Borelioza ma swoje miejsce w wykazie chorób zawodowych, ale do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne są jeszcze czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy i wysokie prawdopodobieństwo spowodowania choroby tymi czynnikami. Czy można potwierdzić kontakt z zakażonym kleszczem w czasie pracy? To nie jest takie proste.

Powód wniósł pozew o ustalenie istnienia stosunku pracy. Z zebranego materiału dowodowego wynikało jednak, że przychodził do pracy, kiedy mu pasowało, czasami tylko jeden dzień w tygodniu. Natomiast, gdy potrzebował dnia wolnego wystarczyło, że to zakomunikował. Zdarzało się nawet, że nie informował o swojej nieobecności. Sąd wskazał, że absencje powoda nie podlegały obowiązkowi usprawiedliwiania, który wynikałby z treści łączącego strony stosunku pracy.

Pracownica uważała, że doszło do naruszenia przepisów, ponieważ do wypowiedzenia umowy o pracę doszło na urlopie wypoczynkowym. Pracodawca twierdził natomiast, że tego dnia pracownica świadczyła pracę zdalną. Sąd uznał, że fakt przebywania na urlopie potwierdzała lista płac, informacja o braku logowań oraz lista obecności. Na rzecz pracownicy zasądzono więc odszkodowanie.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona zawarła związek małżeński i uczestniczyła w rodzinnym obiedzie w restauracji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane w sposób niezgodny z jego celem, więc odmówił kobiecie prawa do zasiłku i zobowiązał ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ były to czynności incydentalne, o ograniczonym czasie trwania i niewielkim stopniu intensywności.

Przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę powinna być konkretna, zrozumiała i weryfikowalna. W ocenie sądu, nawet gdyby przyjąć, że pod ogólnikowym i niejasnym sformułowaniem zawartym w oświadczeniu pracodawcy kryło się umieszczenie przez pracownika pozytywnej reakcji pod obraźliwym komentarzem internauty, okoliczność ta obiektywnie nie mogła stanowić podstawy do utraty zaufania. Działanie to było bowiem jednorazowe i stanowiło stosunkowo drobne naruszenie obowiązku dbania o dobro zakładu pracy.

Sanepid stwierdza chorobę zawodową pracownika na podstawie dokumentacji medycznej sporządzonej w sprawie. Nie ocenia zaś, czy pracownik przyczynił się do powstania choroby przez brak przestrzegania BHP, nieostrożność, albo z innego powodu – te kwestie bierze się pod uwagę dopiero, gdy pracownik zdecyduje się na proces cywilny z pracodawcą, dochodząc roszczeń uzupełniających wobec świadczeń, które z tytułu choroby zawodowej przysługują mu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zgodnie z radą pełnomocnika, pracownica wysłała zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia pracy za pośrednictwem poczty. Zgłoszenie trafiło do pracodawcy po terminie, co wiązało się z odmową dopuszczenia do pracy. Sąd wskazał, że zgłoszenie może być dokonane przez każde zachowanie, które w dostateczny sposób ujawnia wolę pracownika. Natomiast pouczenie przez pełnomocnika o konieczności wysłania zgłoszenia listem jest okolicznością usprawiedliwiającą niedochowanie terminu.

Nie można tak interpretować przepisów świadczeniowych, aby ograniczać dostępność do świadczeń rodzinnych osobom odpowiedzialnym za utrzymanie dziecka i faktycznie opiekującym się dzieckiem. Zdaniem WSA w Gliwicach bezpodstawne jest ustawowe wykluczenie z możliwości przyznania świadczenia wychowawczego osoby sprawującej bieżącą pieczę nad dzieckiem.

Zwolnienia lekarskie pracownika zaburzały plany produkcyjne, wpływały na mniejszą wydajność i ilość wykonanej produkcji oraz wiązały się z koniecznością wyznaczenia zastępstw i wykonywania pracy w nadgodzinach. Sąd podkreślił, że częste lub długotrwałe nieobecności w pracy spowodowane chorobą z reguły nie pozwalają pracodawcy na osiągnięcie celu zamierzonego w umowie o pracę, a przez to stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia tej umowy.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje za faktyczny brak możliwości podjęcia przez opiekuna zatrudnienia albo za rezygnację z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania czynności opiekuńczych. Co ważne, opieka musi mieć charakter stały, długotrwały i powtarzalny, a podejmowane czynności opiekuńcze w warunkach dnia codziennego zależą od indywidualnej sytuacji podopiecznego, rodzaju jego niepełnosprawności i niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Samo potwierdzenie wykonywania pracy przez pracodawcę nie przekłada się automatycznie na uznanie, że praca ta w istocie była świadczona w reżimie zatrudnienia pracowniczego – orzekł Sąd Apelacyjny w Rzeszowie. Ale wyrok został uchylony przez Sąd Najwyższy z powodu wydania go przez wadliwie powołanego sędziego, po 2017 roku. Rekomendacja tzw. neo-KRS dla tej sędzi miała być gratyfikacją za jej zaangażowanie w niekonstytucyjne działania organów władzy ustawodawczej - uznał SN.

Ciężko chora staruszka chce trafić do domu pomocy społecznej położonego blisko jej siostry, ale sto kilometrów od miasta, w którym wcześniej mieszkała. Sędziowie uznali emerytkę za bezdomną i wskazali, że o jej losach zdecydują urzędnicy z ostatniego miejsca zamieszkania. Nie ma znaczenia lokalizacja DPS, ani adres najbliższej rodziny bądź doradcy tymczasowego wyznaczonego emerytce przez sąd.

W sytuacji zbiegu praw do tytułowych świadczeń rodzinnych, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z przysługującego już specjalnego zasiłku opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje przed ustaniem prawa do zasiłku opiekuńczego - tego typu świadczenie rodzinne można pobierać od momentu ustania prawa do poprzedniego świadczenia.

Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumentami urzędowymi nie mogą być umowy o pracę zawierane z pracownikami urzędów JST. Tym samym takie umowy w formie skanów nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą.

W sytuacji konfliktu między interesami pracodawcy i pracownika, to zatrudniony, który korzysta z ochrony związkowej, a nie pracodawca, powinien wygrać proces. Sąd ma w tym wypadku obowiązek przywrócić pracownika do pracy, nawet w sytuacji, gdy jest ono niecelowe lub niemożliwe - stwierdził Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i nie przyjął do rozpoznania skargi kasacyjnej.

W oparciu o jedno pismo zleceniodawcy, ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd zmienił wydaną w tej sprawie decyzję. W wyroku podkreślił, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie obowiązuje zasada dowolności, lecz zasada legalizmu i ZUS nie może wedle własnego uznania rezygnować z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł ograniczyć się do jednego pisma i nie podjąć żadnych działań zmierzających do weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

Stan zdrowia wnioskodawczyni nie dawał podstaw do uznania jej za osobę całkowicie niezdolną do pracy, choćby do pracy biurowej. Rodzaj dolegliwości, jakie rozpoznano u ubezpieczonej, takie jak padaczka oraz stopień ich zaawansowania, nie uniemożliwiają jej wykonywania pracy zarobkowej – orzekł sąd odwoławczy, a Sąd Najwyższy nie dostrzegł w tym wyroku rażącego naruszenia prawa.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona pojechała na spotkanie z adwokatem. Organ uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane niezgodnie z jego celem i odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w okresie niezdolności do pracy nie stanowi naruszenia celu zwolnienia lekarskiego. Pod warunkiem jednak, że czynności te nie wpływają negatywnie na proces leczenia i rekonwalescencji.

Już nawet brak opłacenia kilku należności wobec jednego publicznego wierzyciela może spowodować konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki, a zaniechania w tym względzie mogą rodzić odpowiedzialność solidarną zarządzających za długi spółki. Zapominają o tym prezesi, którzy nie regulują płatności wobec ZUS i PFRON, co może być potem dużym ryzykiem dla ich prywatnego majątku.

Istnienie konfliktu w środowisku pracy nie może być samoistnie oceniane jako patologia, otwierająca pracownikowi prawo do roszczeń odszkodowawczych. Konieczne jest wykazanie, że w ramach tego konfliktu, jedna z jego stron jest nękana, zastraszana, poniżana, ośmieszana lub izolowana – orzekł Sąd Najwyższy, oddalając kasację. Dodał też, że odszkodowanie przysługuje pracownikowi „który doznał mobbingu lub wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę”.