Pracodawca wypowiedział Markowi A. (dane zmienione) umowę o pracę z powodu długotrwałej absencji chorobowej (143 dni od grudnia 2024 r. do maja 2025 r.), która miała negatywny wpływ na wykonywanie zobowiązań wobec klientów i partnerów zewnętrznych, dezorganizowała pracę i funkcjonowanie zakładu oraz narażała przedsiębiorstwo na istotne ryzyko niewykonania lub nieterminowej realizacji zamówień. Pracownik uważał, że decyzja pracodawcy była nieuzasadniona i pozwał go o odszkodowanie.

 

Długotrwałe nieobecności uzasadniają zakończenie współpracy

Sprawą zajął się Sąd Rejonowy w Człuchowie, który wskazał, że wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem ustawowego okresu wypowiedzenia jest zwykłym, normalnym sposobem rozwiązania stosunku pracy. Prawo takiego wypowiedzenia przysługuje zarówno pracodawcy, jak i pracownikowi. W tezie VIII wytycznych z 1985 r. Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził, że nie tylko sytuacje zależne od pracownika, ale również takie, na które nie miał on wpływu, mogą stanowić uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia. Sąd podkreślił, że częste lub długotrwałe nieobecności pracownika w pracy spowodowane chorobą z reguły nie pozwalają pracodawcy na osiągnięcie celu zamierzonego w umowie o pracę, a przez to stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia tej umowy. Jako sprzeczne z celem stosunku pracy należy bowiem uznać jego trwanie w sytuacji, gdy pracownik nie może, z przyczyn zdrowotnych, wykonywać przyjętych na siebie obowiązków.

Czytaj też w LEX: Konsekwencje usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy >

Czytaj także: Sąd: Przyczyna wypowiedzenia umowy nie musi mieć szczególnej wagi >>>

 

Częsta absencja narusza interes pracodawcy

Tym samym pracodawca, który wypowiada umowę o pracę ze względu na brak dyspozycyjności pracownika, rozumianej jako możliwość liczenia na jego obecność w pracy w czasie na nią przeznaczonym, nie narusza zasad współżycia społecznego. W orzecznictwie wskazuje się, że nieprzewidziane, długotrwałe i powtarzające się nieobecności pracownika w pracy, wymagające podejmowania przez pracodawcę działań natury organizacyjnej (choćby wyznaczanie zastępstw) i pociągające za sobą wydatki na zatrudnianie pracowników w godzinach nadliczbowych lub innych osób na podstawie umowy zlecenia, są uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę. Szczególnie w przypadku długotrwałej, porównywalnej z okresem wskazanym w art. 53 kodeksu pracy, choroby. Taka absencja zawsze bowiem powoduje niekorzystne skutki dla pracodawcy.

Czytaj też w LEX: Rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem przebywającym na zwolnieniu >

 

Nowość
Kodeks pracy. Komentarz. Tom I i II
-80%

Cena promocyjna: 79.8 zł

|

Cena regularna: 399 zł

|

Najniższa cena w ostatnich 30 dniach: 119.7 zł


Powództwo pracownika zostało oddalone

Sąd zwrócił uwagę, że niekwestionowane nieobecności Marka A. z powodu choroby, wynoszące w 2024 i 2025 r. 238 dni, są niewątpliwie częstymi i długotrwałymi nieobecnościami w pracy. Z zeznań jego bezpośredniego przełożonego wynikało, że niespodziewane, częste, powtarzające się i długotrwałe zwolnienia lekarskie powodowały problemy z zastępstwem, zaburzały plany produkcyjne, wpływały na mniejszą wydajność i ilość wykonanej produkcji, powodowały konieczność jej przeorganizowania, wyznaczenia zastępstw oraz wykonywania pracy w nadgodzinach. Marek A. nie wskazał również, że przyczyny nieobecności z powodu choroby definitywnie minęły, wręcz przeciwnie w okresie wypowiedzenia również korzystał z długotrwałego zwolnienia lekarskiego. Pracownik wyjaśnił, że w dalszym ciągu cierpi na schorzenia kręgosłupa, więc przyczyna nieobecności nie minęła. Mając powyższe na uwadze, wypowiedzenie umowy nie naruszało przepisów, co uzasadniało oddalenie powództwa.

W LEX znajdziesz wzór dokumentu: Pozew pracownika o ponowne nawiązanie stosunku pracy - w trybie art. 53 par. 5 Kodeksu pracy >

Wyrok Sądu Rejonowego w Człuchowie z 14 listopada 2025 r., sygn. akt IV P 72/25, nieprawomocny