Sprawa C-201/25, Ayuntamiento de Murcia: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 3 de Murcia (Hiszpania) w dniu 12 marca 2025 r. - AOL i PSM/Ayuntamiento de Murcia
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 3 de Murcia (Hiszpania) w dniu 12 marca 2025 r. - AOL i PSM/Ayuntamiento de Murcia(Sprawa C-201/25, Ayuntamiento de Murcia)(C/2025/4971)
(Dz.U.UE C z dnia 22 września 2025 r.)
Sąd odsyłający
Juzgado de lo Social no 3 de Murcia
Strony w postępowaniu głównym
Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: AOL i PSM
Druga strona postępowania: Ayuntamiento de Murcia
Pytania prejudycjalne
1) Czy mimo tego, że w pkt 115 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej "Trybunałem") z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawach połączonych C-331/22 i C-332/22 1 , stwierdzono, iż przekształcenie stosunku pracy pracownika sektora publicznego, wobec którego dopuszczono się nadużycia, jest możliwe tylko o tyle, o ile takie przekształcenie nie oznacza wykładni prawa krajowego contra legem, w zakresie, w jakim: (i) dyrektywa 1999/70 2 i klauzula 5 zawartego w niej porozumienia ramowego zobowiązują do karania nadużyć niezgodnych z dyrektywą 1999/70 za pomocą proporcjonalnej sankcji, która jest wystarczająco skuteczna i odstraszająca, aby zapewnić osiągnięcie celów klauzuli 5 porozumienia ramowego i jej skuteczność (effet utile), (ii) a w wyroku Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2022 r. w sprawie C-205/20, NE przeciwko [Bezirkshauptmannschaft Hartberg-]Furstenfeld 3 , stwierdzono, że zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów krajowych, które są w części sprzeczne z przewidzianym wymogiem proporcjonalności kar, wyłącznie w zakresie niezbędnym do umożliwienia zastosowania proporcjonalnych sankcji (zob. pkt 57) -
w przypadku gdy państwo członkowskie, takie jak Hiszpania, nie dokonało transpozycji dyrektywy 1999/70 do swojego prawa krajowego w sektorze publicznym, a w jego ustawodawstwie krajowym nie istnieje żadna sankcja, która zapewniałaby osiągnięcie celów klauzuli 5 porozumienia ramowego, organy krajowe są zobowiązane do ukarania danego nadużycia poprzez odstąpienie od stosowania przepisów krajowych, które są sprzeczne z wymogiem proporcjonalności kar, w związku z czym organy te, aby nie podważać celu i skuteczności (effet utile) dyrektywy 1999/70 i zapewnić jej pełną skuteczność, mogą zdecydować o przekształceniu stanowiącego nadużycie stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, nawet jeśli przekształcenie to oznacza wykładnię prawa krajowego contra legem?
2) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie -
czy okoliczność, że w wyroku Trybunału z dnia 8 marca 2022 r., [w sprawie C-205/20] uznano bezpośrednią skuteczność w odniesieniu do dyrektywy 2014/67/UE 4 , a nie uznano jej w odniesieniu do dyrektywy 1999/70/WE, jest zgodna z prawem Unii, skoro zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału obie te dyrektywy zobowiązują do karania popełnionych nadużyć za pomocą skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego środka, biorąc pod uwagę, iż art. 20 dyrektywy 2014/67/UE stanowi, że państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z tą dyrektywą oraz przyjmują wszystkie niezbędne środki mające zapewnić wdrożenie i przestrzeganie tych przepisów, zaś art. 2 dyrektywy 1999/70/WE stanowi, że od państw członkowskich wymaga się podjęcia wszelkich środków niezbędnych dla umożliwienia im stałego zapewniania realizacji celów określonych w dyrektywie, we wspomnianej klauzuli 5 porozumienia ramowego?
3) Pomocniczo, w jaki sposób można pogodzić stwierdzenie zawarte w wyroku Trybunału z dnia 13 czerwca 2024 r., zgodnie z którym przekształcenie jest możliwe tylko o tyle, o ile nie oznacza ono wykładni prawa krajowego contra legem, z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, w myśl którego:
"wykładni porozumienia ramowego należy dokonywać w ten sposób, że w zakresie, w jakim wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego nie zawiera w danym sektorze innych skutecznych środków pozwalających na unikanie nadużyć przy wykorzystaniu kolejnych umów na czas określony, a w pewnych przypadkach - na karanie za dopuszczenie się tych nadużyć, porozumienie ramowe sprzeciwia się stosowaniu regulacji krajowej ustanawiającej jedynie w sektorze publicznym całkowity zakaz przekształcania w umowę na czas nieokreślony kolejnych umów na czas określony, służących w istocie »zwyczajnym i stałym potrzebom« pracodawcy i uważanych wobec tego za nadużycie" (zob. wyroki Trybunału: z dnia 4 lipca 2006 r., C-212/04, Adeneler 5 , pkt 106: z dnia 14 września 2016 r., C-184/15 i C-197/15 6 , pkt 41; z dnia 25 października 2018 r., C-331/17 7 , pkt 70, 71; postanowienia Trybunału: z dnia 30 września 2020 r., C-135/20 8 ; z dnia 13 stycznia 2022 r., C-282/2019 9 ; z dnia 22 lutego 2024 r. w sprawach połączonych C-59/22, C-110/22 i C-159/22 10 ; zob. także wyrok Trybunału z dnia 13 czerwca 2024 r., pkt 98, 110)?
4) Czy postępowanie w sprawie naboru, którego wynik jest niepewny, ponieważ (1) nie gwarantuje ono, że stosunek pracy wszystkich pracowników sektora publicznego zatrudnionych na czas określony, wobec których dopuszczono się nadużycia niezgodnego z dyrektywą, zostanie przekształcony w stosunek pracy pracowników sektora publicznego zatrudnionych na czas nieokreślony; (2) którego przeprowadzenie ma charakter losowy i nieprzewidywalny, gdyż zależy od uznaniowej oceny, zwykłego kaprysu lub woli organu administracji będącego pracodawcą, który dopuścił się nadużycia; (3) i które nie pociąga za sobą żadnych sankcji bądź niekorzystnych lub negatywnych skutków dla organu administracji będącego pracodawcą odpowiedzialnego za te nadużycia, które to sankcje lub skutki zniechęciłyby go do dalszych nadużyć wynikających z wykorzystywania umów o pracę na czas określony zawieranych z jego pracownikami, można uznać za sankcję, która zapewnia osiągnięcie celów klauzuli 5 porozumienia ramowego?
5) Czy przepisy krajowe, które przewidują jako sankcję jedynie wypłatę - na rzecz pracowników sektora publicznego w chwili zakończenia lub ustanie ich stosunku pracy oraz w przypadku, gdy osoba, wobec której dopuszczono się nadużycia, nie przejdzie pomyślnie postępowania w sprawie naboru w celu uzyskania statusu pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony - odprawy ustalonej na poziomie 20 dni wynagrodzenia za każdy rok pracy i w wysokości maksymalnej wynoszącej 12 miesięcznych wynagrodzeń, przy czym - zgodnie z wymogami określonymi w wyroku Trybunału z dnia 7 marca 2018 r., Santoro 11 , oraz w postanowieniu Trybunału z dnia 8 stycznia 2024 r., C-278/23 12 - odprawie tej nie towarzyszy żadne odszkodowanie za utraconą szansę na zatrudnienie ani jakikolwiek inny dodatkowy skuteczny i odstraszający mechanizm sankcji, są sprzeczne z klauzulą 5 porozumienia ramowego?
6) Czy okoliczność, że w hiszpańskim porządku prawnym wymaga się od osoby, wobec której dopuszczono się nadużycia, udowodnienia poniesionej przez nią szkody lub krzywdy, narusza wspólnotową zasadę skuteczności w zakresie, w jakim ten wymóg dowodowy nałożony przez prawo krajowe czyni praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywanie przez pracowników sektora publicznego przysługującego im prawa do pełnego naprawienia szkody poniesionej w wyniku stanowiącego nadużycia wykorzystywania przez pracodawcę z sektora publicznego kolejnych umów o pracę na czas określony, a tym samym możliwość usunięcia konsekwencji takiego naruszenia prawa Unii?
7) W hiszpańskim porządku prawnym, w sektorze publicznym, nie ma żadnego skutecznego środka mającego na celu ukaranie w sposób skuteczny, proporcjonalny i odstraszający nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony - w odróżnieniu od sektora prywatnego lub ogólnego, w którym stosunek pracy pracowników zatrudnionych na czas określony jest przekształcany w stosunek pracy na stałe lub na czas nieokreślony, w przypadku gdy pracują oni dla tego samego pracodawcy przez ponad 24 miesiące w okresie 30 miesięcy - natomiast wspomniana klauzula 5 sprzeciwia się stosowaniu regulacji krajowej ustanawiającej jedynie w sektorze publicznym całkowity zakaz przekształcania w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów na czas określony, służących w istocie "zwyczajnym i stałym potrzebom" pracodawcy i uważanych wobec tego za nadużycie.
Czy zastosowanie takiego samego przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w sektorze publicznym, aby zapobiec bezkarności nadużyć w tym sektorze oraz osiągnąć cele i zapewnić skuteczność (effet utile) tej klauzuli 5 porozumienia ramowego, nawet jeśli przekształcenie to oznacza wykładnię prawa krajowego contra legem, byłoby zgodne z dyrektywą 1999/70?
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4971 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-201/25, Ayuntamiento de Murcia: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 3 de Murcia (Hiszpania) w dniu 12 marca 2025 r. - AOL i PSM/Ayuntamiento de Murcia |
| Data aktu: | 2025-09-22 |
| Data ogłoszenia: | 2025-09-22 |