Sprawa T-414/25: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2025 r. - UF/Komisja
Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2025 r. - UF/Komisja(Sprawa T-414/25)(C/2025/4478)
(Dz.U.UE C z dnia 18 sierpnia 2025 r.)
Strony
Strona skarżąca: UF (przedstawiciel: S. Orlandi, adwokat)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o możliwość dalszego pełnienia obowiązków pracownika ochrony osobistej, jak ma to miejsce w przypadku pozostałych pracowników ochrony osobistej, po objęciu funkcji przez nowych członków kolegium komisarzy;
- stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu skargi wniesionej w dniu 14 marca 2025 r. na dorozumianą decyzję odmowną z dnia 12 marca 2025 r. w sprawie wniosku skarżącego o możliwość dalszego pełnienia obowiązków pracownika ochrony osobistej po objęciu funkcji przez nowych członków kolegium komisarzy;
- zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty ustalonej ex aequo et bono jako zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę oraz obciążenie jej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów:
1. Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE. Skarżący podnosi, że wykonanie stwierdzającego nieważność wyroku z dnia 8 maja 2024 r., UF/Komisja (T-24/23, EU:T:2024:293) nie było ani rzetelne, ani pełne, ponieważ skarżącego nie przywrócono do pełnienia obowiązków równoważnych z obowiązkami pracownika ochrony osobistej. Organ upoważniony do zawierania umów o pracę działał w złej wierze, tak by utrudnić skarżącemu udział w zwyczajowej procedurze utrzymania pracowników ochrony osobistej w służbie.
2. Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem skarżącego argumenty przywoływane na poparcie nieprzywrócenia go do pełnionych obowiązków (wcześniejsze incydenty związane z wykonywaną pracą) są nieprawdziwe, sporne i zostały już oddalone przez Sąd. Skarżący twierdzi, że Komisja nie dokonała jakiejkolwiek obiektywnej weryfikacji owych okoliczności.
3. Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości. Skarżący podnosi, że nie dokonano jakiejkolwiek rzeczywistej oceny jego interesów. Ponadto administracja nie przewidziała zdaniem skarżącego alternatywnego rozwiązania, tak by umożliwić mu dalsze pełnienie obowiązków pracownika ochrony osobistej, pomimo orzecznictwa nakazującego wyważenie interesu służby i interesu pracownika.
4. Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji, dobrej wiary i zakazu nadużywania prawa. Skarżący uważa, że opieszałość i brak przejrzystości w działaniach Komisji, wskazane przez prezesa Sądu w postanowieniu wydanym w sprawie T-502/24 R II, mają charakter nadużycia proceduralnego i obejścia wyroku z dnia 8 maja 2024 r.
5. Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności. Skarżący podnosi, że jest jedynym pracownikiem ochrony osobistej, którego nie pozostawiono w służbie, wbrew jego chęci, podczas gdy wszyscy jego współpracownicy zostali utrzymani w służbie. Brak jest jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia pozwalającego na usprawiedliwienie takiej nierówności.
6. Zarzut szósty, dotyczący nadużycia władzy. Skarżący twierdzi, że podstawą odmowy pozostawienia go w służbie jest oczywista chęć odsunięcia go od pełnienia obowiązków związanych z ochroną osobistą, pozostająca bez związku z potrzebami służby czy obiektywną oceną jego zdolności do pracy.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.4478 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-414/25: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2025 r. - UF/Komisja |
| Data aktu: | 2025-08-18 |
| Data ogłoszenia: | 2025-08-18 |