Sprawa T-149/25: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2025 r. - MeSoFa/SRB
Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2025 r. - MeSoFa/SRB(Sprawa T-149/25)
Język postępowania: angielski
(Dz.U.UE C z dnia 12 maja 2025 r.)
Strony
Strona skarżąca: MeSoFa Vermogensverwaltungs AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: M. Fernandez i N. Hohler, adwokaci)
Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej SRB/EES/2024/112 z dnia 9 grudnia 2024 r., w której ustalono, że akcjonariuszom, na których ma wpływ restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja Sberbank d.d., nie należy przyznawać żadnej rekompensaty;
- obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.
1. Zarzut pierwszy - zarzut niezgodności z prawem (oparty na art. 263 i 277 TFUE) - dotyczy braku ostatecznego zatwierdzenia zaskarżonej decyzji przez instytucję Unii. Decyzje przyjmowane na podstawie art. 76 ust. 1 lit. e) i art. 20 ust. 16-18 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (zwanego dalej "rozporządzeniem SRM") 1 wymagają takiego zatwierdzenia przez instytucję Unii, co wynika między innymi z samego rozporządzenia SRM jako całości, jego zasad, najnowszego orzecznictwa w kontekście procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na gruncie rozporządzenia SRM oraz doktryny Meroni.
2. Zarzut drugi dotyczy tego, że w związku z tym SRB, między innymi, nie posiada w tym zakresie kompetencji i działała ultra vires.
3. Zarzut trzeci dotyczy uchybienia istotnym wymogom proceduralnym. SRB naruszyła w szczególności prawa skarżącej zapisane w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej "Kartą"), między innymi jej prawo do bycia wysłuchaną, prawo dostępu do akt, prawo do obrony i prawo do uzyskania uzasadnienia. Ponadto SRB bez uzasadnienia naruszyła również w odniesieniu do skarżącej objętą prawem pierwotnym Unii zasadę równości wobec prawa. Co więcej, powołanie się na art. 90 ust. 4 rozporządzenia SRM w celu odmowy dostępu do dokumentacji jest błędne. Nadto art. 90 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia SRM jest w świetle art. 277 TFUE niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy wewnętrznych dokumentów przygotowawczych SRB. W tym względzie niezgodnie z prawem ogranicza on art. 41 ust. 2 lit. b) Karty.
4. Zarzut czwarty dotyczy między innymi naruszenia określonego w art. 20 ust. 16 rozporządzenia SRM wymogu dotyczącego czasu, w szczególności w porównaniu z wcześniejszym przypadkiem dotyczącym wyceny nr 3 Banco Popular.
5. Zarzut piąty dotyczy naruszenia określonego w art. 20 ust. 16 rozporządzenia SRM kryterium niezależnego rzeczoznawcy. Rozporządzenie delegowane Komisji 2016/1075 2 nie ma zastosowania w kontekście art. 20 ust. 16 rozporządzenia SRM, a w każdym razie rzeczoznawca zaangażowany przez SRB w oczywisty sposób nie spełniał w rozpatrywanej sprawie kryteriów określonych w art. 38-41 tego rozporządzenia delegowanego.
6. Zarzut szósty dotyczy szeregu oczywistych, istotnych błędów w ocenie popełnionych przez SRB, która oparła się na rozpatrywanym w sprawie sprawozdaniu z wyceny nr 3. Przyjęcie przez SRB przygotowanego przez zaangażowanych w rozpatrywanej sprawie rzeczoznawców sprawozdania z wyceny nr 3 na potrzeby zaskarżonej decyzji jest obarczone błędami, w szczególności ze względu na: oparcie się na rozporządzeniu delegowanym Komisji 2018/344 3 , które nie ma zastosowania w niniejszym kontekście art. 20 ust. 16-18 rozporządzenia SRM; oparcie się na błędnych założeniach faktycznych w odniesieniu do stanu faktycznego i danych; brak oparcia się na niekwestionowanych, publicznie dostępnych informacjach i dowodach, które przeczą założeniom rzeczoznawców; oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do zastosowanej metodyki; naruszenie przez SRB jej własnych publicznie dostępnych wytycznych. W związku z tym wynik zaskarżonej decyzji, w szczególności jeżeli chodzi o różnicę w sposobie traktowania akcjonariuszy oraz o przyznanie rekompensaty, byłby w rozpatrywanej sprawie odmienny.
7. Zarzut siódmy dotyczy naruszenia zasady "niepogarszania sytuacji wierzycieli", o której mowa w art. 15 ust. 1 lit. g) rozporządzenia SRM, między innymi z powodów, o których mowa w poprzednich zarzutach.
8. Zarzut ósmy dotyczy nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do słusznego odszkodowania (art. 17 i 52 Karty) z powodów, o których mowa w poprzednich zarzutach.
9. Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia art. 47 Karty między innymi z powodów, o których mowa w poprzednich zarzutach, w szczególności z powodu uchybienia istotnym wymogom proceduralnym.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2025.2562 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-149/25: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2025 r. - MeSoFa/SRB |
| Data aktu: | 2025-05-12 |
| Data ogłoszenia: | 2025-05-12 |