi przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do takich działań,

– zrzuty niewielkich ilości substancji do celów naukowych w celu badania charakterystyki, ochrony i odnawiania części wód w ilości ograniczonej do niezbędnej dla danych celów,

pod warunkiem że zrzuty nie przeszkadzają osiągnięciu celów środowiskowych, ustalonych dla danej części wód podziemnych;

k) 43  zgodnie z działaniem podjętym na podstawie art. 16, środków służących wyeliminowaniu zanieczyszczenia wód powierzchniowych powodowanego przez priorytetowe substancje niebezpieczne oraz stopniowej redukcji zanieczyszczenia innymi substancjami, które to zanieczyszczenia w przeciwnym przypadku mogłyby uniemożliwiać osiągnięcie przez państwa członkowskie celów środowiskowych dla części wód powierzchniowych, określonych w art. 4;

l) wszelkich innych środków dla zapobiegania znacznym stratom zanieczyszczeń z instalacji technicznych oraz dla zapobiegania i/lub zredukowania wpływu przypadkowych zanieczyszczeń, na przykład na skutek powodzi, w tym bezpośrednich systemów wykrywania i wczesnego ostrzegania o takich przypadkach, włączając wszystkie właściwe środki redukujące ryzyko dla ekosystemów wodnych w razie awarii, których nie można było przewidzieć.

4. "Dodatkowe" środki są opracowane i wdrażane w uzupełnieniu do środków podstawowych, w celu osiągnięcia celów ustalonych na podstawie art. 4. Część B załącznika VI zawiera otwarty wykaz takich środków.

Państwa Członkowskie mogą także przyjąć dalsze dodatkowe środki dla zapewnienia dodatkowej ochrony lub poprawy stanu wód objętych niniejszą dyrektywą, w tym realizację odpowiednich umów międzynarodowych określonych w art. 1.

5. Jeżeli monitorowanie lub inne dane wskazują, że cele ustalone na mocy art. 4 dla części wód prawdopodobnie nie będą osiągnięte, Państwa Członkowskie zapewniają, że:

– przyczyny możliwego niepowodzenia zostaną zbadane,

– 44  odpowiednie pozwolenia i zezwolenia zostaną w stosownych przypadkach poddane przeglądowi i zmienione,

– programy monitorowania zostaną poddane kontroli i właściwie dostosowane; oraz

– dodatkowe środki, jakie mogą być konieczne do osiągnięcia celów, zostaną ustalone, włączając, gdzie stosowne, ustalenie bardziej restrykcyjnych środowiskowych norm jakości, zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku V.

Jeżeli przyczyny są spowodowane okolicznościami pochodzenia naturalnego lub sił wyższych, które są wyjątkowymi i nie mogły być racjonalnie przewidziane, w szczególności ekstremalnymi powodziami i długimi suszami, Państwa Członkowskie mogą ustalić, że dodatkowe środki nie są praktyczne, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 6.

6. W środkach wdrażania zgodnych z ust. 3 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe kroki, aby zapobiec wzrostowi zanieczyszczenia wód morskich. Nie naruszając obowiązującego ustawodawstwa, stosowanie środków podjętych zgodnie z ust. 3 w żadnym przypadku nie może prowadzić, bezpośrednio lub pośrednio, do wzrostu zanieczyszczenia wód powierzchniowych. Wymóg ten nie ma zastosowania tam, gdzie prowadziłoby to do wzrostu zanieczyszczeń środowiska jako całości.

7. 45  Programy środków są ustalone najpóźniej w ciągu dziewięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a wszystkie środki są wprowadzone w życie najpóźniej w ciągu 12 lat po tej dacie.

Jeśli chodzi o Majottę, terminami, o których mowa w akapicie pierwszym, są odpowiednio dzień 22 grudnia 2015 r. i dzień 22 grudnia 2018 r.

8. 46  Programy środków zostaną poddane przeglądowi i w miarę potrzeby uaktualnione najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy i następnie co sześć lat. Każde nowe lub uaktualnione środki ustalone w ramach uaktualnionego programu są wprowadzane w życie w ciągu trzech lat od ich ustalenia.

Jeśli chodzi o Majottę, terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2021 r.

Artykuł  12  ⁴⁷  

Zagadnienia, które nie mogą być rozpatrywane na poziomie państwa członkowskiego

1. W przypadku gdy państwo członkowskie zidentyfikuje problem, który wpływa na gospodarowanie jego wodami, ale którego państwo to nie może rozwiązać, powiadamia ono o tym problemie właściwe organy innych odpowiednich państw członkowskich, a w przypadku gdy problem dotyczy międzynarodowego obszaru dorzecza wszelkie odpowiednie struktury koordynacyjne wskazane na podstawie art. 3 ust. 4, oraz formułuje zalecenia dla jego rozwiązania.

2. Państwa członkowskie, których to dotyczy, współpracują, aby określić źródła problemów, o których mowa w ust. 1, oraz środki niezbędne do zajęcia się tymi problemami.

Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnie odpowiedzi w sposób terminowy, nie później niż trzy miesiące od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1.

3. Komisja jest informowana o wszelkiej współpracy, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz zapraszana do udziału w niej. W stosownych przypadkach, uwzględniając plany przedstawione na podstawie art. 15, Komisja rozważa, czy należy podjąć dalsze działania na poziomie Unii w celu zmniejszenia transgranicznego oddziaływania na części wód.

4. Komisja w terminie sześciu miesięcy przedstawia swoje uwagi do wszelkich zaleceń otrzymanych od państw członkowskich w kontekście współpracy, o której mowa w ust. 2 i 3.

5. W przypadku gdy państwo członkowskie mierzy się z wyjątkowymi okolicznościami pochodzenia naturalnego lub spowodowanymi przez człowieka lub siłę wyższą, w szczególności ekstremalnymi powodziami i długimi suszami lub znaczącymi incydentami związanymi z zanieczyszczeniami, które mogłyby mieć wpływ na części wód znajdujące się w innych państwach członkowskich, państwo to zapewnia, aby niezwłocznie informowane były właściwe organy odpowiedzialne w tych państwach członkowskich za dotknięte tymi okolicznościami części wód, jak również wszelkie odpowiednie struktury koordynacyjne wskazane na podstawie art. 3 ust. 4 dla międzynarodowego obszaru dorzecza, oraz Komisja, a także - o ile jeszcze nie istnieje - by nawiązana została niezbędna współpraca między dotkniętymi tymi okolicznościami państwami członkowskimi w celu - w stosownych przypadkach - zbadania przyczyn i zajęcia się skutkami tych wyjątkowych okoliczności lub incydentów oraz uruchomienia reagowania kryzysowego.

Artykuł  13

Plany gospodarowania wodami w dorzeczu

1. Państwa Członkowskie zapewniają opracowanie planów gospodarowania wodami w dorzeczu dla każdego obszaru dorzecza leżącego całkowicie na ich terytorium.

2. W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego całkowicie na terenie Wspólnoty Państwa Członkowskie zapewniają koordynację w celu stworzenia jednego planu gospodarowania wodami w dorzeczu. Jeżeli taki plan nie jest opracowany, Państwa Członkowskie opracują plany gospodarowania wodami w dorzeczach obejmujące przynajmniej te części międzynarodowego obszaru dorzecza, które leżą na ich terytorium, aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy.

3. W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza wykraczającego poza granice Wspólnoty, Państwa Członkowskie podejmują starania dla opracowania jednego planu gospodarowania wodami w dorzeczu, a jeżeli nie jest to możliwe, opracowują plan obejmujący przynajmniej część międzynarodowego obszaru dorzecza, leżącą na terytorium danego Państwa Członkowskiego.

4. Plan gospodarowania wodami w dorzeczu zawiera informacje zawarte w załączniku VII.

5. Plany gospodarowania wodami w dorzeczach mogą być uzupełniane poprzez opracowywanie bardziej szczegółowych programów i planów gospodarowania dla zlewni, sektora, zagadnienia lub typu wód, celem zajęcia się poszczególnymi aspektami gospodarki wodnej. Wdrożenie tych działań nie zwalnia Państw Członkowskich z wypełniania jakichkolwiek zobowiązań określonych na mocy innych części niniejszej dyrektywy.

6. 48  Plany gospodarowania wodami w dorzeczach są opublikowane najpóźniej w ciągu dziewięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Jeśli chodzi o Majottę, terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2015 r.

7. 49  Plany gospodarowania wodami w dorzeczach są poddane przeglądowi i uaktualnione najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy i następnie co 6 lat.

Jeśli chodzi o Majottę, terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2021 r.

Artykuł  14

Informowanie społeczeństwa i konsultacje

1. Państwa Członkowskie zachęcają wszystkie zainteresowane strony do aktywnego udziału we wdrażaniu niniejszej dyrektywy, w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i uaktualnianiu planów gospodarowania wodami w dorzeczach. Państwa Członkowskie zapewniają, że dla każdego obszaru dorzecza opublikują i udostępnią do zgłaszania uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom:

a) harmonogram i program prac dla tworzenia planu, w tym oświadczenie o konsultacjach do przeprowadzenia, co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi;

b) tymczasowy przegląd istotnych zagadnień gospodarki wodnej określonych dorzeczu, co najmniej dwa lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi;

c) kopie projektu planu gospodarowania wodami w dorzeczu, co najmniej rok przed rozpoczęciem okresu, którego plan dotyczy.

Na wniosek udostępniane są dokumenty źródłowe i informacje wykorzystane do opracowania projektu planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

2. Państwa Członkowskie przeznaczają co najmniej 6 miesięcy na składanie pisemnych uwag do tych dokumentów w celu zapewnienia aktywnego udziału i konsultacji.

3. Ustępy 1 i 2 są stosowane jednakowo do uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczach.

Artykuł 14a  ⁵⁰  

Dostęp do wymiaru sprawiedliwości

1. Zgodnie z celem w zakresie wkładu w wykonanie Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska ⁵¹  podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. państwa członkowskie zapewniają, by zgodnie z odpowiednim krajowym porządkiem prawnym członkowie zainteresowanej społeczności mieli dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy dla kwestionowania legalności z przyczyn merytorycznych lub formalnych każdej decyzji, działania lub zaniechania w sprawach regulowanych postanowieniami art. 4 i 11 oraz art. 13 ust. 1 niniejszej dyrektywy, w przypadku spełnienia co najmniej jednego z następujących warunków:

a) mają wystarczający interes; lub

b) powołują się na naruszenie uprawnień, jeżeli przepisy postępowania administracyjnego państwa członkowskiego wymagają tego jako przesłanki.

2. Państwa członkowskie określają, co stanowi wystarczający interes oraz naruszenie uprawnień stosowanie do celu, jakim jest przyznanie zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Dla osiągnięcia tego interes organizacji pozarządowej promującej ochronę środowiska i spełniającej wymagania prawa krajowego uważa się za wystarczające w rozumieniu ust. 1 lit. a). Taką organizację uważa się również za posiadającą uprawnienia mogące być przedmiotem naruszeń w rozumieniu ust. 1 lit. b).

3. Udział w procedurze odwoławczej nie jest uwarunkowany rolą, jaką dany członek zainteresowanej społeczności odegrał na etapie partycypacyjnym procedur podejmowania decyzji na podstawie niniejszej dyrektywy.

4. Państwa członkowskie określają, na jakim etapie decyzje, działania lub zaniechania, o których mowa w ust. 1, mogą zostać zaskarżone.

5. Procedura odwoławcza jest bezstronna, oparta na zasadzie równości, terminowa i niedyskryminacyjna ze względu na koszty oraz przewiduje odpowiednie i skuteczne mechanizmy dochodzenia roszczeń, w tym, w stosownych przypadkach, nakazy sądowe.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby praktyczne informacje na temat dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych, o których mowa w niniejszym artykule, zostały udostępnione publicznie.

Artykuł  15

Sprawozdawczość

1. Państwa Członkowskie przekazują kopie planów gospodarowania wodami w dorzeczach i wszystkie kolejne uaktualnienia do Komisji i innych zainteresowanych Państw Członkowskich w ciągu 3 miesięcy od daty ich opublikowania:

a) dla obszarów dorzeczy znajdujących się całkowicie na terytorium Państwa Członkowskiego, wszystkie plany gospodarowania wodami w dorzeczu obejmujące to terytorium krajowe i opublikowane na podstawie art. 13;

b) dla międzynarodowych obszarów dorzeczy, część planów gospodarowania wodami w dorzeczach obejmującą przynajmniej terytorium danego Państwa Członkowskiego.

2. Państwa Członkowskie przedkładają podsumowujące sprawozdania z:

– analiz wymaganych na mocy art. 5; oraz

– programów monitorowania określonych na mocy art. 8

wykonanych do celów pierwszego planu gospodarowania wodami w dorzeczu w ciągu 3 miesięcy od ich wykonania.

3. 52  (uchylony).

Artykuł  16  ⁵³  

Strategie ochrony wód przed zanieczyszczeniem

1. Parlament Europejski i Rada przyjmują szczególne środki zapobiegające zanieczyszczaniu wód przez poszczególne substancje zanieczyszczające lub grupy substancji zanieczyszczających stwarzające znaczące ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, w tym stwarzające takie ryzyko dla wód wykorzystywanych do poboru wody do spożycia. W odniesieniu do tych substancji zanieczyszczających środki zmierzają do stopniowej redukcji substancji priorytetowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 30 oraz do zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych zdefiniowanych w art. 2 pkt 30a. Środki takie są przyjmowane na podstawie wniosków przedstawionych przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie.

2. Do dnia 11 maja 2032 r., a następnie co sześć lat Komisja dokonuje przeglądu zawartego w części A załącznika I do dyrektywy 2008/105/WE wykazu substancji priorytetowych i odpowiadających im środowiskowych norm jakości oraz, w stosownych przypadkach, dołącza do tego przeglądu wniosek ustawodawczy mający na celu aktualizację wykazu substancji priorytetowych i odpowiednich środowiskowych norm jakości dla tych substancji w wodach powierzchniowych, osadach lub faunie i florze. Dokonując tego przeglądu, Komisja nada tym substancjom priorytet w odniesieniu do podejmowania działań w oparciu o ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem stwierdzone w drodze:

a) oceny ryzyka przeprowadzonej na podstawie dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady^{( 54 )}, rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady^{( 55 )}, dyrektywy 2009/128/EC oraz rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009^{( 56 )}, (UE) nr 528/2012^{( 57 )} i (UE) 2019/6^{( 58 )}; lub

b) uproszczonej procedury oceny ryzyka opartej na zasadach naukowych, ze szczególnym uwzględnieniem:

– dowodów dotyczących swoistych zagrożeń powodowanych przez daną substancję, szczególnie jej ekotoksyczności dla wód i toksyczności dla człowieka za pośrednictwem dróg ekspozycji wodnej,

– dowodów z monitorowania, które wskazują na szerokie skażenie środowiska, w tym danych z monitorowania przekazywanych Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 8b ust. 4 dyrektywy 2008/105/WE, oraz

– innych wiarygodnych czynników, które mogłyby wskazywać na możliwość szerokiego skażenia środowiska, takich jak na przykład produkcja czy ilość zużytej danej substancji i sposoby jej użycia.

3. W trakcie przeglądu, o którym mowa w ust. 2, Komisja, w stosownych przypadkach, podzieli substancje priorytetowe na jedną lub więcej następujących kategorii:

a) priorytetowe substancje niebezpieczne;

b) substancje zachowujące się jak wszechobecne substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne (uPBT);

c) substancje, które wykazują tendencję do akumulowania się w osadach lub w faunie i florze, lub zarówno w osadach, jak i w faunie i florze.

Komisja uwzględnia przy tym identyfikację substancji jako substancji wzbudzających obawy na podstawie innych odpowiednich przepisów Unii dotyczących substancji niebezpiecznych, z uwzględnieniem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 ⁵⁹ , w odpowiednich umowach międzynarodowych oraz odpowiednich sprawozdaniach naukowych. Szczególną uwagę zwraca się na substancje spełniające kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, w przypadku gdy kryteria identyfikacji jako substancje wzbudzające obawy są istotne dla środowiska wodnego.

3a. W ramach przeglądu i towarzyszącego mu wniosku, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, Komisja w stosownych przypadkach proponuje usunięcie substancji z wykazu substancji zawartego w części A załącznika I do dyrektywy 2008/105/WE, jeżeli nie stwarzają one już w Unii znaczącego ryzyka dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, oraz umieszcza je w repozytorium zharmonizowanych środowiskowych norm jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy w części C załącznika II do tej dyrektywy. We wniosku uwzględnia się wyniki ocen presji i wpływu na części wód powierzchniowych przeprowadzonych przez państwa członkowskie zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie wdrażają odpowiednie zharmonizowane środowiskowe normy jakości, jeżeli substancje zanieczyszczające wzbudzają obawy na poziomie krajowym lub regionalnym, zgodnie z art. 8d dyrektywy 2008/105/WE.

4. Do dnia 11 maja 2032 r., a następnie co sześć lat, Komisja dokonuje przeglądu wykazu substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy i odpowiadających im środowiskowych norm jakości zawartych w części C załącznika II do dyrektywy 2008/105/WE, a także, w stosownych przypadkach, dołącza do tego przeglądu wniosek ustawodawczy dotyczący aktualizacji tego wykazu.

4a. Identyfikując substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy, dla których może być konieczne ustanowienie środowiskowych norm jakości na poziomie Unii, Komisja uwzględnia następujące kryteria:

a) ryzyko, jakie stwarzają substancje zanieczyszczające, w tym związane z nimi zagrożenie, ich stężenia w środowisku oraz stężenie, powyżej którego można spodziewać się skutków, a także potencjalnych skumulowanych skutków działania;

b) rozbieżności między ustalonymi przez różne państwa członkowskie krajowymi środowiskowymi normami jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy oraz stopień, w jakim te rozbieżności są uzasadnione;

c) liczbę państw członkowskich, które stosują już środowiskowe normy jakości dla danych substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy.

4b. Do dnia 11 maja 2032 r. [sześć lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co sześć lat Komisja dokonuje przeglądu zawartego w części A załącznika II do dyrektywy 2008/105/WE orientacyjnego wykazu kategorii substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy i, w stosownych przypadkach, dołącza do przeglądu wniosek ustawodawczy w celu aktualizacji tego wykazu.

5. W celu pomocy Komisji w przeglądzie załączników I i II do dyrektywy 2008/105/WE Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) przygotowuje sprawozdania naukowe, w których uwzględnia następujące elementy:

a) opinie Komitetu ds. Oceny Ryzyka (RAC) i Komitetu ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych (SEAC) ECHA;

b) wyniki programów monitorowania ustanowionych zgodnie z art. 8 niniejszej dyrektywy;

c) dane z monitorowania zgromadzone zgodnie z art. 8b ust. 4 dyrektywy 2008/105/WE;

d) wyniki przeglądów załączników do dyrektyw 2006/118/WE i (UE) 2020/2184;

e) wymogi służące zajęciu się kwestią zanieczyszczenia gleby, w tym powiązane dane z monitorowania;

f) unijne projekty badawcze i publikacje naukowe, w tym informacje wynikające z zastosowania technologii teledetekcji, obserwacji Ziemi, takich jak usługi programu Copernicus, czujników i urządzeń in-situ oraz danych uzyskanych dzięki badaniom metodą obywatelską, przy wykorzystaniu możliwości oferowanych przez sztuczną inteligencję, zaawansowaną analizę i przetwarzanie danych;

g) uwagi i informacje od odpowiednich zainteresowanych stron; oraz

h) zalecenia grup roboczych ustanowionych na podstawie wspólnej strategii wdrażania dyrektywy 2000/60/WE.

Do dnia 11 maja 2030 r., a następnie co sześć lat ECHA przygotowuje i podaje do wiadomości publicznej sprawozdanie podsumowujące wyniki sprawozdań naukowych sporządzonych na podstawie niniejszego ustępu.

6. W stosownych przypadkach Komisja przedkłada wnioski dotyczące kontroli w celu osiągnięcia:

a) stopniowej redukcji zrzutów, emisji i strat substancji priorytetowych; oraz

b) w szczególności zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych zidentyfikowanych zgodnie z ust. 3, włączając, w stosownych przypadkach, harmonogram dla przeprowadzenia takich działań w ciągu 20 lat od uznania tych substancji za priorytetowe substancje niebezpieczne.

W ramach tego działania Komisja określi odpowiedni racjonalny pod względem kosztów i proporcjonalny poziom oraz połączenie kontroli dotyczących produktu i procesu, zarówno dla źródeł punktowych, jak i rozproszonych, oraz uwzględni jednolite dopuszczalne wartości emisji w całej Unii dla kontroli procesu. W stosownych przypadkach działanie na poziomie Unii w zakresie kontroli procesu może zostać ustalone w odniesieniu do poszczególnych sektorów. W przypadku gdy kontrole produktów lub procesów obejmują przegląd odpowiednich zezwoleń lub zatwierdzeń substancji wydanych na podstawie dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, dyrektywy 2009/128/WE, rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, dyrektywy 2010/75/UE, rozporządzenia (UE) nr 528/2012 lub rozporządzenia (UE) 2019/6, przeglądy te przeprowadza się zgodnie z przepisami tych dyrektyw i rozporządzeń, jak wskazano w art. 7a dyrektywy 2008/105/WE. Przeglądy takie uwzględniają ocenę przeprowadzoną przez Komisję zgodnie z art. 7a ust. 1 dyrektywy 2008/105/WE. W stosownych przypadkach w każdym wniosku dotyczącym kontroli określa się uzgodnienia dotyczące ich przeglądu i uaktualniania oraz oceny ich skuteczności.

9. Komisja może przygotować strategie przeciwdziałania zanieczyszczaniu wód przez inne substancje zanieczyszczające lub grupy substancji zanieczyszczających, w tym wszelkie tego typu zanieczyszczenia będące skutkiem wypadków.

Artykuł  17

Strategie zapobiegania i ochrony przed zanieczyszczeniem wód podziemnych

1. Parlament Europejski i Rada przyjmują szczególne środki, aby zapobiegać i chronić wody podziemne przed zanieczyszczeniem. Takie środki zmierzają do osiągnięcia celu, którym jest dobry stan chemiczny wód podziemnych, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), i są przyjmowane przez Komisję biorącą pod uwagę przedłożoną w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy propozycję, zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie.

2. Przy proponowaniu środków Komisja uwzględnia analizę przeprowadzoną zgodnie z art. 5 i załącznikiem II. Takie środki będą zaproponowane wcześniej, jeśli dostępne są dane i zawierają:

a) kryteria służące ocenie dobrego stanu chemicznego wód podziemnych, zgodnie z ppkt 2.2. załącznika II i ppkt 2.3.2 i 2.4.5 załącznika V;

b) kryteria służące identyfikacji znaczących i utrzymujących się trendów wzrostowych, oraz kryteria służące definiowaniu punktów początkowych dla zmian trendów wykorzystywanych zgodnie z ppkt 2.4.4 załącznika V.

3. Środki wynikające z zastosowania ust. 1 zawarte są w programie środków wymaganych na mocy art. 11.

4. 60  (uchylony).

5. 61  (uchylony).

Artykuł  18

Sprawozdanie Komisji

1. Komisja publikuje sprawozdanie z wdrażania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 12 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co 6 lat, oraz przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

2. Sprawozdanie obejmuje:

a) przegląd postępu w wykonaniu niniejszej dyrektywy;

b) przegląd stanu wód powierzchniowych i podziemnych na terenie Wspólnoty, wykonanego we współpracy z Europejską Agencją Środowiska;

c) ocenę planów gospodarowania wodami w dorzeczach przedłożonych zgodnie z art. 15, w tym sugestii ulepszeń w przyszłych planach;

d) podsumowanie odpowiedzi do każdego ze sprawozdań lub zaleceń przedstawionych Komisji przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 12;

e) podsumowanie wszelkich propozycji, działań kontrolnych i strategii opracowanych na mocy art. 16;

f) podsumowanie odpowiedzi do uwag przedstawionych przez Parlament Europejski i Radę w sprawie poprzednich sprawozdań dotyczących wykonania.

3. Komisja publikuje również sprawozdanie z postępu w wykonywaniu w oparciu o sprawozdania podsumowujące przedłożone przez Państwa Członkowskie na mocy art. 15 ust. 2, oraz przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Państwom Członkowskim najpóźniej w ciągu dwóch lat od dat określonych w art. 5 i 8.

4. 62  (uchylony).

5. Komisja zwołuje w stosownych przypadkach, zgodnie z cyklem sprawozdawczości, konferencję zainteresowanych stron w sprawie wspólnotowej polityki wodnej każdego z Państw Członkowskich, w celu przedstawienia uwag w sprawie sprawozdań Komisji dotyczących wykonania oraz wymiany doświadczeń.

Wśród uczestników znajdują się przedstawiciele właściwych władz, Parlamentu Europejskiego, organizacji pozarządowych, partnerów ekonomicznych i społecznych, organów konsumenckich, naukowcy i inni eksperci.

Artykuł  19

Plany przyszłych środków wspólnotowych

1. Do celów informacyjnych, Komisja raz w roku przedstawia Komitetowi, określonemu na mocy art. 21, plan środków mających wpływ na prawodawstwo wodne, które zamierza zaproponować w najbliższej przyszłości, w tym wszelkie środki wynikające z propozycji, środki kontrolne i strategie opracowane na mocy art. 16. Komisja przedstawia po raz pierwszy taki plan najpóźniej w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

2. Komisja dokonuje przeglądu niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 19 lat od dnia jej wejścia w życie i proponuje konieczne zmiany.

Artykuł 19a  ⁶³  

Sprawozdanie dotyczące mechanizmu rozszerzonej odpowiedzialności producenta

Do dnia 11 maja 2029 r. Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące możliwości włączenia do niniejszej dyrektywy mechanizmu rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Sprawozdanie zawiera w szczególności ocenę wykonalności wprowadzenia wymogu dotyczącego udziału producentów w kosztach programów monitorowania opracowanych na podstawie art. 8 niniejszej dyrektywy, jeżeli wprowadzają oni do obrotu na rynku Unii produkty zawierające którąkolwiek z substancji umieszczonych w załączniku I do dyrektywy 2006/118/WE lub w załączniku I do dyrektywy 2008/105/WE.

Artykuł  20  ⁶⁴  

Dostosowania techniczne i wdrażanie niniejszej

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zmiany załączników I i III oraz załącznika V sekcja 1.3.6 w celu dostosowania, odpowiednio, wymogów informacyjnych dotyczących właściwych organów, treści analizy ekonomicznej oraz wybranych norm monitorowania do postępu naukowo-technicznego zgodnie z art. 20a.

Artykuł 20a  ⁶⁵  

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 20, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 10 maja 2026 r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 20, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 20 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł  21  ⁶⁶  

Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ⁶⁷ .

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł  22

Uchylenia i przepisy przejściowe

1. Następujące przepisy tracą moc w ciągu 7 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy:

– dyrektywa 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody do spożycia w Państwach Członkowskich⁽²⁵⁾,

– decyzja Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiająca wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie⁽²⁶⁾,

– dyrektywa Rady 79/869/EWG z dnia 9 października 1979 r. dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich⁽²⁷⁾.

2. Następujące przepisy tracą moc w ciągu 13 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy:

– dyrektywa Rady 78/659/EWG z dnia 18 lipca 1978 r. w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb⁽²⁸⁾,

– dyrektywa Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki⁽²⁹⁾,

– dyrektywa Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne,

– dyrektywa 76/464/EWG, z wyjątkiem art. 6, który traci moc z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

3. Następujące przepisy przejściowe stosuje się dla dyrektywy 76/464/EWG:

a) wykaz substancji priorytetowych przyjęty na mocy art. 16 niniejszej dyrektywy zastępuje wykaz substancji priorytetowych w komunikacie Komisji do Rady z dnia 22 czerwca 1982 r.;

b) do celów art. 7 dyrektywy 76/464/EWG, Państwa Członkowskie mogą stosować zasady dla identyfikacji problemów związanych z zanieczyszczeniami i substancjami je powodującymi, ustalenia norm jakości oraz przyjęcia środków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.

4. 68  Cele środowiskowe wymienione w art. 4, środowiskowe normy jakości określone w części A załącznika I do dyrektywy 2008/105/WE oraz środowiskowe normy jakości dotyczące substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy ustanowione na podstawie art. 16 ust. 4 niniejszej dyrektywy uznaje się za środowiskowe normy jakości do celów dyrektywy 2010/75/UE.

5. Jeżeli substancja znajdująca się w wykazie substancji priorytetowych przyjętym na mocy art. 16 nie znajduje się w załączniku VIII do niniejszej dyrektywy lub w załączniku III do dyrektywy 96/61/WE, dodaje się ją tam.

6. Dla części wód powierzchniowych cele środowiskowe, ustalone w pierwszym planie gospodarowania wodami w dorzeczu, wymaganym przez niniejszą dyrektywę, jako minimum nadają moc prawną normom jakości co najmniej tak rygorystycznym, jak te wymagane przy wykonywaniu dyrektywy 76/464/EWG.

Artykuł  23

Kary

Państwa Członkowskie określają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł  24

Wdrażanie

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 22 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Artykuł  25

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł  26

Skierowanie

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 października 2000 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego	W imieniu Rady
N. FONTAINE	J. GLAVANY
Przewodniczący	Przewodniczący

______

⁽¹⁾ Dz.U. C 184 z 17.6.1997, str. 20, Dz.U. C 16 z 20.1.1998, str. 14 oraz Dz.U. C 108 z 7.4.1998, str. 94.

⁽²⁾ Dz.U. C 355 z 21.11.1997, str. 83.

⁽³⁾ Dz.U. C 180 z 11.6.1998, str. 38.

⁽⁴⁾ Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 1999 r. (Dz.U. C 150 z 28.5.1999, str. 419), potwierdzone dnia 16 września 1999 r. Wspólne Stanowisko Rady z dnia 22 października 1999 r. (Dz.U. C 343 z 30.11.1999, str. 1). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 września 2000 r. i decyzja Rady z dnia 14 września 2000 r.

⁽⁵⁾ Dz.U. C 209 z 9.8.1988, str. 3.

⁽⁶⁾ Dz.U. C 59 z 6.3.1992, str. 2.

⁽⁷⁾ Dz.U. C 49 z 28.2.1995, str. 1.

⁽⁸⁾ Dz.U. L 20 z 26.1.1980, str. 43. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).

⁽⁹⁾ Dz.U. C 355 z 25.11.1996, str. 1.

⁽¹⁰⁾ Dz.U. C 281 z 26.9.1996, str. 3.

⁽¹¹⁾ Dz.U. L 73 z 16.3.1994, str. 19.

⁽¹²⁾ Dz.U. L 104 z 3.4.1998, str. 1.

⁽¹³⁾ Dz.U. L 240 z 19.9.1977, str. 1.

⁽¹⁴⁾ Dz.U. L 67 z 12.3.1983, str. 1.

⁽¹⁵⁾ Dz.U. L 186 z 5.8.1995, str. 42.

⁽¹⁶⁾ Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 11. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 98/83/WE (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32).

⁽¹⁷⁾ Dz.U. C 184 z 17.7.1999, str. 23.

⁽¹⁸⁾ Dz.U. L 129 z 18.5.1976, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).

⁽¹⁹⁾ Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.

⁽²⁰⁾ Dz.U. L 135 z 30.5.1995, str. 40. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Komisji 98/15/WE (Dz.U. L 67 z 7.3.1998, str. 29).

⁽²¹⁾ Dz.U. L 375 z 31.12.1991, str. 1.

⁽²²⁾ Dz.U. L 84 z 5.4.1993, str. 1.

⁽²³⁾ Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/47/WE (Dz.U. L 191 z 7.7.1998, str. 50).

⁽²⁴⁾ Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1.

⁽²⁵⁾ Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

⁽²⁶⁾ Dz.U. L 334 z 24.12.1977, str. 29. Decyzja ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.

⁽²⁷⁾ Dz.U. L 271 z 29.10.1979, str. 44. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.

⁽²⁸⁾ Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.

⁽²⁹⁾ Dz.U. L 281 z 10.11.1979, str. 47. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK I

INFORMACJE WYMAGANE DO WYKAZU WŁAŚCIWYCH WŁADZ

Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 8 Państwa Członkowskie przedkładają następujące informacje na temat wszystkich właściwych władz na terenie każdego obszaru dorzecza, jak również na części każdego międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego na ich terytorium.

i) Nazwa i adres właściwej władzy - oficjalna nazwa i adres władzy określonej na mocy art. 3 ust. 2.

ii) Zasięg geograficzny obszaru dorzecza - nazwy głównych rzek w obszarze dorzecza wraz z dokładnym opisem granic obszaru dorzecza. Informacja ta powinna być w największym możliwym stopniu przystosowana do wprowadzenia do Geograficznego Systemu Informacyjnego (GIS) i/lub Geograficznego Systemu Informacyjnego Komisji (GISCO).

iii) Status prawny właściwej władzy - opis statusu prawnego właściwej władzy oraz, gdzie stosowne, podsumowanie lub kopię jej statusu, aktu założycielskiego lub równorzędnych dokumentów prawnych.

iv) Obowiązki - opis obowiązków prawnych i administracyjnych każdej właściwej władzy oraz jej roli w każdym obszarze dorzecza.

v) Członkostwo - jeżeli właściwa władza działa jako organ koordynujący dla innej właściwej władzy, wymagany jest wykaz tych organów wraz z podsumowaniem relacji instytucjonalnych ustanowionych dla zapewnienia koordynacji.

vi) Stosunki międzynarodowe - jeżeli obszar dorzecza obejmuje terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego lub obejmuje terytorium państwa trzeciego, wymagane jest podsumowanie stosunków instytucjonalnych ustalonych dla zapewnienia koordynacji.

ZAŁĄCZNIK II  ⁶⁹

1.WODY POWIERZCHNIOWE

1.1 Charakterystyka typów części wód powierzchniowych

Państwa Członkowskie określają położenie i granice części wód powierzchniowych oraz wykonują wstępną charakterystykę wszystkich tych części wód zgodnie z poniższą metodologią. Państwa Członkowskie mogą pogrupować części wód powierzchniowych do celów tej wstępnej charakterystyki.

i) Części wód powierzchniowych w granicach obszaru dorzecza są określane jako zaliczające się do jednej z następujących kategorii wód powierzchniowych: rzeki, jeziora, wody przejściowe lub wody przybrzeżne - lub jako sztuczne lub silnie zmienione części wód.

ii) Dla każdej kategorii wód powierzchniowych odpowiednie części wód powierzchniowych obszaru dorzecza są różnicowane według typu. Typy te są ustalone przy zastosowaniu "systemu A" lub "systemu B" określonych w ppkt 1.2.

iii) Jeżeli zastosowano system A, części wód powierzchniowych w granicach obszaru dorzecza są różnicowane najpierw według właściwych ekoregionów zgodnie z obszarami geograficznymi określonymi w ppkt 1.2 i pokazanymi na odpowiedniej mapie w załączniku XI. Części wód w ramach każdego ekoregionu są następnie różnicowane według typów części wód powierzchniowych zgodnie z parametrami wymienionymi w tabelach dla systemu A.

iv) Jeżeli zastosowano system B, Państwa Członkowskie muszą uzyskać przynajmniej taki sam stopień zróżnicowania, jaki zostałby osiągnięty przy użyciu systemu A. Zgodnie z tym, części wód powierzchniowych w granicach obszaru dorzecza będą różnicowane na typy przy użyciu wartości dla obowiązkowych parametrów oraz fakultatywnych parametrów lub połączenia parametrów, które są wymagane do zapewnienia wiarygodnego określenia specyficznych biologicznych warunków referencyjnych dla danego typu.

v) W przypadku sztucznych i silnie zmienionych części wód powierzchniowych dokonuje się różnicowania zgodnie z parametrami stosowanymi do takiej kategorii wód powierzchniowych, która przypomina najbardziej daną sztuczną lub silnie zmienioną część wód.

vi) Państwa Członkowskie przedkładają Komisji mapę lub mapy (w formacie GIS) geograficznego położenia typów zgodnych ze stopniem zróżnicowania wymaganym przez system A.

1.2 Ekoregiony i typy części wód powierzchniowych

1.2.1 Rzeki

System A

Ustalona typologia	Parametry
Ekoregion	Ekoregiony przedstawione na mapie A w załączniku XI
Typ	Typologia wysokościowa(m n.p.m.)
	górski: > 800 m
	wyżynny: 200-800 m
	nizinny: < 200 m
	Typologia wielkościowa oparta na obszarze zlewni mały: 10-100 km2
	średni: 100-1.000 km2
	duży: 1.000-10.000 km2
	bardzo duży: > 10.000 km2
	Geologia
	wapienny
	krzemionkowy
	organiczny

System B

Charakterystyka alternatywna	Czynniki fizyczne i chemiczne, które określają charakterystykę rzeki lub odcinka rzeki oraz w konsekwencji strukturę populacji biologicznej i jej skład
Czynniki obowiązkowe	wysokość n.p.m.
	szerokość geograficzna
	długość geograficzna
	geologia
	wielkość
Czynniki fakultatywne	odległość od źródeł rzeki
	energia przepływu (funkcja przepływu i spadku)
	średnia szerokość wody
	średnia głębokość wody
	średni spadek koryta
	forma i kształt koryta głównego rzeki
	kategoria przepływu
	kształt doliny
	transport materiału stałego
	zdolność neutralizacji kwasów
	średni skład podłoża
	chlorki
	zakres temperatur powietrza
	średnia temperatura powietrza
	opady

1.2.2. Jeziora

System A

Ustalona typologia	Parametry
Ekoregion	Ekoregiony przedstawione na mapie A w załączniku XI
Typ	Typologia wysokościowa (m n.p.m.)
	górski: > 800 m
	wyżynny: 200-800 m
	nizinny: < 200 m
	Typologia głębokościowa oparta na średniej głębokości
	< 3 m
	3-15 m
	> 15 m
	Typologia wielkościowa oparta na wielkości powierzchni 0,5-1 km2
	1-10 km2
	10-100 km2
	> 100 km2
	Geologia
	wapienny
	krzemionkowy
	organiczny

System B

Charakterystyka alternatywna	Czynniki fizyczne i chemiczne, które określają charakterystykę jeziora oraz w konsekwencji strukturę populacji biologicznej i jej skład
Czynniki obowiązkowe	wysokość n.p.m.
	szerokość geograficzna
	długość geograficzna
	głębokość
	geologia
	wielkość
Czynniki fakultatywne	średnia głębokość wody
	kształt jeziora
	czas retencji
	średnia temperatura powietrza
	zakres temperatur powietrza
	charakterystyka typów mieszania wód (np. monomiktyczne, dimiktyczne, polimiktyczne)
	zdolność neutralizacji kwasów
	poziom tła substancji biogennych
	średni skład podłoża
	zmiany poziomu wody

1.2.3. Wody przejściowe

System A

Ustalona typologia	Parametry
Ekoregion	Jeden z następujących przedstawionych na mapie B w załączniku XI:
	Morze Bałtyckie
	Morze Barentsa
	Morze Norweskie
	Morze Północne
	Północny Ocean Atlantycki
	Morze Śródziemne
Typ	W oparciu o średnie roczne zasolenie
	< 0,5 ‰: słodkie
	od 0,5 do < 5 ‰: oligohalinowe
	od 5 do < 18 ‰: mezohalinowe
	od 18 do < 30 ‰: polihalinowe
	od 30 do < 40 ‰: euhalinowe
	W oparciu o średni zakres pływów
	< 2 m: mikropływowe
	od 2 do 4 m: mezopływowe
	> 4 m: makropływowe

System B

Charakterystyka alternatywna	Czynniki fizyczne i chemiczne, które określają charakterystykę wód przejściowych oraz w konsekwencji strukturę populacji biologicznej i jej skład
Czynniki obowiązkowe	szerokość geograficzna
	długość geograficzna
	zakres pływów
	zasolenie
Czynniki fakultatywne	głębokość
	prędkość prądów
	ekspozycja na fale
	czas retencji
	średnia temperatura wody
	charakterystyka typów mieszania wód
	mętność
	średni skład podłoża
	kształt
	zakres temperatury wody

1.2.4. Wody przybrzeżne

System A

Ustalona typologia	Parametry
Ekoregion	Jeden z następujących określonych na mapie B w załączniku XI:
	Morze Bałtyckie
	Morze Barentsa
	Morze Norweskie
	Morze Północne
	Północny Ocean Atlantycki
	Morze Śródziemne
Typ	W oparciu o średnie roczne zasolenie
	< 0,5 ‰: słodkie
	od 0,5 do < 5 ‰: oligohalinowe
	od 5 do < 18 ‰: mezohalinowe
	od 18 do < 30 ‰: polihalinowe
	od 30 do < 40 ‰: euhalinowe
	W oparciu o średnią głębokość
	wody płytkie: < 30 m
	średniogłębokie: (od 30 do 200 m)
	głębokie: > 200 m

System B

Charakterystyka alternatywna	Czynniki fizyczne i chemiczne, które określają charakterystykę wód przybrzeżnych i w konsekwencji strukturę populacji biologicznej i jej skład
Czynniki obowiązkowe	szerokość geograficzna
	długość geograficzna
	zakres pływów
	zasolenie
Czynniki fakultatywne	prędkość prądów
	ekspozycja na fale
	średnia temperatura wody
	charakterystyka typów mieszania wód
	mętność
	czas retencji (zamkniętych zatok)
	średni skład podłoża
	zakres temperatury wody

1.3. Ustalenie warunków referencyjnych specyficznych dla danego typu części wód powierzchniowych

i) Dla każdego typu części wód powierzchniowych, określonego zgodnie z ppkt 1.1, będą ustalone hydromorfologiczne i fizykochemiczne warunki specyficzne dla danego typu, reprezentujące wartości elementów jakości hydromorfologicznej i fizykochemicznej, określonych w ppkt 1.1 załącznika V dla danego typu części wód przy bardzo dobrym stanie ekologicznym, jaki określono w odpowiedniej tablicy w ppkt 1.2 załącznika V. Są ustalane biologiczne warunki referencyjne specyficzne dla danego typu, reprezentujące wartości elementów jakości biologicznej, określonych w ppkt 1.1 załącznika V dla danego typu części wód powierzchniowych przy bardzo dobrym stanie ekologicznym, jaki określono w odpowiedniej tablicy ppkt 1.2 załącznika V.

ii) Przy stosowaniu procedur, określonych w niniejszym podpunkcie, do silnie zmienionych lub sztucznych części wód powierzchniowych, odniesienia do bardzo dobrego stanu ekologicznego rozumiane jako odniesienia do maksymalnego potencjału ekologicznego określonego w tablicy ppkt 1.2.5 załącznika V. Wartości dla maksymalnego potencjału ekologicznego dla części wód poddawane są kontroli co 6 lat.

iii) Warunki specyficzne dla danego typu, do celów i) i ii) oraz biologiczne warunki referencyjne specyficzne dla danego typu mogą być zarówno oparte na bazie przestrzennej, jak i na modelowaniu, lub mogą wynikać z połączenia tych metod. Tam, gdzie zastosowanie tych metod nie jest możliwe, Państwa Członkowskie mogą zastosować opinię ekspertów dla ustalenia takich wartości. Przy określaniu bardzo dobrego stanu ekologicznego w odniesieniu do stężeń szczególnych syntetycznych substancji zanieczyszczających, granice wykrywalności są tymi, które mogą zostać osiągnięte przy zastosowaniu dostępnych technik w czasie ustalania warunków specyficznych dla danego typu.

iv) Dla opartych na bazie przestrzennej biologicznych warunków referencyjnych specyficznych dla danego typu, Państwa Członkowskie opracują sieć referencyjną dla każdego typu części wód powierzchniowych. Sieć taka zawiera wystarczającą liczbę miejsc o bardzo dobrym stanie, w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu zaufania dla poziomów warunków referencyjnych, uwzględniając zróżnicowanie poziomów elementów jakości odnoszących się do bardzo dobrego stanu ekologicznego dla tego typu części wód powierzchniowych oraz technik modelowania, które stosowane są na mocy punktu v).

v) Biologiczne warunki referencyjne specyficzne dla danego typu oparte na modelowaniu mogą być uzyskane zarówno przez zastosowanie metod prognostycznych, jak również metod opartych na badaniu przeszłości. W metodach tych są wykorzystywane dane historyczne, paleologiczne i inne dostępne dane i winny zapewniać one dostateczny poziom zaufania dla poziomów warunków referencyjnych w celu zapewnienia, że otrzymane w ten sposób warunki są zgodne i prawdziwe dla każdego typu części wód powierzchniowych.

vi) Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wiarygodnych warunków referencyjnych specyficznych dla danego typu, dla elementu jakości danego typu części wód powierzchniowych z uwagi na wysoki stopień naturalnej zmienności tego elementu, w odróżnieniu od zmienności sezonowej, element ten może zostać wyłączony z oceny stanu ekologicznego dla danego typu wód powierzchniowych. W takich okolicznościach Państwa Członkowskie podadzą powody takiego wyłączenia w planie gospodarowania wodami w dorzeczu.

1.4. Identyfikacja oddziaływań

Państwa Członkowskie zbierają i przechowują informację o rodzajach i wielkościach znacznych oddziaływań antropogenicznych, na które narażone są części wód powierzchniowych w danym obszarze dorzecza, w szczególności.

Oszacowanie i identyfikację znaczących źródeł punktowej emisji zanieczyszczeń, w szczególności substancji wymienionych w załączniku VIII z instalacji komunalnych, przemysłowych, rolniczych i innych instalacji i działalności, w oparciu między innymi o informacje zebrane w ramach:

i) artykuł 15 i 17 dyrektywy 91/271/EWG;

ii) artykuł 9 oraz 15 dyrektywy 96/61/WE⁽¹⁾;

oraz do celów opracowania pierwszego planu gospodarowania wodami w dorzeczu:

iii) artykuł 11 dyrektywy 76/464/EWG; oraz

iv) dyrektyw 75/440/WE, 76/160EWG⁽²⁾, 78/659/EWG oraz 79/923/EWG⁽³⁾.

Oszacowanie i identyfikację znaczących źródeł rozproszonych emisji zanieczyszczeń, w szczególności substancji wymienionych w załączniku VIII z instalacji komunalnych, przemysłowych, rolniczych i innych instalacji oraz działalności, w oparciu m.in. o informacje zebrane w ramach:

i) artykuł 3, 5 oraz 6 dyrektywy 91/676/EWG⁽⁴⁾;

ii) artykuł 7 oraz 17 dyrektywy 91/414/EWG;

iii) dyrektywy 98/8/WE;

oraz do celów opracowania pierwszego planu gospodarowania wodami w dorzeczu:

iv) dyrektyw 75/440/EWG, 76/160/EWG, 76/464/EWG, 78/659/EWG oraz 79/923/EWG.

Oszacowanie i identyfikację znaczącego poboru wody do celów komunalnych, przemysłowych, rolniczych i innych, w tym sezonowej zmienności i łącznego rocznego zapotrzebowania, oraz strat wody w systemach dystrybucji.

Oszacowanie i identyfikację wpływu znacznych regulacji przepływu wód, w tym przerzutów wody i zmian kierunków przepływu, na ogólną charakterystykę odpływu i bilansu wodnego.

Identyfikację znaczących morfologicznych zmian części wód.

Oszacowanie i identyfikację innych znaczących wpływów antropogenicznych na stan wód powierzchniowych.

Oszacowanie użytkowania gruntów, w tym identyfikację głównych obszarów zabudowanych, przemysłowych i rolniczych oraz, gdzie stosowne, rybołówstwa oraz lasów.

1.5. Ocena wpływu

Państwa Członkowskie dokonują oceny podatności stanu części wód powierzchniowych na powyżej określone oddziaływania.

Państwa Członkowskie wykorzystują zebrane powyżej informacje oraz wszelkie inne istotne informacje, w tym istniejące dane z monitorowania środowiska, dla dokonania oceny prawdopodobieństwa, że części wód powierzchniowych w ramach obszaru dorzecza nie spełnią środowiskowych celów jakości, ustanowionych dla tych części wód na mocy art. 4. Państwa Członkowskie mogą stosować techniki modelowania przy opracowywaniu takiej oceny.

Dla części wód, wobec których stwierdzono zagrożenie niespełnienia środowiskowych celów jakości, dalsza charakterystyka jest, gdzie stosowne, wykonywana w celu optymalizacji zarówno programów monitorowania wymaganych na mocy art. 8, jak i programów środków wymaganych na mocy art. 11.

2. WODY PODZIEMNE

2.1. Charakterystyka wstępna

Państwa Członkowskie wykonują wstępną charakterystykę wszystkich części wód podziemnych w celu oceny ich wykorzystania i oceny stopnia ryzyka niespełnienia przez nie celów ustalonych dla każdej części wód podziemnych na mocy art. 4. Państwa Członkowskie mogą grupować części wód podziemnych do celów wstępnej charakterystyki. Analiza taka może wykorzystywać istniejące dane z zakresu hydrologii, geologii, pedologii, przeznaczenia gruntów, zrzutów, poboru wód i innych danych, ale powinna określić:

- położenie i granice jednej części wód lub grupy części wód podziemnych,

- oddziaływania, na które podatna jest część wód lub części wód podziemnych, w tym:

- rozproszone źródła zanieczyszczeń

- punktowe źródła zanieczyszczeń

- pobór wód

- sztuczne odnawianie zasobów,

- ogólną charakterystykę warstw leżących w zlewni, z której zasilana jest część wód podziemnych,

- te części wód podziemnych, dla których istnieją bezpośrednio od nich zależne ekosystemy wód powierzchniowych lub ekosystemy lądowe.

2.2. Dalsza charakterystyka

Po wykonaniu wstępnej charakterystyki, Państwa Członkowskie wykonują dalszą charakterystykę tych części wód lub grup części wód podziemnych, które określono jako zagrożone, w celu ustalenia bardziej precyzyjnej oceny znaczenia tych zagrożeń i określenia wszelkich środków wymaganych na mocy art. 11. Charakterystyka taka będzie zawierać istotne informacje na temat wpływu działalności człowieka oraz, gdzie stosowne, informacje w zakresie:

- charakterystyki geologicznej części wód podziemnych, w tym zasięgu i rodzaju jednostek geologicznych,

- charakterystyki hydrogeologicznej części wód podziemnych, w tym przewodności hydraulicznej, porowatości i spoistości,

- charakterystyki osadów powierzchniowych oraz gleb w zlewni, które zasilają zasoby wodne części wód podziemnych, w tym miąższość, porowatość, przewodność hydrauliczną oraz własności absorpcyjne osadów i gleb,

- charakterystykę warstwowości wód podziemnych w obrębie części wód podziemnych,

- wykaz systemów powierzchniowych pozostających w dynamicznych relacjach z częściami wód podziemnych, w tym ekosystemów lądowych i części wód powierzchniowych,

- oszacowanie kierunków i wielkości wymiany wód między częściami wód podziemnych i powiązanymi systemami powierzchniowymi,

- informacje wystarczające do wyliczenia długoterminowej, średniorocznej wielkości ogólnego odnawiania zasobów wodnych,

- charakterystykę składu chemicznego wód podziemnych, obejmującą specyfikację wkładu działalności człowieka. Państwa Członkowskie mogą stosować typologie dla charakterystyki wód podziemnych przy ustanawianiu poziomów naturalnego tła dla tych części wód podziemnych.

2.3. Przegląd oddziaływań człowieka na wody podziemne

Dla tych części wód podziemnych, które przekraczają granicę między dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi lub które uznane zostały w ramach charakterystyki wstępnej wykonanej zgodnie z ppkt 2.1 za zagrożone niespełnieniem celów określonych dla każdej części wód na mocy art. 4, będą, gdzie stosowne, zebrane i utrzymane następujące informacje dotyczące każdej części wód:

a) położenie punktów, w których z części wód podziemnych pobierana jest woda, z wyjątkiem:

- punktów poboru wody w ilości mniejszej niż średnio 10 m³ na dobę, lub

- punktów poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zapewniające mniej niż średnio 10 m³ na dobę lub wodę dla mniej niż 50 osób,

b) średnioroczna wielkość poboru wód w tych punktach,

c) skład chemiczny wody pobieranej z części wód podziemnych,

d) położenie punktów w części wód podziemnych, w których bezpośrednio zrzuca się wodę,

e) wielkość zrzutów wody w tych punktach,

f) skład chemiczny zrzutów do części wód podziemnych, oraz

g) przeznaczenie gruntów w zlewni lub zlewniach z terenu, z którego odnawiane są zasoby części wód podziemnych, w tym dopływy zanieczyszczeń i zmiany antropogeniczne w charakterystyce odnawialności zasobów, np. wody opadowe i zróżnicowanie odpływu powierzchniowego poprzez szczelne pokrycie gruntu, sztuczne zasilanie, tamowanie lub drenowanie.

2.4. Przegląd oddziaływań zmian poziomów wód podziemnych

Państwa Członkowskie wyznaczą również te części wód podziemnych, dla których zostaną określone niższe cele na mocy art. 4, w tym w rezultacie uwzględnienia wpływów stanu części wód na:

i) wody powierzchniowe i powiązane ekosystemy lądowe

ii) regulację wód, ochronę przeciwpowodziową i drenowanie terenu

iii) rozwój człowieka.

2.5. Przegląd oddziaływań zanieczyszczenia na jakość wód podziemnych

Państwa Członkowskie wyznaczą te części wód podziemnych, dla których zostaną określone niższe cele na mocy art. 4 ust. 5, gdzie, w wyniku wpływu działalności człowieka, jak ustalono zgodnie z art. 5 ust. 1, część wód podziemnych jest tak zanieczyszczona, że osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód podziemnych jest nieosiągalne lub nieproporcjonalnie kosztowne.

______

⁽¹⁾ Dz.U. L 135 z 30.5.1991, str. 40. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/15/WE (Dz.U. L 67 z 7.3.1998, str. 29).

⁽²⁾ Dz.U. L 31 z 5.2.1976, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.

⁽³⁾ Dz.U. L 281 z 10.11.1979, str. 47. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).

⁽⁴⁾ Dz.U. L 375 z 31.12.1991, str. 1.

ZAŁĄCZNIK III

ANALIZA EKONOMICZNA

Analiza ekonomiczna zawiera wystarczające informacje o odpowiedniej szczegółowości (uwzględniając koszty związane z zebraniem odpowiednich danych) w celu:

a) wykonania odpowiednich obliczeń niezbędnych dla uwzględnienia określonej na mocy art. 9 zasady zwrotu kosztów za usługi wodne, uwzględniając prognozy długoterminowe dotyczące zaopatrzenia w i zapotrzebowania na wodę w obszarze dorzecza, oraz w miarę potrzeby:

– oszacowania dotyczące wielkości, cen i kosztów związanych z usługami wodnymi, oraz

– oszacowania odpowiednich inwestycji, obejmujące prognozowanie takich inwestycji;

b) dokonania oceny najbardziej efektywnego ekonomicznie połączenia środków w odniesieniu do korzystania z wód, które będą zawarte w programie środków działania na mocy art. 11, opartego na oszacowaniach potencjalnych kosztów takich środków.

ZAŁĄCZNIK IV

OBSZARY CHRONIONE

1. Rejestr obszarów chronionych, wymagany na mocy art. 6, zawiera następujące rodzaje obszarów chronionych:

i) obszary przeznaczone do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi na mocy art. 7;

ii) obszary przeznaczone do ochrony gatunków wodnych o znaczeniu ekonomicznym;

iii) części wód przeznaczone do celów rekreacyjnych, w tym obszary wyznaczone jako kąpieliska na mocy dyrektywy 76/160/EWG;

iv) obszary wrażliwe na substancje biogenne, w tym obszary wyznaczone jako strefy wrażliwe na mocy dyrektywy 91/676/EWG oraz obszary wyznaczone jako tereny wrażliwe na mocy dyrektywy 91/271/EWG; oraz

v) obszary przeznaczone do ochrony siedlisk lub gatunków, gdzie utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym czynnikiem w ich ochronie, w tym właściwe miejsca w ramach programu Natura 2000, wyznaczone na mocy dyrektywy 92/43/EWG⁽¹⁾ oraz dyrektywy 79/409/EWG⁽²⁾.

2. Podsumowanie rejestru wymaganego jako część planu gospodarowania wodami w dorzeczu zawiera mapy wskazujące położenie każdego obszaru chronionego oraz opis prawodawstwa wspólnotowego, krajowego lub lokalnego, na mocy którego zostały wyznaczone.

______

⁽¹⁾ Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/62/WE (Dz.U. L 305 z 8.11.1997, str. 42).

⁽²⁾ Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/49/WE (Dz.U. L 223 z 13.8.1997, str. 9).

ZAŁĄCZNIK V  ⁷⁰

1.STAN WÓD POWIERZCHNIOWYCH

1.1. Elementy jakości dla klasyfikacji stanu ekologicznego

1.1.1 Rzeki

1.1.2. Jeziora

1.1.3. Wody przejściowe

1.1.4. Wody przybrzeżne

1.1.5. Sztuczne lub silnie zmienione części wód powierzchniowych

1.2. Normatywne definicje klasyfikacji stanu ekologicznego

1.2.1. Definicje bardzo dobrego, dobrego i umiarkowanego stanu ekologicznego w rzekach

1.2.2. Definicje bardzo dobrego, dobrego i umiarkowanego stanu ekologicznego w jezio-rach

1.2.3. Definicje bardzo dobrego, dobrego i umiarkowanego stanu ekologicznego w wodach przejściowych

1.2.4. Definicje bardzo dobrego, dobrego i umiarkowanego stanu ekologicznego w wodach przybrzeżnych

1.2.5. Definicje maksymalnego, dobrego i umiarkowanego potencjału ekologicznego dla silnie zmienionych lub sztucznych części wód

1.2.6. Procedura ustalania chemicznych norm jakości przez Państwa Członkowskie

1.3. Monitorowanie stanu ekologicznego i stanu chemicznego wód powierzchniowych

1.3.1. Projektowanie monitoringu diagnostycznego

1.3.2. Projektowanie monitoringu operacyjnego

1.3.3. Projektowanie monitoringu badawczego

1.3.4. Częstotliwość monitorowania

1.3.5. Dodatkowe wymogi monitorowania dla obszarów chronionych

1.3.6. Normy dla monitorowania elementów jakości

1.4. Klasyfikacja i prezentacja stanu ekologicznego

1.4.1. Porównywalność wyników monitorowania biologicznego

1.4.2. Prezentacja wyników monitorowania i klasyfikacja stanu ekologicznego oraz potencjału ekologicznego

1.4.3. Prezentacja wyników monitorowania i klasyfikacja stanu chemicznego

2. WODY PODZIEMNE

2.1. Stan ilościowy wód podziemnych

2.1.1. Parametry klasyfikacji stanu ilościowego

2.1.2. Definicja stanu ilościowego

2.2. Monitorowanie stanu ilościowego wód podziemnych

2.2.1. Sieć monitorowania poziomu wód podziemnych

2.2.2. Gęstość miejsc monitorowania

2.2.3. Częstotliwość monitorowania

2.2.4. Interpretacja i prezentacja stanu ilościowego wód podziemnych

2.3. Stan chemiczny wód podziemnych

2.3.1. Parametry określania stanu chemicznego wód podziemnych

2.3.2. Definicja dobrego stanu chemicznego wód podziemnych

2.4. Monitorowanie stanu chemicznego wód podziemnych

2.4.1. Sieć monitorowania wód podziemnych

2.4.2. Monitoring diagnostyczny

2.4.3. Monitoring operacyjny

2.4.4. Określanie tendencji zanieczyszczeń

2.4.5. Interpretacja i prezentacja stanu chemicznego wód podziemnych

2.5. Prezentacja stanu wód podziemnych

1. STAN WÓD POWIERZCHNIOWYCH

1.1. Elementy jakości dla klasyfikacji stanu ekologicznego

1.1.1. Rzeki

Elementy biologiczne

Skład i liczebność flory wodnej

Skład i liczebność bezkręgowców bentosowych

Skład, liczebność i struktura wiekowa ichtiofauny

Elementy hydromorfologiczne wspierające elementy biologiczne

System hydrologiczny

ilość i dynamika przepływu wód

połączenie z częściami wód podziemnych

Ciągłość rzeki

Warunki morfologiczne

głębokość rzeki i zmienność szerokości

struktura i skład podłoża rzek

struktura strefy nadbrzeżnej

Ogólne elementy fizykochemiczne wspierające elementy biologiczne

Warunki termiczne

Warunki natlenienia

Zasolenie

Stan zakwaszenia

Warunki biogenne

1.1.2. Jeziora

Elementy biologiczne

Skład, liczebność i biomasa fitoplanktonu

Skład i liczebność innej flory wodnej

Skład i liczebność bezkręgowców bentosowych

Skład, liczebność i struktura wiekowa ichtiofauny

Elementy hydromorfologiczne wspierające elementy biologiczne

System hydrologiczny

ilość i dynamika przepływu wód

czas retencji

połączenie z jednolitymi częściami wód podziemnych

Warunki morfologiczne

zmienność głębokości jeziora

wielkość, struktura i skład podłoża jeziora

struktura brzegu jeziora

Ogólne elementy fizykochemiczne wspierające elementy biologiczne

Przezroczystość

Warunki termiczne

Warunki natlenienia

Zasolenie

Stan zakwaszenia

Warunki biogenne

1.1.3. Wody przejściowe

Elementy biologiczne

Skład, liczebność i biomasa fitoplanktonu

Skład i liczebność innej flory wodnej

Skład i liczebność bezkręgowców bentosowych

Skład i liczebność ichtiofauny

Elementy hydromorfologiczne wspierające elementy biologiczne

Warunki morfologiczne

zmienność głębokości

wielkość, struktura i skład podłoża

struktura strefy pływów

Reżim pływów

przepływ wód słodkich

ekspozycja na fale

Ogólne elementy fizykochemiczne wspierające elementy biologiczne

Przezroczystość

Warunki termiczne

Warunki natlenienia

Zasolenie

Warunki biogenne

1.1.4. Wody przybrzeżne

Elementy biologiczne

Skład, liczebność i biomasa fitoplanktonu

Skład i liczebność innej flory wodnej

Skład i liczebność bezkręgowców bentosowych

Elementy hydromorfologiczne wspierające elementy biologiczne

Warunki morfologiczne

zmienność głębokości

struktura i skład podłoża wybrzeża

struktura strefy pływów

Reżim pływów

kierunek dominujących prądów

ekspozycja na fale

Ogólne elementy fizykochemiczne wspierające elementy biologiczne

Przezroczystość

Warunki termiczne

Warunki natlenienia

Zasolenie

Warunki biogenne

1.1.5. Sztuczne lub silnie zmienione części wód powierzchniowych

Elementy jakości stosowane do sztucznych i silnie zmienionych części wód powierzchniowych są stosowane do jednej z wyżej wymienionych czterech kategorii naturalnych wód powierzchniowych, najbardziej przypominającej odpowiednią, silnie zmienioną lub sztuczną część wód.

..................................................

Notka Wydawnictwa Prawniczego "Lex"

Grafiki zostały zamieszczone wyłącznie w Internecie. Obejrzenie grafik podczas pracy z programem Lex wymaga dostępu do Internetu.

..................................................

grafika

1.2.6. (uchylona)

1.3. Monitorowanie stanu ekologicznego i stanu chemicznego wód powierzchniowych

Sieć monitorowania wód powierzchniowych jest ustalona zgodnie z wymogami art. 8. Sieć monitorowania projektowana jest w sposób umożliwiający pozyskanie spójnego i całościowego obrazu stanu ekologicznego i chemicznego w każdym dorzeczu oraz zezwala na podział części wód na pięć klas zgodnie z normatywnymi definicjami w ppkt 1.2. Państwa Członkowskie przedstawiają mapę lub mapy ilustrujące sieć monitorowania wód powierzchniowych do planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

Na podstawie charakterystyki oraz oceny wpływu, wykonanych zgodnie z art. 5 i załącznikiem II, Państwa Członkowskie ustalają dla każdego przedziału czasowego, dla którego ma zastosowanie plan gospodarowania wodami w dorzeczu, programy monitorowania kontrolnego oraz monitorowania operacyjnego. W niektórych przypadkach może zaistnieć potrzeba ustalenia przez Państwa Członkowskie programów monitorowania badawczego.

Państwa Członkowskie monitorują parametry wskaźnikowe dla stanu każdego właściwego elementu jakości. Przy doborze parametrów elementów jakości biologicznej, Państwa Członkowskie określają właściwy poziom taksonomiczny wymagany do osiągnięcia odpowiednich poziomów zaufania i dokładności w klasyfikacji elementów jakości. Szacunki poziomu zaufania i dokładności wyników z programów monitorowania przedstawiane są w planie.

W przypadku gdy sieć monitorowania obejmuje obserwację Ziemi i teledetekcję zamiast lokalnych punktów pobierania próbek lub inne innowacyjne techniki, mapa sieci monitorowania zawiera informacje o elementach jakości i częściach wód lub grupach części wód monitorowanych przy użyciu takich metod monitorowania. Podaje się odniesienie do normy CEN, ISO lub innych norm międzynarodowych lub krajowych zastosowanych w celu zapewnienia, aby uzyskane dane czasowe i przestrzenne były tak samo wiarygodne jak dane uzyskane przy wykorzystaniu konwencjonalnych metod monitorowania w lokalnych punktach pobierania próbek i lokalnych punktach pomiarowych.

W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą stosować pasywne metody pobierania próbek w celu monitorowania zanieczyszczeń chemicznych, w szczególności do celów kontroli przesiewowej i oceny długoterminowej, pod warunkiem że takie metody pobierania próbek nie będą powodowały niedoszacowania stężeń substancji zanieczyszczających, w odniesieniu do których stosuje się środowiskowe normy jakości, i tym samym będą w sposób wiarygodny umożliwiały stwierdzenie »braku osiągnięcia dobrego stanu«, oraz że w każdym zaobserwowanym przypadku braku osiągnięcia dobrego stanu przeprowadzana będzie - zgodnie z mającymi zastosowanie środowiskowymi normami jakości - analiza chemiczna próbek wody, fauny i flory lub osadów. Państwa członkowskie mogą również stosować metody monitorowania oparte na skutkach, z zastrzeżeniem spełnienia tych samych warunków.

1.3.1. Projektowanie monitoringu diagnostycznego

Cel

Państwa Członkowskie ustanawiają programy monitoringu diagnostycznego w celu dostarczenia informacji dla:

- uzupełnienia i zatwierdzenia procedury oceny wpływu określonej w załączniku II,

- sprawnego i skutecznego zaprojektowania przyszłych programów monitorowania,

- oceny długoterminowych zmian w warunkach naturalnych; oraz

- oceny długoterminowych zmian wynikających z szeroko rozumianej działalności antropogenicznej.

Wyniki takiego monitorowania zostaną poddane kontroli oraz użyte, w połączeniu z procedurą oceny wpływu opisaną w załączniku II, do ustalenia wymagań programów monitorowania w ramach aktualnych oraz przyszłych planów gospodarowania wodami w dorzeczu.

Wybór punktów monitorowania

Monitoring diagnostyczny przeprowadzony jest w wystarczającej liczbie części wód powierzchniowych w celu dokonania oceny ogólnego stanu wód powierzchniowych w ramach każdej zlewni lub podzlewni w obszarze dorzecza. Przy wyborze tych części wód Państwa Członkowskie zapewniają, że, gdzie stosowne, monitorowanie jest przeprowadzane w punktach, gdzie:

- zmienność przepływu wody jest znaczna w ramach obszaru dorzecza jako całości; w tym w punktach na dużych rzekach, dla których powierzchnia zlewni jest większa niż 2.500 km²,

- objętość występującej wody jest znaczna w ramach obszaru dorzecza, włączając duże jeziora i zbiorniki,

- duże części wód przekraczają granice Państwa Członkowskiego,

- miejsca zostały określone zgodnie z decyzją o wymianie informacji 77/795/EWG; oraz

w takich miejscach, które są wymagane dla oszacowania ładunku zanieczyszczeń przekraczającego granice Państwa Członkowskiego i który wprowadzany jest do środowiska morskiego.

Wybór elementów jakości

Monitorowanie diagnostyczne prowadzi się na każdym stanowisku monitorowania przez jeden rok w trakcie okresu objętego planem gospodarowania wodami w dorzeczu. Monitorowanie diagnostyczne obejmuje:

a) parametry wskaźnikowe dla wszystkich biologicznych elementów jakości;

b) parametry wskaźnikowe dla wszystkich hydromorfologicznych elementów jakości;

c) parametry wskaźnikowe dla wszystkich ogólnych fizykochemicznych elementów jakości;

d) substancje priorytetowe, które są zrzucane lub w inny sposób nanoszone w dorzeczu lub w zlewni;

e) substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy.

Jeżeli jednak uprzednio przeprowadzone monitorowanie diagnostyczne wykazało, że dana jednolita część wód osiągnęła dobry stan i z przeglądu wpływu działalności człowieka, o którym mowa w załączniku II, nie wynika, że nastąpiły zmiany tego wpływu, wówczas monitorowanie diagnostyczne przeprowadza się jednorazowo w okresie objętym trzema kolejnymi planami gospodarowania wodami w dorzeczu.

1.3.2. Projektowanie monitoringu operacyjnego

Monitoring operacyjny podejmowany jest w celu:

- ustalenia stanu tych części wód, które zostały określone jako zagrożone niespełnieniem określonych dla nich celów ochrony środowiska; oraz

- oceny wszelkich zmian stanu tych części wód wynikających z podjętych programów środków.

Program może być zmieniony w okresie ważności planu gospodarowania wodami w dorzeczu w świetle uzyskanych informacji będących częścią wymagań załącznika II lub częścią wymagań niniejszego załącznika, w szczególności dla umożliwienia zmniejszenia częstotliwości pomiarów, jeżeli stwierdzone oddziaływanie nie jest znaczne lub usunięto określone oddziaływanie.

Wybór miejsc monitorowania

Monitorowanie operacyjne prowadzi się dla tych wszystkich części wód, w odniesieniu do których na podstawie oceny wpływu wykonanej zgodnie z załącznikiem II albo monitorowania diagnostycznego stwierdzono, że występuje ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych określonych dla nich na podstawie art. 4, oraz dla tych części wód, do których zrzucane lub w inny sposób nanoszone są substancje priorytetowe lub do których zrzucane lub w inny sposób nanoszone są - w znacznych ilościach - substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy. Punkty monitorowania wyznaczane są dla substancji priorytetowych według określenia zawartego w prawodawstwie ustanawiającym odpowiednie środowiskowe normy jakości. We wszystkich pozostałych przypadkach, w tym dotyczących substancji priorytetowych, dla których brak jest określonych wytycznych w takim prawodawstwie, punkty monitorowania wyznaczane są następująco:

- dla części wód zagrożonych znacznym oddziaływaniem ze strony źródła punktowego, wystarczająca liczba punktów monitorowania w każdej części wód dla oceny wielkości i wpływu źródła punktowego. Jeżeli część wód objęta jest oddziaływaniem z wielu źródeł punktowych, punkty monitorowania mogą być wyznaczone w celu oceny łącznej wielkości i wpływu oddziaływania,

- dla części wód zagrożonych znacznym oddziaływaniem ze strony źródła rozproszonego, wystarczająca liczba punktów monitorowania wśród wyboru części wód w celu oceny wielkości i wpływu oddziaływania wywieranych przez źródło rozproszone. Wybór części wód dokonywany jest dla zapewnienia odpowiedniej reprezentatywności poszczególnych zagrożeń wywołanych przez oddziaływania źródła rozproszonego oraz zagrożeń nieosiągnięciem dobrego stanu wód powierzchniowych,

- dla części wód zagrożonych znacznym oddziaływaniem hydromorfologicznym, wystarczająca liczba punktów monitorowania wśród wyboru części wód w celu oceny wielkości i wpływu oddziaływania hydromorfologicznego. Wybór części wód powinien być wskaźnikowy dla ogólnego wpływu oddziaływania hydromorfologicznego, pod którego wpływem znajdują się dane części wód.

Wybór elementów jakości

W celu oceny wielkości i oddziaływania wywieranego na części wód powierzchniowych, Państwa Członkowskie monitorują te elementy jakości, które są wskaźnikowe dla oddziaływania, pod którego wpływem znajdują się części wód. W celu oceny wpływu oddziaływania, Państwa Członkowskie monitorują odpowiednie:

- parametry wskaźnikowe dla elementu lub elementów jakości biologicznej najbardziej wrażliwych na oddziaływania, pod których wpływem znajdują się części wód,

- wszystkie substancje priorytetowe zrzucane lub w inny sposób nanoszone do jednolitych części wód oraz wszystkie substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy zrzucane lub w inny sposób nanoszone w znacznych ilościach do jednolitych części wód,

- parametry wskaźnikowe dla elementu jakości hydromorfologicznej najbardziej wrażliwego na określone oddziaływanie.

1.3.3. Projektowanie monitoringu badawczego

Cel

Monitoring badawczy przeprowadzany jest:

- tam gdzie nie jest znany powód jakichkolwiek przekroczeń,

- tam gdzie monitoring diagnostyczny wykazuje, że cele wymienione w art. 4 dla części wód przypuszczalnie nie zostaną osiągnięte, a jeszcze nie został ustanowiony monitoring operacyjny, celem określenia przyczyn, z których powodu części wód lub grupa części wód nie spełniają celów środowiskowych; lub

- dla określenia wielkości i wpływów przypadkowego zanieczyszczenia,

i informuje władze o koniecznym programie środków dla osiągnięcia celów środowiskowych oraz szczególnych środków dla zaradzenia skutkom przypadkowego zanieczyszczenia.

1.3.4. Częstotliwość monitorowania

W okresie monitorowania diagnostycznego stosowane są podane poniżej częstotliwości monitorowania parametrów wskaźnikowych dla elementów jakości fizykochemicznej, chyba że na podstawie wiedzy technicznej i opinii ekspertów uzasadnione są dłuższe odstępy czasu między monitorowaniem. Dla elementów jakości biologicznej oraz hydromorfologicznej, monitorowanie przeprowadzane jest co najmniej raz podczas okresu monitorowania diagnostycznego.

Dla monitoringu operacyjnego, częstotliwość monitorowania wymagana dla każdego parametru ustalana jest przez Państwa Członkowskie tak, aby zapewnić zebranie wystarczających danych do wiarygodnej oceny stanu danego elementu jakości. Zalecane jest, aby prowadzenie monitorowania miało miejsce w odstępach czasu nieprzekraczających wartości wymienionych w poniższej tabeli, chyba że na podstawie wiedzy technicznej i opinii ekspertów uzasadnione są dłuższe odstępy czasu między monitorowaniem.

Częstotliwości wybierane są w sposób zapewniający osiągnięcie akceptowanego poziomu zaufania i dokładności. Oszacowania zaufania i dokładności osiągniętej przez stosowany system monitorowania podawane są w planie gospodarowania wodami w dorzeczu.

Częstotliwość monitorowania dostosowuje się, w razie potrzeby, tak by uwzględnić zmienność parametrów wynikającą ze zmian zarówno warunków antropogenicznych, jak i naturalnych.

Terminy przeprowadzania monitorowania wybiera się w taki sposób, by uwzględnić wpływ sezonowej zmienności w stosowaniu substancji lub wahań poziomów wody na wyniki monitorowania, dzięki czemu można będzie zapewnić, by wyniki faktycznie odzwierciedlały wszelkie zmiany w jednolitej części wód spowodowane presją antropogeniczną oraz różnicami klimatycznymi. W odniesieniu do substancji priorytetowych, których stężenie może osiągać wartości szczytowe w krótkim czasie ze względu na sezonowe zmiany w ich stosowaniu, monitorowanie w tych okresach szczytowych prowadzi się, w razie potrzeby, w krótszych odstępach czasu niż w przypadku innych substancji, aby zapewnić uzyskanie odpowiednich informacji na temat stężenia tych substancji.

Element jakości	Rzeki	Jeziora	Wody przejściowe	Wody przybrzeżne
Biologicznej
Fitoplankton	6 miesięcy	6 miesięcy	6 miesięcy	6 lat
Inne rośliny wodne	3 lata	3 lata	3 lata	3 lata
Duże bezkręgowce	3 lata	3 lata	3 lata	3 lata
Ryby	3 lata	3 lata	3 lata
Hydromorfologicznej
Ciągłość	6 lat
Hydrologia	ciągły	1 miesiąc
Morfologia	6 lat	6 lat	6 lat	6 lat
Fizyko-chemicznej
Warunki cieplne	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące
Natlenienie	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące
Zasolenie	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące
Stan środków spożywczych	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące
Stan zakwaszenia	3 miesiące	3 miesiące
substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące	3 miesiące
Substancje priorytetowe	1 miesiąc	1 miesiąc	1 miesiąc	1 miesiąc

1.3.5. Dodatkowe wymogi monitorowania dla obszarów chronionych

Programy monitorowania wymienione powyżej uzupełniane są w celu spełnienia następujących wymagań:

Punkty poboru wody do spożycia

Części wód powierzchniowych wyznaczone na mocy art. 7, z których pozyskiwana jest woda w ilości średnio ponad 100 m³ na dobę, są wyznaczane jako miejsca monitorowania i są przedmiotem takiego dodatkowego monitorowania, które może być konieczne dla spełnienia wymogów tego artykułu. Części wód takie są monitorowane z punktu widzenia wszystkich zrzucanych substancji priorytetowych oraz innych substancji zrzucanych w znacznych ilościach, które mogą wpływać na stan części wód i które są kontrolowane przepisami dyrektywy w sprawie wody do spożycia. Monitorowanie przeprowadzane jest zgodnie z określoną poniżej częstotliwością:

Zaopatrywana wspólnota	Częstotliwość
< 10.000	4 razy w roku
10.000-30.000	8 razy w roku
> 30.000	12 razy w roku

Obszary ochrony gatunków i siedlisk

Części wód stanowiące takie obszary włączone są do programu monitorowania operacyjnego określonego powyżej, jeżeli na podstawie oceny wpływu i monitorowania diagnostycznego zostały zidentyfikowane jako zagrożone niespełnieniem celów środowiskowych, określonych dla nich na mocy art. 4. Monitorowanie przeprowadzane jest w celu oceny wielkości i wpływu odpowiednich znaczących oddziaływań wywieranych na te części wód oraz, w miarę potrzeby, dla oceny zmian stanu tych części wód wynikających z podjętych programów środków. Monitorowanie kontynuowane jest dopóki obszary te nie spełnią wymagań zawartych w prawodawstwie dotyczącym wody, na mocy którego zostały wyznaczone oraz nie spełnią określonych dla nich na mocy art. 4 celów środowiskowych.

1.3.6. Normy dla monitorowania elementów jakości

Metody stosowane w monitorowaniu parametrów typów odpowiadają niżej wymienionym normom międzynarodowym, o ile obejmują one monitorowanie, lub takim normom krajowym lub międzynarodowym, które zapewnią zebranie danych o równoważnej jakości naukowej i porównywalności.

Normy dla pobierania próbek biologicznych elementów jakości

Ogólne metody do stosowania ze szczególnymi metodami podanymi w normach dotyczących następujących biologicznych elementów jakości:

EN ISO 5667-3:2012

Jakość wody - Pobieranie próbek - Część 3: Utrwalanie i postępowanie z próbkami wody

Normy dla fitoplanktonu

EN 15204:2006	Jakość wody - Wytyczne do oznaczania ilościowego fitoplanktonu z użyciem odwróconego mikroskopu (metoda Utermöhla)
EN 15972:2011	Jakość wód - Przewodnik do ilościowego i jakościowego badania fitoplanktonu morskiego
ISO 10260:1992	Jakość wody - Pomiar parametrów biochemicznych - Spektrometryczne oznaczanie stężenia chlorofilu a

Normy dla makrofitów i fitobentosu

EN 15460:2007	Jakość wody - Wytyczne do badań makrofitów w jeziorach
EN 14184:2014	Jakość wody - Wytyczne do badania hydromakrofitów w wodach płynących
EN 15708:2009	Jakość wody - Wytyczne do badania, pobierania próbek i analizy laboratoryjnej fitobentosu w płytkich wodach płynących
EN 13946:2014	Jakość wody - Wytyczne do rutynowego pobierania próbek oraz wstępnego przygotowania do analiz okrzemek bentosowych z rzek i jezior
EN 14407:2014	Jakość wody - Wytyczne dotyczące identyfikacji i oznaczania ilościowego próbek okrzemek bentosowych z rzek i jezior

Normy dla bezkręgowców bentosowych

EN ISO 10870:2012	Jakość wody - Wytyczne wyboru metod i urządzeń do pobierania próbek makrobentosu w wodach słodkich
EN 15196:2006	Jakość wody - Wytyczne dotyczące pobierania i sposobu przygotowania próbek poczwarek Chironomidae (Rząd Diptera) do oceny ekologicznej
EN 16150:2012	Jakość wody - Wytyczne do proporcjonalnego wielośrodowiskowego pobierania makrobezkręgowców z płytkich rzek
EN ISO 19493:2007		Jakość wody - Przewodnik po morskich badaniach biologicznych zbiorowisk twardego podłoża
EN ISO 16665:2013		Jakość wody - Wytyczne do ilościowego pobierania próbek i obróbki próbek makrofauny z miękkiego dna morskiego

Normy dla ryb

EN 14962:2006	Jakość wody - Wytyczne dotyczące zakresu i wyboru metod pobierania próbek ryb
EN 14011:2003	Jakość wody - Pobieranie próbek ryb z zastosowaniem elektryczności
EN 15910:2014	Jakość wody - Wytyczne do oceny liczebności ryb mobilnymi metodami hydroakustycznymi
EN 14757:2005	Jakość wody - Pobieranie próbek ryb wielooczkowymi sieciami

Normy dla parametrów hydromorfologicznych

EN 14614:2004	Jakość wody - Wytyczne do oceny hydromorfologicznych cech rzek
EN 16039:2011	Jakość wody - Wytyczne do oceny hydromorfologicznych cech jezior

Normy dla parametrów hydromorfologicznych

Wszelkie odpowiednie normy CEN/ISO

1.4. Klasyfikacja i prezentacja stanu ekologicznego

1.4.1. Porównywalność wyników monitorowania biologicznego

i) Państwa Członkowskie ustanawiają systemy monitorowania do celów oszacowania wartości dla elementów jakości biologicznej określonych dla każdej kategorii wód powierzchniowych lub dla silnie zmienionych i sztucznych części wód powierzchniowych. Stosując procedurę określoną poniżej dla silnie zmienionych lub sztucznych części wód, odniesienia do stanu ekologicznego powinny być konstruowane jako odniesienia do potencjału ekologicznego. Systemy takie mogą wykorzystywać poszczególne gatunki lub grupy gatunków które są reprezentatywne dla elementu jakości w ujęciu całościowym.

ii) W celu zapewnienia porównywalności takich systemów monitorowania, ich wyniki otrzymywane przez każde Państwo Członkowskie wyrażane są jako współczynniki jakości ekologicznej do celów klasyfikacji stanu ekologicznego. Współczynniki te przedstawiają zależności między wartościami zaobserwowanych parametrów biologicznych dla danej części wód powierzchniowych i wartościami tych parametrów w warunkach referencyjnych stosowanych dla tej części wód. Współczynnik wyrażony jest wartością liczbową w zakresie od zera do jedności, przy czym bardzo dobry stan ekologiczny wyrażany jest przez wartości bliskie jedności, a zły stan ekologiczny przez wartości bliskie zeru.

iii) Każde Państwo Członkowskie podzieli skalę współczynnika jakości ekologicznej dla swojego systemu monitorowania dla każdej kategorii wód powierzchniowych na pięć klas od bardzo dobrego do złego stanu ekologicznego, jak określono w ppkt 1.2, poprzez przypisanie wartości liczbowej dla każdej granicy między klasami. Wartość graniczna między klasami bardzo dobrego i dobrego stanu oraz wartość graniczna między dobrym a umiarkowanym stanem ustalane są na zasadzie niżej opisanej procedury interkalibracji.

iv) Komisja umożliwia wykonanie ćwiczenia interkalibracyjnego w celu zapewnienia, że wartości dopuszczalne ustanowione są porównywalne między Państwami Członkowskimi zgodnie z normatywnymi definicjami w ppkt 1.2 i.

v) Jako część tego wykonania Komisja umożliwia wymianę informacji między Państwami Członkowskimi prowadzącą do określenia zakresu miejsc w każdym ekoregionie Wspólnoty; miejsca te będą tworzyły sieć interkalibracji. Sieć składa się z miejsc wybranych spośród zakresu typów części wód powierzchniowych obecnych w każdym ekoregionie. Dla każdego wybranego typu części wód powierzchniowych, sieć składa się z co najmniej dwóch miejsc odpowiadających normatywnym definicjom granicy między bardzo dobrym i dobrym stanem zgodnie z, oraz co najmniej dwóch miejsc odpowiadających normatywnym definicjom granicy między dobrym a umiarkowanym stanem. Miejsca wyznaczane są na drodze opinii ekspertów, wykonanej w ramach wspólnych inspekcji, oraz wszelkich innych dostępnych informacji.

vi) Każdy system monitorowania Państwa Członkowskiego stosowany jest w tych miejscach sieci interkalibracji, które należą zarówno do ekoregionu, jak i do danego typu części wód powierzchniowych, dla którego będzie stosowany system monitorowania zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy. Otrzymane wyniki stosowane są do określenia wartości liczbowych odpowiadających odpowiednim granicom klas w każdym systemie monitorowania Państwa Członkowskiego.

vii) Komisja przygotowuje projekt rejestru miejsc przewidzianych do stworzenia sieci interkalibracji.

viii) (uchylony).

ix) Wyniki ćwiczenia interkalibracyjnego oraz ustalone zgodnie z ppkt (i)-(viii) wartości klasyfikacji dla systemu monitorowania danego państwa członkowskiego publikuje się w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia aktu wykonawczego zgodnie z art. 21.

1.4.2. Prezentacja wyników monitorowania i klasyfikacja stanu ekologicznego oraz potencjału ekologicznego

i) Dla kategorii wód powierzchniowych, klasyfikacja stanu ekologicznego dla części wód jest reprezentowana poprzez niższą z wartości otrzymanych z monitorowania biologicznego i fizykochemicznego dla właściwych elementów jakości określonych zgodnie z pierwszą kolumną poniższej tabeli. Państwa Członkowskie przedstawiają mapę każdego obszaru dorzecza przedstawiającą klasyfikację stanu ekologicznego każdej części wód, oznaczoną kodami barwnymi zgodnymi z drugą kolumną poniższej tabeli, celem odzwierciedlenia klasyfikacji stanu ekologicznego części wód.

Klasyfikacja stanu ekologicznego	Kod barwny
Bardzo dobry	Niebieski
Dobry	Zielony
Umiarkowany	Żółty
Słaby	Pomarańczowy
Zły	Czerwony

ii) Dla silnie zmienionych oraz sztucznych części wód, klasyfikacja stanu ekologicznego części wód jest reprezentowana przez niższą z wartości otrzymanych z monitorowania wartości biologicznych i fizykochemicznych dla właściwych elementów jakości określonych zgodnie z pierwszą kolumną poniższej tabeli. Państwa Członkowskie przedstawiają mapę dla każdego obszaru dorzecza ilustrującą klasyfikację potencjału ekologicznego dla każdej części wód, oznaczoną kodami barwnymi, odnoszącymi się do sztucznych części wód zgodnie z drugą kolumną poniższej tabeli, oraz odnoszącymi się do silnie zmienionych części wód zgodnie z trzecią kolumną poniższej tabeli.

Klasyfikacja potencjału	Kod barwny
ekologicznego	Sztuczne części wód	Silnie zmienione części wód
Dobry i powyżej dobrego	Zielono-jasnoszare pasy równej szerokości	Zielono-ciemnoszare pasy równej szerokości
Średni	Żółto-jasnoszare pasy równiej szerokości	Żółto-ciemnoszare pasy równej szerokości
Słaby	Pomarańczowo-jasnoszare pasy równej szerokości	Pomarańczowo-ciemnoszare pasy równej szerokości
Zły	Czerwono-jasnoszare pasy równej szerokości	Czerwono-ciemnoszare pasy równej szerokości

iii) Państwa Członkowskie wskazują także, za pomocą czarnej kropki na mapie, te części wód, w których nie osiągnięto dobrego stanu lub dobrego potencjału ekologicznego na skutek niezgodności z jednym lub większą ilością norm jakości środowiska, ustalonymi dla tej części wód w odniesieniu do określonych zanieczyszczeń syntetycznych lub niesyntetycznych (zgodnie z systemem zgodności ustalonym przez Państwo Członkowskie).

(iv) Państwa członkowskie mogą dostarczyć dodatkowe mapy przedstawiające informacje na temat jakości ekologicznej oddzielnie dla jednego z następujących elementów jakości lub większej ich liczby:

– elementy biologiczne,

– elementy hydromorfologiczne wspierające elementy biologiczne,

– elementy fizykochemiczne wspierające elementy biologiczne.

Państwa członkowskie mogą również dostarczyć mapy lub tabele wskazujące stopień zmiany tych elementów jakości w porównaniu z poprzednim cyklem planowania

1.4.3. Prezentacja wyników monitorowania i klasyfikacja stanu chemicznego.

Część wód określa się jako osiągającą dobry stan chemiczny, w przypadku gdy charakteryzuje się dobrym stanem chemicznym wód powierzchniowych zdefiniowanym w art. 2 pkt 24. W przeciwnym razie określa się ją jako nieosiągającą dobrego stanu chemicznego

Państwa Członkowskie przedstawiają mapę każdego obszaru dorzecza ilustrującą stan chemiczny każdej części wód, oznaczoną kodami barwnymi, zgodnie z drugą kolumną poniższej tabeli celem odzwierciedlenia klasyfikacji stanu chemicznego części wód.

Klasyfikacja stanu chemicznego	Kod barwny
Dobry	Niebieski
Nieosiągający dobrego	Czerwony

Państwa członkowskie mogą dostarczyć dodatkowe mapy przedstawiające informacje o stanie chemicznym dla jednej z następujących substancji lub większej ich liczby oddzielnie od informacji dotyczących pozostałych substancji zidentyfikowanych w części A załącznika I do dyrektywy 2008/105/WE:

a) substancje priorytetowe zidentyfikowane w części A załącznika I dyrektywy 2008/105/WE jako substancje zachowujące się jak wszechobecne substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i substancje toksyczne (uPBT);

b) nowo zidentyfikowane substancje priorytetowe zawarte w najnowszym przeglądzie przeprowadzonym przez Komisję zgodnie z art. 16 ust. 2) niniejszej dyrektywy;

c) substancje priorytetowe, w przypadku których w ramach ostatniego przeglądu zgodnie z art. 16 ust.2 niniejszej dyrektywy ustalono zmienione i bardziej rygorystyczne środowiskowe normy jakości;

d) substancje zidentyfikowane jako substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy zgodnie z art. 8d dyrektywy 2008/105/WE oraz na podstawie przeprowadzonej zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy oceny presji i wpływu na jednolite części wód powierzchniowych.

Państwa członkowskie mogą również przedstawić w planach gospodarowania wodami w dorzeczu zakres odstępstwa od wartości środowiskowej normy jakości dla substancji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-d). Państwa członkowskie przedstawiające takie dodatkowe mapy dokładają starań, aby zapewnić ich porównywalność na poziomie dorzecza i na poziomie unijnym.

2. WODY PODZIEMNE

2.1. Stan ilościowy wód podziemnych

2.1.1. Parametry klasyfikacji stanu ilościowego

Reżim poziomu wód podziemnych

2.1.2. Definicja stanu ilościowego

Elementy	Stan dobry
Poziom wód podziemnych	Poziom wód podziemnych w części wód podziemnych jest taki, że zapewnia nieprzekraczanie dostępnych zasobów wód podziemnych przy długoterminowej średniorocznej wartości poboru wód.
	Zgodnie z powyższym, poziom wód podziemnych nie podlega zmianom antropogenicznym, które mogłyby spowodować:
	- niespełnienie celów środowiskowych, określonych na mocy art. 4 przez powiązane z nim wody powierzchniowe,
	- wszelkie znaczne obniżenie stanu tych wód,
	- wszelkie znaczne szkody w ekosystemach lądowych bezpośrednio uzależnionych od części wód podziemnych.
	oraz możliwym zmianom dla kierunku przepływu wynikającym ze zmian poziomu, krótkotrwałym lub ciągłym na przestrzennie ograniczonym obszarze, ale niepowodującym napływu wód słonych lub innych, oraz niewskazującym na trwałą i o wyraźnie antropogenicznym charakterze tendencję kierunku przepływu mogącą spowodować takie napływy

2.2. Monitorowanie stanu ilościowego wód podziemnych

2.2.1. Sieć monitorowania poziomu wód podziemnych

Sieć monitorowania wód podziemnych ustalana jest zgodnie z wymogami art. 7 oraz 8. Sieć monitorowania projektowana jest w sposób umożliwiający wiarygodną ocenę stanu ilościowego wszystkich części wód lub grup części wód podziemnych, w tym ocenę dostępnych zasobów wód podziemnych. Państwa Członkowskie przedstawiają w planie gospodarowania wodami w dorzeczu mapę lub mapy ilustrujące sieć monitorowania wód podziemnych.

W przypadku gdy sieć monitorowania obejmuje metody obserwacji Ziemi lub teledetekcję zamiast lokalnych punktów pobierania próbek lub inne innowacyjne techniki, podaje się odniesienie do normy CEN, ISO lub innych norm międzynarodowych lub krajowych zastosowanych w celu zapewnienia, aby uzyskane dane czasowe i przestrzenne były tak samo wiarygodne jak dane uzyskane przy wykorzystaniu konwencjonalnych metod monitorowania w lokalnych punktach pobierania próbek.

2.2.2. Gęstość miejsc monitorowania

Sieć obejmuje wystarczającą liczbę reprezentatywnych punktów monitorowania dla oszacowania poziomu wód podziemnych w każdej części wód lub grupie części wód podziemnych, uwzględniając zmienności krótko- i długoterminowe w zasilaniu części wód, w szczególności:

- dla części wód podziemnych określonych jako zagrożone niespełnieniem celów środowiskowych, na mocy art. 4, zapewnia się wystarczającą gęstość punktów monitorowania dla oceny wpływu poboru wód i zrzutów na poziom wód podziemnych,

- dla części wód podziemnych, w granicach których przepływ wód podziemnych przekracza granice Państwa Członkowskiego, zapewnia się wystarczającą liczbę punktów monitorowania dla oszacowania kierunku i wielkości przepływu wód podziemnych przez granice Państwa Członkowskiego.

2.2.3. Częstotliwość monitorowania

Częstotliwość monitorowania jest wystarczająca dla dokonania oceny stanu ilościowego każdej części wód lub grupy części wód podziemnych, uwzględniając zmienności krótko- i długoterminowe w zasilaniu części wód. W szczególności:

- dla części wód podziemnych określonych jako zagrożone niespełnieniem celów środowiskowych, na mocy art. 4, zapewnia się wystarczającą częstotliwość pomiarów dla oceny wpływu poboru wód i zrzutów do poziomu wód podziemnych,

- dla części wód podziemnych, w granicach których przepływ wód podziemnych przekracza granice Państwa Członkowskiego, zapewnia się wystarczającą częstotliwość pomiarów dla oszacowania kierunku i wielkości przepływu wód podziemnych przez granice Państwa Członkowskiego.

2.2.4. Interpretacja i prezentacja stanu ilościowego wód podziemnych

Wyniki otrzymane z sieci monitorowania dla części wód lub grupy części wód podziemnych wykorzystywane są dla oceny stanu ilościowego tej części wód lub części wód. Z zastrzeżeniem ppkt 2.5 Państwa Członkowskie przedstawiają mapę obrazującą wyniki oceny stanu ilościowego wód podziemnych za pomocą kodu barwnego, zgodnie z następującym systemem:

Stan dobry: barwa zielona

Stan słaby: barwa czerwona

2.3. Stan chemiczny wód podziemnych

2.3.1. Parametry określania stanu chemicznego wód podziemnych

Przewodność elektryczna

Stężenia zanieczyszczeń

2.3.2. Definicja dobrego stanu chemicznego wód podziemnych

Element	Stan dobry
Stężenia zanieczyszczeń	Skład chemiczny jednolitych części wód podziemnych jest taki, że stężenia substancji zanieczyszczających, jak określono poniżej: - nie wskazują na intruzję wody słonej lub inne intruzje - nie przekraczają norm jakości wód podziemnych, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2006/118/WE, wartości progowych dla substancji zanieczyszczających wody podziemne i wskaźników zanieczyszczenia ustalonych na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy oraz wartości progowych dla Unii ustalonych na podstawie art. 8 ust. 3 tej dyrektywy - nie osiągają poziomu, który mógłby prowadzić do braku osiągnięcia przez powiązane wody powierzchniowe celów środowiskowych określonych na podstawie art. 4, lub do znaczącego obniżenia jakości ekologicznej lub chemicznej tych części wód lub spowodowania znaczących szkód w ekosystemach lądowych bezpośrednio zależnych od tych jednolitych części wód podziemnych
Przewodność elektryczna	Zmiany w przewodności elektrycznej nie wskazują na intruzję wody słonej lub inne intruzje do jednolitych części wód podziemnych"

2.4. Monitorowanie stanu chemicznego wód podziemnych

2.4.1. Sieć monitorowania wód podziemnych

Sieć monitorowania wód podziemnych ustalana jest zgodnie z wymogami art. 7 oraz 8. Sieć monitorowania projektowana jest, aby umożliwić otrzymanie spójnego i całościowego obrazu stanu chemicznego wód podziemnych w ramach każdego dorzecza oraz umożliwić wykrycie długoterminowych, antropogenicznych tendencji wzrostu poziomu zanieczyszczeń.

Na podstawie charakterystyki i oceny wpływu, wykonanych zgodnie z art. 5 i załącznikiem II, Państwa Członkowskie ustanawiają, dla każdego okresu, do którego stosuje się plan gospodarowania wodami w dorzeczu, program monitorowania diagnostycznego. Wyniki tego programu wykorzystane są do ustanowienia programu monitoringu operacyjnego w pozostałych okresach planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

Oszacowania poziomu zaufania i dokładności wyników otrzymanych w ramach monitorowania zawarte są w planie gospodarowania wodami w dorzeczu.

W przypadku gdy sieć monitorowania obejmuje obserwację Ziemi lub teledetekcję zamiast lokalnych punktów pobierania próbek lub inne innowacyjne techniki, podaje się odniesienie do normy CEN, ISO lub innych norm międzynarodowych lub krajowych zastosowanych w celu zapewnienia, aby uzyskane dane czasowe i przestrzenne były tak samo wiarygodne jak dane uzyskane przy wykorzystaniu konwencjonalnych metod monitorowania w lokalnych punktach pobierania próbek.

2.4.2 Monitoring diagnostyczny

Cel

Monitoring diagnostyczny przeprowadzany jest w celu:

- uzupełnienia i sprawdzenia procedury oceny wpływu;

- dostarczenia informacji dla oceny długoterminowych tendencji wynikających zarówno ze zmian warunków naturalnych, jak również na skutek działalności antropogenicznej.

Wybór miejsc monitorowania

Wystarczająca liczba miejsc monitorowania wyznaczana jest dla każdej z:

- części wód określonych jako zagrożone zgodnie z charakterystyką wykonaną, zgodnie z załącznikiem II,

- części wód przekraczających granicę Państwa Członkowskiego.

Wybór parametrów

Dla każdej wyznaczonej części wód podziemnych monitorowany jest następujący zestaw kluczowych parametrów:

- zawartość tlenu

- wartość pH

- przewodność elektryczna

- azotany

- azot amonowy

Części wód, które zgodnie z załącznikiem II wyznaczono jako znacząco zagrożone nieosiągnięciem dobrego stanu, monitorowane są z uwzględnieniem tych parametrów, które są indykatywne dla wpływu tych oddziaływań.

Transgraniczne części wód są także monitorowane z uwzględnieniem tych parametrów, które są właściwe dla ochrony wszystkich spośród wykorzystań wspieranych przez przepływ wód podziemnych.

2.4.3. Monitorowanie operacyjne

Cel

Monitoring operacyjny przeprowadzany jest w okresach między programami monitoringu diagnostycznego w celu:

- ustalenia stanu chemicznego wszystkich części wód lub grup części wód podziemnych określonych jako zagrożone,

- ustalenia obecności jakichkolwiek spowodowanych działalnością antropogeniczną długoterminowych tendencji wzrostu stężenia wszelkich zanieczyszczeń.

Wybór miejsc monitorowania

Monitoring operacyjny przeprowadzany jest dla wszystkich części wód lub grup części wód podziemnych, które na podstawie zarówno oceny wpływu, przeprowadzonej zgodnie z załącznikiem II, jak też monitoringiem diagnostycznym, zostały określone jako zagrożone nieosiągnięciem celów ustanowionych na mocy art. 4. Wybór miejsc monitorowania odzwierciedla również wyniki oceny reprezentatywności danych monitorowania przeprowadzonego w danym miejscu. dla jakości danej części wód lub grupy części wód podziemnych.

Częstotliwość monitorowania

Monitorowanie operacyjne przeprowadza się w okresach pomiędzy programami monitorowania diagnostycznego z częstotliwością wystarczającą do wykrycia skutków odpowiednich presji, w tym, w stosownych przypadkach, sezonowej zmienności w stosowaniu substancji oraz krótko- i długoterminowych zmian w zasilaniu, które mogą wpływać na parametry stanu chemicznego, przy czym minimalna częstotliwość to raz w roku, chyba że na podstawie wiedzy technicznej i opinii ekspertów uzasadnione będą większe odstępy czasu, w szczególności jeżeli można wykazać, że w odniesieniu do konkretnego parametru w kolejnych latach nie stwierdzono przekroczenia ani utrzymującej się tendencji wzrostowej.

2.4.4. Określanie tendencji zanieczyszczeń

Państwa Członkowskie wykorzystują dane otrzymane zarówno z monitoringu diagnostycznego jak i operacyjnego do określenia, spowodowanych działalnością antropogeniczną długoterminowych tendencji wzrostu poziomów zanieczyszczeń oraz zmian tych tendencji. Zostanie określony rok lub okres bazowy, w stosunku do którego obliczane są takie tendencje. Obliczanie tendencji wykonywane jest dla części wód lub, gdzie stosowne, dla grup części wód podziemnych. Zmiana tendencji wykazywana jest statystycznie wraz z określeniem związanego z tą oceną poziomu zaufania.

2.4.5. Interpretacja i prezentacja stanu chemicznego wód podziemnych

Przy ocenie stanu chemicznego wód podziemnych wyniki otrzymane z poszczególnych punktów monitorowania jednolitych części wód podziemnych agregowane są dla danej jednolitej części wód jako całości. Średnią wartość wyników monitorowania w każdym punkcie pomiarowym jednolitych części wód lub grupy części wód podziemnych oblicza się dla następujących parametrów:

a) parametry chemiczne, dla których ustalono normy jakości w załączniku I do dyrektywy 2006/118/WE;

b) parametry chemiczne, dla których ustalono krajowe wartości progowe na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/118/WE;

c) parametry chemiczne, dla których ustalono unijne wartości progowe na podstawie art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/118/WE.

Wartości średnie, o których mowa w akapicie pierwszym, są wykorzystywane do wykazania dobrego stanu chemicznego wód podziemnych definiowanego przez odniesienie do norm jakości i wartości progowych, o których mowa w akapicie pierwszym.

Z zastrzeżeniem sekcji 2.5 państwa członkowskie przedstawiają mapę stanu chemicznego wód podziemnych oznaczoną zgodnie z poniższym kodem barwnym:

Stan słaby: barwa czerwona

Stan dobry: barwa zielona

Państwa członkowskie mogą dostarczyć dodatkowe mapy przedstawiające informacje o stanie chemicznym odnośnie do jednej z następujących substancji lub większej ich liczby oddzielnie od informacji dotyczących pozostałych substancji zidentyfikowanych w dyrektywie 2006/118/WE:

a) substancje nowo zidentyfikowane wskazane podczas ostatniego przeglądu zgodnie z art. 8 dyrektywy 2006/118/WE;

b) substancje, dla których zmienione i bardziej rygorystyczne normy jakości (QS) lub wartości progowe zgodnie z art. 8 dyrektywy 2006/118/WE.

Państwa członkowskie mogą również przedstawić w planach gospodarowania wodami w dorzeczu zakres odstępstwa od wartości normy jakości lub wartości progowej dla substancji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b). Państwa członkowskie przedstawiające takie dodatkowe mapy dokładają starań, aby zapewnić ich porównywalność na poziomie dorzecza i na poziomie unijnym.

Państwa członkowskie wskazują również na mapie, za pomocą czarnych punktów, te części wód podziemnych, w których stwierdzono znaczący i utrzymujący się trend wzrostowy stężeń wszelkich substancji zanieczyszczających będący skutkiem działalności człowieka. Odwrócenie takich trendów wskazuje się na mapie za pomocą niebieskiego punktu.

Mapy te dodaje się do planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

2.5. Prezentacja stanu wód podziemnych

Państwa Członkowskie przedstawiają w ramach planu gospodarowania wodami w dorzeczu mapę, ilustrującą dla każdej części wód lub grupy części wód podziemnych zarówno stan ilościowy, jak również stan chemiczny tej części wód lub grupy części wód, za pomocą kodu barwnego, zgodnie z wymogami ppkt 2.2.4 oraz 2.4.5. Państwa Członkowskie mogą nie przedstawiać oddzielnych map w ppkt 2.2.4 oraz 2.4.5, ale w takim przypadku powinny przedstawić te wartości zgodnie z wymogami ppkt 2.4.5 na mapie wymaganej na podstawie tego punktu dla tych części wód, które są przedmiotem znaczącej i długotrwałej tendencji wzrostu stężeń wszelkich zanieczyszczeń lub każdego odwrócenia tej tendencji.

ZAŁĄCZNIK VI

WYKAZ ŚRODKÓW DO WŁĄCZENIA DO PROGRAMÓW ŚRODKÓW

CZĘŚĆ  A

Środki wymagane na mocy następujących dyrektyw:

i) dyrektywa dotycząca jakości wody w kąpieliskach 76/160/EWG;

ii) dyrektywa w sprawie dzikiego ptactwa 79/409/EWG⁽¹⁾;

iii) dyrektywa odnosząca się do jakości wody do spożycia 80/778/EWG, zmieniona dyrektywą 98/83/WE;

iv) dyrektywa w sprawie poważnych awarii (Seveso) 96/82/WE⁽²⁾;

v) dyrektywa w sprawie oceny wpływu na środowisko 85/337/EWG⁽³⁾;

vi) dyrektywa w sprawie osadów ściekowych 86/278/EWG⁽⁴⁾;

vii) dyrektywa dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych 91/271/EWG;

viii) dyrektywa dotycząca środków ochrony roślin 91/414/EWG;

ix) dyrektywa dotycząca azotanów 91/676/EWG;

x) dyrektywa w sprawie siedlisk przyrodniczych 92/43/EWG⁽⁵⁾;

xi) dyrektywa dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli 96/61/WE.

CZĘŚĆ  B

Poniżej podano otwarty wykaz dodatkowych środków, które Państwa Członkowskie mogą przyjąć w każdym obszarze dorzecza jako część programu środków, wymaganego na mocy art. 11 ust. 4:

i) instrumenty prawne

ii) instrumenty administracyjne

iii) instrumenty ekonomiczne i fiskalne

iv) wynegocjowane porozumienia dotyczące środowiska

v) kontrole emisji

vi) kodeksy dobrej praktyki

vii) ponowne tworzenie i odtwarzanie terenów podmokłych

viii) kontrole poboru wody

ix) środki zarządzania popytem, między innymi promowanie przyjętej produkcji rolnej, takiej jak uprawa roślin o zmniejszonym zapotrzebowaniu na wodę na terenach narażonych na susze

x) środki na rzecz efektywnego i ponownego użycia, między innymi promowanie technologii oszczędzających wodę w przemyśle i wodooszczędnych technik nawodnień

xi) projekty konstrukcji

xii) zakłady odsalania

xiii) projekty rehabilitacyjne

xiv) sztuczne odnawianie warstwy wodonośnej

xv) projekty edukacyjne

xvi) projekty badawcze, rozwojowe i pokazowe

xvii) inne właściwe środki

______

⁽¹⁾ Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.

⁽²⁾ Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13.

⁽³⁾ Dz.U. L 175 z 5.7.1985, str. 40. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/11/WE (Dz.U. L 73 z 14.3.1997, str. 5).

⁽⁴⁾ Dz.U. L 181 z 8.7.1986, str. 6.

⁽⁵⁾ Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7.

ZAŁĄCZNIK VII  ⁷¹

PLANY GOSPODAROWANIA WODAMI W DORZECZU

A. Plany gospodarowania wodami w dorzeczu obejmują następujące elementy:

1. ogólny opis charakterystyki obszaru dorzecza wymaganej na mocy art. 5 i załącznika II. Obejmuje on:

1.1. dla wód powierzchniowych:

- odwzorowanie położenia i granic części wód,

- odwzorowanie ekoregionów i typów części wód powierzchniowych w dorzeczu,

- określenie warunków referencyjnych dla typów części wód powierzchniowych;

1.2 dla wód podziemnych:

- odwzorowanie położenia i granic części wód podziemnych;

2. podsumowanie znaczących oddziaływań i wpływów działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych, w tym:

- oszacowanie punktowych źródeł zanieczyszczeń,

- oszacowanie rozproszonych źródeł zanieczyszczeń, w tym podsumowanie przeznaczenia gruntów,

- oszacowanie oddziaływań wywieranych na ilościowy stan wód, w tym pozyskiwania wody,

- analizę innych wpływów działalności człowieka na stan wód;

3. określenie i odwzorowanie obszarów chronionych wymaganych na mocy art. 6 i załącznika IV;

4. mapę sieci monitorowania ustalonego do celów art. 8 i załącznika V, oraz przedstawienie, w formie mapy, wyników programów monitorowania przeprowadzonych zgodnie z wymaganiami tych przepisów dla określenia stanu:

4.1. wód powierzchniowych (ekologicznego i chemicznego);

4.2. wód podziemnych (chemicznego i ilościowego);

4.3. obszarów chronionych;

5. wykaz celów środowiskowych, ustalonych na mocy art. 4 dla wód powierzchniowych, wód podziemnych oraz obszarów chronionych, w tym w szczególności określenie przypadków, gdzie zastosowano przepisy zawarte w art. 4 ust. 4, 5, 6 i 7, oraz towarzyszące temu informacje wymagane na mocy tego artykułu;

6. podsumowanie analizy ekonomicznej użytkowania wód wymaganej na mocy art. 5 oraz załącznika III;

7. podsumowanie programu lub programów środków przyjętych na mocy art. 11, w tym sposoby osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4;

7.1. podsumowanie środków wymaganych dla wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego w zakresie ochrony wód;

7.2. sprawozdanie z podjętych kroków i środków w celu zastosowania zasady zwrotu kosztów użytkowania wód, zgodnie z art. 9;

7.3. podsumowanie środków podjętych dla spełnienia wymagań art. 7;

7.4. podsumowanie kontroli poborów i magazynowania wód, w tym odniesienia do rejestrów i określenie przypadków, dla których zastosowano wyłączenia na mocy art. 11 ust. 3 lit. e);

7.5. podsumowanie kontroli przyjętych dla zrzutów ze źródeł punktowych i innych działań wpływających na stan wód zgodnie z przepisami art. 11 ust. 3 lit. g) oraz art. 11 ust. 3 lit. i);

7.6. określenie przypadków, w których udzielono zezwolenia na bezpośrednie zrzuty do wód podziemnych zgodnie z przepisami art. 11 ust. 3 lit. j);

7.7. podsumowanie środków podjętych zgodnie z art. 16 w odniesieniu do substancji priorytetowych;

7.8. podsumowanie środków podjętych, dla zapobieżenia lub zmniejszenia wpływu przypadkowych zanieczyszczeń;

7.9. podsumowanie środków podjętych na podstawie art. 11 ust. 5 dla części wód, dla których mało prawdopodobne jest osiągnięcie celów określonych na mocy art. 4;

7.10. dane szczegółowe dotyczące dodatkowych środków uznanych za konieczne dla spełnienia ustalonych celów środowiskowych;

7.11. dane szczegółowe dotyczące działań podjętych w celu uniknięcia wzrostu zanieczyszczenia wód morskich, zgodnie z art. 11 ust. 6;

8. rejestr wszelkich pozostałych szczegółowych programów i planów gospodarowania dla obszaru dorzecza dotyczących szczególnie zlewni, sektorów, zagadnień lub typów wód, wraz z podsumowaniem ich zawartości;

9. podsumowanie środków na rzecz informowania społeczeństwa i konsultacji publicznych, ich wyników i dokonanych na tej podstawie zmian w planie;

10. wykaz właściwych władz zgodnie z załącznikiem I;

11. punkty kontaktowe i procedury niezbędne do otrzymania źródłowej dokumentacji i informacji określonych w art. 14 ust. 1, w szczególności danych szczegółowych dotyczących działań kontrolnych przyjętych zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. g) oraz art. 11 ust. 3 lit. i), a także aktualnych danych monitorowania, zebranych zgodnie z art. 8 i załącznikiem V.

B. Pierwsze uaktualnienie planu gospodarowania wodami w dorzeczu i każde następne zawiera także:

1. podsumowanie wszelkich zmian lub uaktualnień dokonanych od czasu publikacji poprzedniej wersji planu gospodarowania wodami w dorzeczu, w tym podsumowanie przeglądów wykonanych na mocy art. 4 ust. 4, 5, 6 i 7;

2. ocenę osiągniętego postępu dokonanego w kierunku osiągnięcia celów środowiskowych, w tym przedstawienie na mapie wyników monitorowania w okresie objętym poprzednim planem, oraz niezbędne objaśnienia dotyczące wszystkich nieosiągniętych celów środowiskowych;

3. podsumowanie i objaśnienie wszystkich działań przewidzianych we wcześniejszej wersji planu gospodarowania wodami w dorzeczu, które nie zostały podjęte;

4. podsumowanie wszelkich dodatkowych działań tymczasowych przyjętych na mocy art. 11 ust. 5 od czasu publikacji poprzedniej wersji planu gospodarowania wodami w dorzeczu.

5. omówienie wszelkich środków przyjętych w celu uwzględnienia sugestii dotyczących ulepszeń przedstawionych przez Komisję zgodnie z art. 18 ust. 2 lit. c) w odniesieniu do poprzedniego planu.

ZAŁĄCZNIK VIII  ⁷²

WSKAŹNIKOWY WYKAZ NAJWAŻNIEJSZYCH ZANIECZYSZCZEŃ

1. Organiczne związki chlorowcowe oraz substancje, które mogą tworzyć takie związki w środowisku wodnym.

2. Organiczne związki fosforu.

3. Związki cynoorganiczne.

4. Substancje i preparaty lub produkty ich rozkładu, wobec których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze lub mutagenne lub właściwości mogące zakłócać funkcje steroidogenowe, funkcje hormonów dotarczycowych, reprodukcyjne lub inne funkcje endokrynologiczne w lub za pośrednictwem środowiska wodnego.

5. Trwałe węglowodory oraz trwałe i biokumulujące się toksyczne substancje organiczne.

6. Cyjanki.

7. Metale i ich związki.

8. Arszenik i jego związki.

9. Biocydy i środki ochrony roślin.

10. Substancje w zawiesinie.

11. (uchylony).

12. (uchylony).

13. Mikroorganizmy, geny lub materiał genetyczny wskazujący na obecność mikroorganizmów odpornych na środki przeciwdrobnoustrojowe, w szczególności mikroorganizmów patogennych dla ludzi lub zwierząt gospodarskich.

ZAŁĄCZNIK IX  ⁷³

 (uchylony).

ZAŁĄCZNIK X  ⁷⁴

 (uchylony).

ZAŁĄCZNIK XI

grafika

1 Art. 1 lit. e) tiret czwarte zmienione przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

2 Art. 2 pkt 24 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

3 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84, ELI: http://dataeuropa.eu/eli/dir/2008/105/oj).

4 Art. 2 pkt 30 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

5 Art. 2 pkt 30a dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

6 Art. 2 pkt 30b dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

7 Art. 2 pkt 35 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. d dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

8 Art. 2 pkt 35a dodany przez art. 1 pkt 2 lit. e dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

9 Art. 2 pkt 37 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. f dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

10 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 435 z 23.12.2020, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2020/2184/oj).

11 Art. 2 pkt 42 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. g dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

12 Art. 4 ust. 1 zmieniony przez art. 3 pkt 1 lit. a dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

13 Art. 4 ust. 1 lit. a pkt i) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

14 Art. 4 ust. 1 lit. a pkt II) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

15 Art. 4 ust. 1 lit. a pkt III) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

16 Art. 4 ust. 1 lit. b pkt i) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt ii dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

17 Art. 4 ust. 1 lit. b pkt ii) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt ii dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

18 Art. 4 ust. 1 lit. b pkt iii) zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

19 Dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu wód podziemnych i jego kontroli (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2006/118/oj).

20 Art. 4 ust. 4 zmieniony przez art. 3 pkt 1 lit. b dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

21 Art. 4 ust. 7a dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

22 Art. 4 ust. 7b dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

23 Art. 4 ust. 8 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

24 Art. 4 ust. 9 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

25 Art. 7 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

26 Art. 8 ust. 3:

- zmieniony przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.81.60) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 21 marca 2008 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 5 lit. a dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

27 Art. 8 ust. 4 dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

28 Dyrektywa 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2003/4/oj).

29 Dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2007/2/oj).

30 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 172 z 26.6.2019, s. 56, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2019/1024/oj).

31 Art. 8 ust. 5 dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

32 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska (Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2009/401/oj).

33 Art. 8 ust. 6 dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

34Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84, ELI: http://data. europa.eu/eli/dir/2008/105/oj).";

35 Art. 10 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. a dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

36 Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/1991/676/oj).

37 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 71, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/128/oj).

38 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych i emisji pochodzących z chowu zwierząt gospodarskich (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2010/75/oj).

39 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/3019 z dnia 27 listopada 2024 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L, 2024/3019, 12.12.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/3019/oj).

40 Art. 10 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

41 Art. 11 ust. 1a dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

42 Art. 11 ust. 3 lit. j) tiret czwarte dodane przez art. 32 dyrektywy nr 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U.UE.L.2009.140.114) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 25 czerwca 2009 r.

43 Art. 11 ust. 3 lit. k) zmieniona przez art. 1 pkt 7 lit. b dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

44 Art. 11 ust. 5 tiret drugie zmienione przez art. 1 pkt 7 lit. c dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

45 Art. 11 ust. 7 zmieniony przez art. 3 pkt 2 lit. a dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

46 Art. 11 ust. 8 zmieniony przez art. 3 pkt 2 lit. b dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

47 Art. 12 zmieniony przez art. 1 pkt 8 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

48 Art. 13 ust. 6 zmieniony przez art. 3 pkt 3 lit. a dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

49 Art. 13 ust. 7 zmieniony przez art. 3 pkt 3 lit. b dyrektywy nr 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.353.8) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 stycznia 2014 r.

50 Art. 14a dodany przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

51 Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4, ELI: http://data.europa.eu/eli/convention/2005/370/oj.

52 Art. 15 ust. 3 uchylony przez art. 1 pkt 10 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

53 Art. 16 zmieniony przez art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

54Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2001/83/oj).

55Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2006/1907/oj).

56Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz. U. L 309 z 24.11.2009, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2009/1107/oj).

57Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1, ELI: http://data. europa.eu/eli/reg/2012/528/oj).

58Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylające dyrektywę 2001/82/WE (Dz.U. L 4 z 7.1.2019, s. 43, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/6/oj).

59Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1, ELI: http:// data.europa.eu/eli/reg/2008/1272/oj).";

60 Art. 17 ust. 4 uchylony przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

61 Art. 17 ust. 5 uchylony przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

62 Art. 18 ust. 4 uchylony przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

63 Art. 19a dodany przez art. 1 pkt 14 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

64 Art. 20:

- zmieniony przez art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.81.60) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 21 marca 2008 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

65 Art. 20a dodany przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

66 Art. 21:

- zmieniony przez art. 1 pkt 3 dyrektywy nr 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.81.60) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 21 marca 2008 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 15 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

67 ^* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2011/182/oj).

68 Art. 22 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 16 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

69 Załącznik II zmieniony sprostowanie z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.158.23).

70 Załącznik V:

- zmieniony przez art. 1 pkt 4 dyrektywy nr 2008/32/WE z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U.UE.L.2008.81.60) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 21 marca 2008 r.

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 2014/101/UE z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.311.32) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 20 listopada 2014 r.

- zmieniony przez art. 1 pkt 17 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r. Zmiany z załącznika pkt 2-6 nie zostały naniesione na tekst.

71 Załącznik nr VII zmieniony przez art. 1 pkt 18 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

72 Załącznik nr VIII zmieniony przez art. 1 pkt 19 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

73 Załącznik nr IX uchylony przez art. 1 pkt 20 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

74 Załącznik nr X uchylony przez art. 1 pkt 20 dyrektywy nr 2026/805 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.805) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.2000.327.1
• Rodzaj: dyrektywa
• Tytuł: Dyrektywa 2000/60/WE ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej
• Data aktu: 2000-10-23
• Data ogłoszenia: 2000-12-22
• Data wejścia w życie: 2004-05-01, 2000-12-22