Santander Bank Polska S.A. nie może stosować nieuczciwych praktyk rynkowych, polegających na stosowaniu klauzuli salda i klauzuli niesporności w aneksach dot. „wakacji kredytowych” - stwierdził Sąd Okręgowy w Warszawie. - Klauzule stosowane przez bank w aneksach pozwalających klientom na odroczenie spłaty kredytu z powodu pandemii COVID-19, mogły zniechęcą posiadaczy kredytów

Nasz wydział stawia na nowe technologie w przyspieszeniu rozpatrywania spraw frankowych, ale nie tylko. Niestety, wciąż nie została podjęta tak ważna uchwała Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, ale większość sędziów wydziału, w którym jest już ponad 7 tys. spraw przeciwko bankom uważa, że kredytobiorcy, którzy spłacili więcej niż wzięli z banku, mogą zaprzestać płacenia rat.

Banki zapowiadają roszczenia wobec kredytobiorców za korzystanie z pożyczonego kapitału. Natomiast Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że sądy powinny zapytać Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o dopuszczalność takich roszczeń banków wobec frankowiczów.

Sąd Najwyższy 6 lipca po raz kolejny zajmie się problemem tzw. kredytów frankowych. Ewentualna uchwała będzie ważna dla tych kredytobiorców, którzy w procesach sądowych nie dochodzą roszczeń o ustalenie ważności umowy, ograniczając swoje żądania względem banków do roszczeń o zapłatę - piszą adwokaci Karolina Pilawska i Andrzej Zorski.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przypomniał polskiemu sądowi, że ochrona przewidziana w dyrektywie w sprawie nieuczciwych warunków przysługuje każdemu konsumentowi, a nie tylko temu, którego można uznać za „właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta”. TSUE uznał, że jest to oczywiste,

Frankowicze śmiało idą do sądów. Czy oznacza to automatyczne wstrzymanie spłat ich rat kredytowych? Właśnie… O tym niewiele się mówi. Tzw. proces frankowy nie powoduje zatrzymania rat kredyt, w jego toku należy spłacać sporny kredyt. Ale jest na to sposób: tzw. wniosek o zabezpieczenie na czas rozpoznawania sprawy. Chwila wytchnienia dla kredytobiorcy - twierdzi adwokat Rafał Chrząszcz.

Rzecznik Finansowy przystąpił do sporu państwa Dziubaków z Raiffeisen Bank, który domaga się od nich blisko 800 tysięcy złotych za bezumowne korzystanie z kapitału, po stwierdzeniu przez sąd nieważności umowy o kredyt we frankach. A rzecznik chce, aby sąd skierował w tej sprawie pytania do TSUE. Prawo.pl ustaliło, że podobny wniosek szykuje Rzecznik Praw Obywatelskich.

Wobec konsumenta, który zawarł umowę kredytu denominowanego w walucie obcej i nie ma wiedzy o jej nieuczciwych warunkach, nie może obowiązywać jakikolwiek termin przedawnienia w odniesieniu do zwrotu kwot zapłaconych na ich podstawie. Tak w czwartek uznał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Odsunięcie w czasie oczekiwanej „super-uchwały” Sądu Najwyższego w sprawach frankowych sprawiło, że postępowania dotyczące tych kredytów tkwią w sądowych zamrażarkach, co jest na rękę bankom. Kredytobiorcom natomiast dobrze przysłużyło się orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczące przedawnień, którego konsekwencje już są widoczne w orzecznictwie.

Według danych Związku Banków Polskich, na koniec I kwartału w sądach było około 47 tys. spraw sądowych, dotyczących kredytów walutowych. Tylko w kwietniu przybyło 3 tys. nowych pozwów. To oznacza, że sprawy sądowe dotyczą już ponad 10 proc. wszystkich spłacanych nadal kredytów walutowych. Według Biura Informacji Kredytowej, na koniec kwietnia spłacanych było blisko 420 tys.

Traktowanie kredytów udzielonych we frankach szwajcarskich (CHF) w taki sposób, jakby od momentu udzielenia były one kredytami złotowymi oprocentowanymi stopą procentową opartą na wskaźniku referencyjnym WIBOR 3M powiększonym o marżę i spłacanymi w złotych polskich - takie warunki ugód z klientami zaakceptowała Rada Banku PKO BP. Wnioski o ugody mają składać klienci.

Tylko pozornie spór o kredyty frankowe w Austrii odpowiada sytuacji znanej z polskiego podwórka, na którym kwota kredytu lub raty kredytowe są przed zapłatą przeliczane z waluty obcej na walutę polską. Różnica jest taka, że austriacki konsument może akceptować bieżący kurs banku lub nie, podczas gdy polski konsument musi akceptować przyszły kurs banku - pisze dr Mariusz Korpalski,

Niejeden frankowicz większość kwoty otrzymanej od banku oddał swojemu pełnomocnikowi albo firmie pomagającej w dochodzeniu roszczeń od banku. Pomoc prawna przy kredytach indeksowanych czy denominowanych do waluty obcej nie należy do tanich, ale nie ma tu reguły, że im drożej, tym większa szansa na wygraną. Dlatego zanim wybierze się prawnika, trzeba dobrze sprawdzić umowę, skalkulować koszty i uważać na pośredników.

Izba Cywilna Sądu Najwyższego po prawie pięciu godzinach obrad odroczyła posiedzenie w sprawie pytań dotyczących sporów o kredyty walutowe. Najpierw chce poznać stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich, Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznika Finansowego, ale także Rzecznika Praw Dziecka. Instytucje te mają 30 dni na przedstawienie opinii. Frankowicze i ich prawnicy są rozczarowani. Przedstawiciele banków uważają, że SN podjął rozsądną decyzję.

Wyrok unijnego trybunału z 29 kwietnia otworzył drogę do uzupełnienia umowy po usunięciu z niej klauzuli abuzywnej. Skoro powstaje luka, to sąd nie może unieważnić kontraktu na życzenie konsumenta, bo to godzi w pewności prawa przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Wówczas sąd może rozważyć uzupełnienie umowy przepisem prawa zobowiązań, może też skłaniać strony do mediacji

Uchwała podjęta w piątek 7 maja przez siedmioosobowy skład Izby Cywilnej Sądu Najwyższego ma moc zasady prawnej i zapewnia większą przewidywalność orzecznictwa w tzw. sprawach frankowych. Potwierdza korzystny dla konsumentów trend w orzecznictwie – mówi Mariusz rzecznik finansowy. To na jego pytanie odpowiedział SN.

Sąd Najwyższy nie wypowiedział się na temat dopuszczalności pozwów przeciwko kredytobiorcom o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z kapitału banku. Orzekł jedynie, że w przypadku nieważności umowy kredytobiorcy i bankowi przysługują dwa odrębne roszczenia. Uznał też, że termin przedawnienia biegnie od momentu, gdy umowa stała się nieważna. Tym samym wydłużył bankom czas na pozywanie klientów o zwrot kapitału.

W sporach o kredyty frankowe jedną z ważniejszych kwestii jest to, jak rozliczają się strony po unieważnieniu umowy, a także czy bank ma prawo pozwać drugą stronę o zapłatę za bezumowne korzystanie z kapitału. Dziś na te pytanie ma odpowiedzieć Sąd Najwyższy w siódemkowym składzie, a 11 maja - cała Izba Cywilna. To ważne, bo TSUE wskazał, że ta kwestia jest właśnie w gestii prawa krajowego

Sądy na masową skalę ustalają nieważność umów kredytów frankowych. W rewanżu, banki kierują przeciwko frankowiczom, roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. Takie roszczenia są niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Trybunał Sprawiedliwości UE w kwietniowym wyroku niepotrzebnie zmącił obraz w tej kwestii - pisze radca prawny Kacper Sampławski.

W wyroku TSUE dotyczącym umowy kredytu najważniejsza wskazówka dotyczy podziału warunku umownego. Trybunał wykluczył możliwość dowolnego dzielenia klauzuli indeksacyjnej. Ale nie wypowiedział się w sprawie roszczeń za bezumowne korzystanie z kapitału. Powiedział wprost, że przez „skutek restytucyjny” rozumie obowiązek zwrotu przez strony otrzymanych bez podstawy prawnej kwot pieniężnych