Wyrok Trybunału z dnia 7 maja 2025 r. w sprawach połączonych E-1/24 i E-7/24 - TC oraz - AA
WYROK TRYBUNAŁUz dnia 7 maja 2025 r.w sprawach połączonych E-1/24 i E-7/24TCorazAA
(C/2025/4687)
(Dz.U.UE C z dnia 21 sierpnia 2025 r.)
W sprawach połączonych E-1/24 i E-7/24, TC i AA - WNIOSKI skierowane do Trybunału przez Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości i dotyczące prawa dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych na podstawie art. 30 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, Trybunał w składzie: Pall Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann i Michael Reiertsen (sędzia sprawozdawca), (sędziowie), wydał w dniu 7 maja 2025 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
w sprawie E-7/24:
Art. 30 ust. 5 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że osoby, których jedyny związek z praniem pieniędzy, finansowaniem terroryzmu i powiązanymi przestępstwami źródłowymi polega na tym, że ich interesy finansowe zostały naruszone w wyniku przestępstwa źródłowego, mogą mieć uzasadniony interes w dostępie do informacji o beneficjentach rzeczywistych w rozumieniu tego przepisu, który to interes należy oceniać indywidualnie w każdym przypadku.
Wykazanie uzasadnionego interesu jest zarówno konieczne, jak i wystarczające do uzyskania dostępu do informacji zawartych w rejestrze beneficjentów rzeczywistych. W krajowym systemie prawnym każdego państwa EOG należy ustanowić przepisy proceduralne regulujące dostęp do rejestrów beneficjentów rzeczywistych. Takie przepisy proceduralne muszą jednak być zgodne z zasadami równoważności i skuteczności. Jakość i ilość wymaganych dowodów musi zależeć od tego, co sąd krajowy uzna za konieczne w świetle konkretnych okoliczności danej sprawy.
Udzielenie dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych stanowi proporcjonalną ingerencję w prawa podstawowe zidentyfikowanych beneficjentów rzeczywistych, o ile osoba wnioskująca o dostęp może wykazać uzasadniony interes, zgodnie z wykładnią Trybunału, na podstawie art. 30 ust. 5 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy (UE) 2015/849.
w sprawie E-1/24 TC:
Art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on ustanowienia przepisów krajowych nakładających na osobę wnioskującą o dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych obowiązek wskazania podmiotu, którego dotyczy wniosek o udzielenie informacji, ani nie stoi na przeszkodzie takim przepisom. Prawo dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych zgodnie z tym przepisem powinno być jednak zagwarantowane i wykonywane w taki sposób, aby dało się je pogodzić z zasadą skuteczności i celem dyrektywy. Sztywny wymóg formalny, aby zawsze określać podmiot prawny, bez umożliwienia właściwemu organowi rozważenia szczególnych okoliczności danej sprawy, może nadmiernie utrudnić korzystanie z prawa dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4687 |
| Rodzaj: | wyrok |
| Tytuł: | Wyrok Trybunału z dnia 7 maja 2025 r. w sprawach połączonych E-1/24 i E-7/24 - TC oraz - AA |
| Data aktu: | 2025-05-07 |
| Data ogłoszenia: | 2025-08-21 |