Używanie ciężarowych pojazdów samochodowych w transporcie między osiedlami i wykorzystanie ich próżnych przebiegów.

ROZPORZĄDZENIE

RADY MINISTRÓW

z dnia 4 czerwca 1952 r.

w sprawie używania ciężarowych pojazdów samochodowych w transporcie między osiedlami i wykorzystania ich próżnych przebiegów.

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o transporcie drogowym (Dz. U R. P. Nr 4, poz. 26) zarządza się, co następuje:

§  1.

1. Samochody ciężarowe, ciągniki oraz ciężarowe przyczepy i naczepy samochodowe, zwane dalej łącznie "ciężarowymi pojazdami samochodowymi", mogą być używane w transporcie między osiedlami w granicach odległości, ustalonych w zależności od:

1) rodzajów pojazdów, ich typów fabrycznych i rodzajów napędu,

2) rodzajów ładunków,

3) potrzeb transportowych poszczególnych branż gospodarczych,

4) warunków transportowych, istniejących na poszczególnych obszarach,

5) innych czynników, wpływających na właściwą eksploatację pojazdów ciężarowych.

2. Minister Transportu Drogowego i Lotniczego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego określa w drodze zarządzenia odległości, o których mowa w ust. 1.

§ 2. 1 W ramach wytycznych ustalonych przez Ministra Transportu Drogowego i Lotniczego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i Ministrem Kolei prezydia wojewódzkich rad narodowych (Rad Narodowych w m. st. Warszawie i m. Łodzi) mogą zezwalać:

1) na okresowe używanie ciężarowych pojazdów samochodowych ponad odległości ustalone w trybie § 1 ust. 2 na podstawie opinii organów terenowej koordynacji przewozów,

2) w poszczególnych uzasadnionych przypadkach na jednorazowe przekroczenie odległości ustalonych w trybie § 1 ust. 2 lub upoważniać do udzielania tych zezwoleń prezydia powiatowych rad narodowych (rad narodowych miast stanowiących powiaty).

§  3.

1. Jeżeli ładowność ciężarowego pojazdu samochodowego nie jest w pełni wykorzystana, osoby dysponujące jazdą (zlecający jazdę i kierowca pojazdu) obowiązane są zgłosić placówkom spedycyjnym państwowych przedsiębiorstw transportu publicznego lub ich przedstawicielstwom, zwanym dalej w skróceniu "spedycją", położonym na trasie jazdy, zamierzony wyjazd i powrót pojazdu ciężarowego, podając jednocześnie rodzaj i ciężar ładunku przeznaczonego do przewiezienia oraz:

1) przyjąć do przewozu od spedycji w miejscu wysyłki i dostawić na miejsce przeznaczenia zlecony przez spedycję ładunek w granicach ładowności pojazdu, o ile kierunek przewozu tego ładunku pokrywa się całkowicie lub z niewielkimi odchyleniami z zamierzoną drogą jazdy, albo uzyskać od spedycji potwierdzenie, że nie może dostarczyć ani wskazać odpowiedniego ładunku do przewozu w terminie zamierzonego wyjazdu bądź powrotu względnie w czasie przejazdu,

2) zaniechać zamierzonego wyjazdu, jeżeli spedycja przejmie zgłoszony ładunek do przewozu innym środkiem transportowym na ogólnych warunkach obowiązujących w publicznym transporcie oraz przyjmie na siebie obowiązek dostawy ładunku na miejsce przeznaczenia w odpowiednim terminie.

2. Jeżeli ładowność ciężarowego pojazdu samochodowego nie jest w pełni wykorzystana w czasie przejazdu przez miejscowości, w których znajduje się spedycja, kierowca pojazdu obowiązany jest zatrzymać pojazd na wezwanie jej organów i przyjąć na jej żądanie ładunek do przewozu pod warunkami określonymi w ust. 1 pkt 1.

3. Przepisów ust. 1 nie stosuje się:

1) jeżeli transport wykonywany jest w najbliższej okolicy miejscowości stałego miejsca postoju (garażowania) pojazdu, określonej przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej (Rady Narodowej m. st. Warszawy i m. Łodzi), po wysłuchaniu opinii komisji koordynacji transportu, oraz zgodnie z wytycznymi Ministra Transportu Drogowego i Lotniczego.

2) w uzasadnionych przypadkach za każdorazowym zezwoleniem prezydium wojewódzkiej rady narodowej (Rady Narodowej m. st. Warszawy i m. Łodzi),

3) w innych przypadkach, określonych przez Ministra Transportu Drogowego i Lotniczego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.

§  4.

1. Do przewozu zleconego ładunku (§ 3 ust. 1 pkt 1) stosuje się odpowiednio ogólne postanowienia taryfy obowiązującej w zarobkowym ciężarowym transporcie samochodowym oraz zawarte w niej specjalne postanowienia dla tego rodzaju świadczenia usług transportowych.

2. Od dokonanego przewozu ładunku (ust. 1) kierowca oraz inni pracownicy biorący udział w dysponowaniu jazdą pojazdu otrzymują od jego posiadacza premie.

§ 5. Minister Transportu Drogowego i Lotniczego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego określi:

1) granice odchylenia od zamierzonej drogi przejazdu, w których osoba dysponująca jazdą pojazdu obowiązana jest do przewozu zleconego ładunku,

2) przypadki, w których prezydium wojewódzkiej rady narodowej (Rady Narodowej m. st. Warszawy i m. Łodzi) może zwolnić osoby dysponujące jazdą pojazdu od obowiązków, wynikających z przepisów § 3 ust. 1, oraz warunki takiego zwolnienia (§ 3 ust. 3 pkt 2),

3) sposób i terminy wykonywania czynności, o których mowa w § 3 ust. 1,

4) sposób oznaczenia przez spedycję miejscowości, w których znajdują się jej placówki lub przedstawicielstwa,

5) wysokość oraz sposób podziału premii pomiędzy pracowników biorących udział w dysponowaniu jazdą pojazdu.

§ 6. Jazda ciężarowego pojazdu samochodowego powinna odbywać się po drodze, wyznaczonej dokładnie w karcie drogowej pojazdu przez zlecającego jazdę; odchylenie od wyznaczonej drogi jazdy może nastąpić tylko na pisemne zlecenie przewozu ładunku, wpisane przez spedycję do karty drogowej lub w razie przeszkody w komunikacji.

§  7.

1. Organa państwowej kontroli drogowej oraz organa inspekcji gospodarki samochodowej kontrolują na drogach publicznych wykonanie przez osoby dysponujące jazdą ciężarowych pojazdów samochodowych przepisów niniejszego rozporządzenia, a stwierdzone naruszenia tych przepisów odnotowują w karcie drogowej pojazdu.

2. W przypadku naruszenia przepisów § 3 ust. 1 organa wymienione w ust. 1 skierują ponadto pojazd do najbliższej spedycji, jeżeli miejscowość, w której ona znajduje się, jest położona nie dalej niż 5 km od miejsca przeprowadzenia kontroli.

§  8.

1. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do:

1) transportu podręcznych narzędzi i materiałów roboczych,

2) transportu ładunków w jednoosiowych przyczepach osobowych pojazdów samochodowych,

3) specjalizowanego transportu ciężarowego, tj. transportu ładunku wykonywanego specjalnie przysposobionymi do ich przewozu pojazdami samochodowymi,

4) transportu ładunku wykonywanego przez państwowe przedsiębiorstwa transportu publicznego.

2. Minister Transportu Drogowego i Lotniczego określi, jakie ciężarowe pojazdy samochodowe nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia.

§ 9. Z dniem wejścia w życie zarządzenia przewidzianego w § 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia traci moc § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 1951 r. w sprawie zakazu lub ograniczenia używania niektórych pojazdów mechanicznych (Dz. U. R. P. Nr 4, poz. 29).

§ 10. Wykonanie rozporządzenia porucza się Ministrowi Transportu Drogowego i Lotniczego.

§ 11. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

1 § 2 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 6 sierpnia 1955 r. (Dz.U.55.34.210) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 30 sierpnia 1955 r.

• Identyfikator: Dz.U.1952.29.197
• Rodzaj: Rozporządzenie
• Tytuł: Używanie ciężarowych pojazdów samochodowych w transporcie między osiedlami i wykorzystanie ich próżnych przebiegów.
• Data aktu: 04/06/1952
• Data ogłoszenia: 25/06/1952
• Data wejścia w życie: 26/09/1952