Sprawa T-426/25: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2025 r. - KL/Europol
Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2025 r. - KL/Europol(Sprawa T-426/25)
Język postępowania: włoski
(Dz.U.UE C z dnia 25 sierpnia 2025 r.)
Strony
Strona skarżąca: KL (przedstawiciel: M. Velardo, adwokat)
Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 15 października 2024 r. oddalającej wniosek z dnia 19 czerwca 2024 r. złożony na podstawie art. 90 ust. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej o pozostanie w służbie przez dodatkowy rok;
- stwierdzenie nieważności decyzji Management Board Complaints Committee z dnia 25 marca 2025 r. oddalającej zażalenie z dnia 18 grudnia 2024 r. na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej na decyzję z dnia 12 maja 2022 r.;
- zasądzenie zapłaty odszkodowania za szkodę majątkowej w wysokości 233 510,76 EUR, do którego należy dodać zadośćuczynienie za krzywdę związaną ze stresem i niepewnością, spowodowaną niniejszym postępowaniem, oszacowaną pro bono et aequo na 2 000 EUR, powiększoną o odsetki i po rewaloryzacji od dnia powstania roszczenia do kwoty do dnia zapłaty;
- obciążenie Europolu kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
1. Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE. Naruszenie ustawy z uwagi na naruszenie nadrzędnych zasad prawa (art. 20 i 21 Karty praw podstawowych, art. 1d regulaminu pracowniczego i dyrektywy Rady 1999/70 z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP, ETUC 1 ). Skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 6 decyzji Europolu EDOC #1363704v2 (zwanej dalej: "decyzją Europolu") w zakresie, w jakim wyłącza on członków personelu tymczasowego, którzy zawarli już drugą umowę, z możliwości przedłużenia okresu obowiązywania umowy do 10 lat. Wyłączenie to narusza zasady równości i niedyskryminacji zapisane w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w art. 1d regulaminu pracowniczego UE, w dyrektywie 1999/70/WE i w WZIP (warunki zatrudnienia innych pracowników). Z tych samych powodów wnosi on o bezpośrednie stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych. Różnica dotyczy pracowników znajdujących się w analogicznej lub porównywalnej sytuacji, ponoszących konsekwencje finansowe i społeczne, bez obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia. Osoby mające możliwość przedłużenia korzystają bowiem z wynagrodzenia i rewaloryzacji atrakcyjniejszych niż te krajowe ze względu na zwolnienia podatkowe przewidziane w protokole nr 7.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów odnoszących się do następstwa przepisów prawnych w czasie. Naruszenie prawa. Następstwo przepisów prawnych w czasie wymaga, aby nowe normy generalne i abstrakcyjne miały zastosowanie również do sytuacji powstałych pod rządami wcześniejszej ustawy, których skutki utrzymują się w chwili wejścia w życie nowej ustawy. Umowa skarżącego nadal jeszcze obowiązywała w dniu 21 marca 2024 r., kiedy to weszła w życie decyzja o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, a zatem jej skutki powinny były mieć wpływ na tę umowę.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4624 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-426/25: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2025 r. - KL/Europol |
| Data aktu: | 2025-08-25 |
| Data ogłoszenia: | 2025-08-25 |