Sprawa C-386/25, Ministero della Difesa II: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2025 r. - CA/Ministero della Difesa
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2025 r. - CA/Ministero della Difesa(Sprawa C-386/25, Ministero della Difesa II)
Język postępowania: włoski
(Dz.U.UE C z dnia 8 września 2025 r.)
Sąd odsyłający
Consiglio di Stato
Strony w postępowaniu głównym
Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: CA
Druga strona postępowania: Ministero della Difesa
Pytania prejudycjalne
1) Czy dyrektywa 2000/78/WE 1 stoi na przeszkodzie transpozycji, którą umożliwia decreto legge (dekret z mocą ustawy) nr 172/21 w zakresie, w jakim zmienia on decreto-legge (dekret z mocą ustawy) nr 44/21 poprzez dodanie [art.] 4b, ust. 2, [lit. b)], który nakłada na członka personelu wojskowego obowiązek szczepienia wbrew jego osobistej opinii, ponieważ zobowiązuje go do poddania się temu zabiegowi medycznemu, nadal eksperymentalnemu, na własne ryzyko tego członka personelu wojskowego, jako dodatkowy, ale konieczny wymóg umożliwiający wykonywanie pracy w tym samym środowisku pracy, w którym znajdują się pracownicy cywilni, którzy nie są zobowiązani poddać się takiemu szczepieniu, mimo iż wykonują takie same zadania jak zadania członków personelu wojskowego?
2) Czy art. 2 [ust. 2 lit.] b) dyrektywy 2000/78/WE stoi na przeszkodzie środkowi takiemu jak decreto legge (dekret z mocą ustawy) nr 172/21 w zakresie, w jakim zmienia on decreto legge (dekret z mocą ustawy) nr 44/21 poprzez dodanie [art.] 4b ust. 1 [lit.] b), który nakłada na członka personelu wojskowego obowiązek szczepienia wbrew jego osobistym przekonaniom, jako dodatkowy wymóg umożliwiający wykonywanie pracy w tym samym środowisku pracy, w którym znajdują się członkowie personelu wojskowego, którzy zgodnie ze swoimi osobistymi przekonaniami uznali, że należy zaszczepić się nawet w przypadku braku obowiązku, niezależnie od tego, że niezaszczepiony członek personelu wojskowego jest gotów, a w każdym razie już zobowiązany, do przedstawiania wyniku badania wymazowego potwierdzającego brak zakażenia Covid-19 w odstępach czasu krótszych niż 48 godzin?
3) Czy środek przewidziany w decreto-legge (dekrecie z mocą ustawy) nr 172/21, uzupełniającym decreto-legge (dekret z mocą ustawy) nr 172/21, który w art. 4b ust. 3, z powodu naruszenia obowiązku szczepienia, nakazuje zawieszenie pracownika, niemającego innego dochodu, niemogącego w żaden inny zgodny z prawem sposób zapewnić sobie utrzymania i wywiązać się ze zobowiązań finansowych zaciągniętych przez niego we wcześniejszym okresie i mających charakter ciągły i trwały, narusza art. 1, 2, 3, 7, 15, 21, 33 i 34 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]?
4) Czy art. 4b decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 44/2021, wprowadzony decreto-legge (dekretem z mocą ustawy) nr 172/2021, jest sprzeczny z art. 1, 8, 9, 14, 17 i 18 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz z dyrektywą 2000/78/WE ze względu na to, że art. 4b decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 44/2021 stanowi, iż "akt stwierdzający uchybienie pociąga za sobą natychmiastowe zawieszenie prawa do wykonywania pracy bez konsekwencji dyscyplinarnych i z prawem do utrzymania stosunku pracy. Za okres zawieszenia nie przysługuje wynagrodzenie lub inne świadczenie ani uposażenie, niezależnie od jego nazwy", a organy administracji interpretują to w ten sposób, że "Dni zawieszenia uważa się za usługę, która nie skutkuje nabyciem kolejnych klas i stopni w zakresie wynagrodzenia, a także zwykłego urlopu, który zostanie proporcjonalnie zmniejszony. Ponadto dni zawieszenia nie wywołują skutków w zakresie uprawnień emerytalnych", przez to zmuszając zainteresowanych pracowników do zwrócenia się do organów sądowych w celu uznania stażu pracy nabytego podczas zawieszenia, odliczonych dni urlopu i emerytury.
5) Czy metody zastosowane przez włoskiego ustawodawcę w celu wprowadzenia obowiązkowych szczepień dla niektórych kategorii osób, formalnie wymagających zgody na szczepienie, ale zasadniczo niedostatecznie poinformowanych ze względu na brak niezbędnych wskazań/informacji w celu dostarczenia wiedzy obywatelowi, są sprzeczne z art. 1, 2, 3, 7, 15, 21 i 34 Karty praw podstawowych UE oraz z rezolucją Rady Europy 2361(2021) i rozporządzeniem (UE) 2021/953 2 , a także z rozporządzeniem (UE) 2014/536 3 ? Również w świetle motywu 36 rozporządzenia (UE) 2021/953 (sprostowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 211 z dnia 15 czerwca 2021 r.), który posiada walor wykładni, oraz art. 2 Karty nicejskiej, który uznaje prawo do życia, ściśle związane z kwestiami, które pojawiły się w związku z podawaniem szczepionki Astrazeneca i dysfunkcjami fizjologicznymi dotykającymi osoby zaszczepione szczepionką angielsko-szwedzkiego międzynarodowego koncernu biofarmaceu- tycznego - z trwałym uszkodzeniem mózgu spowodowanym zakrzepami krwi i zakrzepicą naczyniową - (nieistniejąca) świadoma zgoda pacjenta jest instrumentem, który jest również podstawą zabiegu medycznego wymaganego przez prawo, ponieważ obowiązek uzyskania zgody ma na celu poinformowanie o przewidywalnych konsekwencjach zabiegu i możliwości wystąpienia pogorszenia stanu zdrowia pacjenta.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4740 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-386/25, Ministero della Difesa II: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2025 r. - CA/Ministero della Difesa |
| Data aktu: | 2025-09-08 |
| Data ogłoszenia: | 2025-09-08 |