WYROK TRYBUNAŁU z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie E-18/24 - Państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Energii, przeciwko Greenpeace Nordic and Nature and Youth Norway

WYROK TRYBUNAŁU

z dnia 21 maja 2025 r.

w sprawie E-18/24 Państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Energii, przeciwko Greenpeace Nordic and Nature and Youth Norway

(Środowisko - dyrektywa 2011/92/UE - ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko - art. 3 ust. 1 - przedsięwzięcia objęte zakresem załącznika I - wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego, które zostaną sprzedane osobom trzecim - zasada lojalnej współpracy - wymóg usunięcia bezprawnych skutków naruszenia prawa EOG)

(C/2025/6205)

(Dz.U.UE C z dnia 13 listopada 2025 r.)

W sprawie E-18/24, państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Energii, przeciwko Greenpeace Nordic and Nature and Youth Norway - WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r., Trybunał, w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Bernd Hammermann i Michael Reiertsen, sędziowie, wydał w dniu 21 maja 2025 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

1) Emisje gazów cieplarnianych, które zostaną uwolnione ze spalania ropy naftowej i gazu ziemnego wydobywanych w ramach projektu wymienionego w pkt 14 załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r., a następnie sprzedanych osobom trzecim, stanowią "skutki" tego przedsięwzięcia w rozumieniu tej dyrektywy.

2) Zgodnie z art. 3 Porozumienia EOG sąd krajowy jest zobowiązany, w zakresie, w jakim jest to możliwe na mocy prawa krajowego, do wyeliminowania niezgodnych z prawem skutków nieprzeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko wymaganej na mocy dyrektywy 2011/92/UE, zmienionej dyrektywą 2014/52/UE. Nie wyklucza to jednak legalizacji poprzez przeprowadzenie takiej oceny w trakcie realizacji projektu lub nawet po jego zakończeniu, pod podwójnym warunkiem, że:

- przepisy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa EOG lub uchylenia się od ich stosowania oraz

- wszelka późniejsza lub dodatkowa ocena przeprowadzana w celu legalizacji nie jest przeprowadzana wyłącznie w odniesieniu do przyszłego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lecz musi również uwzględniać jego wpływ na środowisko od momentu ukończenia tego przedsięwzięcia.

Do sądu odsyłającego należy ocena w postępowaniu głównym, czy przesłanki zostały spełnione w świetle treści przepisów krajowych i dostępnych mu informacji.

3) Sąd krajowy nie może z mocą wsteczną zwolnić z obowiązku przeprowadzenia oceny skutków, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE, zmienionej dyrektywą 2014/52/UE.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2025.6205
• Rodzaj: wyrok
• Tytuł: WYROK TRYBUNAŁU z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie E-18/24 - Państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Energii, przeciwko Greenpeace Nordic and Nature and Youth Norway
• Data aktu: 2025-05-21
• Data ogłoszenia: 2025-11-13