Powoływanie się przez sąd na rozporządzenie BMR w kontekście niemożności funkcjonowania umowy kredytu złotowego z oprocentowaniem opartym o stawkę referencyjną LIBOR jest nieprawidłowe i nieuprawnione. „Odwalutowanie” (np. „odfrankowienie”) kredytu z zachowaniem oprocentowania określonego w umowie jest zatem w pełni możliwe - piszą Tomasz Konieczny i Filip Olejniczak z kancelarii Konieczny, Polak Radcowie Prawni.

Rzecznik Finansowy Mariusz Golecki skierował do sądu wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia o zaniechanie nieuczciwej praktyki rynkowej przeciwko Santander Bank. Chodzi o zawieranie w aneksach dotyczących „wakacji kredytowych” postanowień potwierdzających jakoby bank posiadał bezsporną wierzytelność względem klienta. Bank podkreśla, że już w połowie kwietnia wycofał klauzule dotyczące potwierdzania salda.

Po unieważnieniu przez sąd umowy Raiffeisen Bank pozwał byłych klientów o zapłatę blisko 1,5 miliona złotych, ponad połowa to wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Kwota ta znacznie przewyższa wysokość udzielonego kredytu. Zdaniem Mariusza Goleckiego, rzecznika finansowego, to nieuczciwa praktyka rynkowa. Dlatego skierował do sądu sprawę przeciwko bankowi.

Sąd Okręgowy w Łodzi ponownie zajmie się pozwem liczącej 1725 osób przeciwko mBankowi. Sąd Apelacyjny uchylił bowiem jego wyrok oddalający powództwo frankowiczów. W uzasadnieniu wskazał, że sąd okręgowy musi rozważyć nieważność zawartych umów. Sąd odrzucił także wniosek o wyłączenie sędziego, który ma kredyt.

Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie kredytu frankowego zasugerował bankom, że mogą występować z roszczeniami o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie. Jego zdaniem prawo unijne i wyrok TSUE takiej koncepcji nie wyklucza. Jednak wielu prawników ma odmienne zdanie. Ich zdaniem SN myli się w tej kwestii.

W końcu „odfrankowanie” kredytu indeksowanego do waluty CHF zostało wykluczone. Sąd Najwyższy nie dostrzega też jakiejkolwiek sprzeczności pomiędzy dochodzeniem przez bank roszczenia z tytułu bezpodstawnego (bezumownego) korzystania przez kredytobiorcę z udostępnionego mu kapitału z dotychczasowym orzecznictwem TSUE.

Sąd Najwyższy wydał przełomowy wyrok w sprawie o kredyt indeksowany. Po raz pierwszy uznał, że wadliwy mechanizm indeksacji prowadzi do unieważnienia umowy. Po drugie przyznał, że jego dotychczasowe stanowisko, co do uzupełnienia umowy kursem średnim było błędne. Po trzecie wskazał, że banki mogą występować z roszczeniami o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wezwał banki do przekazania dokumentów i informacji dotyczących oferowanych warunków wakacji kredytowych i na bieżąco analizuje otrzymywane. Jego zdaniem proponowane aneksy nie mogą stanowić w okresie epidemii wykorzystania trudnej sytuacji i położenia kredytobiorców. informują konsumentów o skutkach zawarcia aneksu.

Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził nieważność umowy o kredyt indeksowany do CHF, bo jej "odfrankowienie" byłoby sprzeczne z unijnym rozporządzeniem w sprawie wskaźników finansowych, tzw. BMR. Mówi ono, że oprocentowanie kredytu w złotówkach nie może odnosić się do innej waluty. Prawnicy banków chwalą taki pogląd, a ci od frankowiczów - krytykują.

Gdyby TSUE podzielił poglądy Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli, oznaczałoby to wielki sukces banków. Przekreśliłoby nadzieje na unieważnianie lub „odfrankowienie” umów kredytowych. Prowadziłoby do rozliczania ich po „kursach rynkowych” lub średnich NBP. Aby tak się stało, TSUE musiałby zaprzeczyć całemu swemu dotychczasowemu orzecznictwu.

Coraz częściej frankowicze wychodzą zwycięsko z batalii z bankami. Liczba wygranych spraw zwiększa się po październikowym korzystnym wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE. Mimo tego korzystnego trendu, wciąż niewielu kredytobiorców decyduje się na walkę z bankiem. Duża ich część obawia się reakcji banku na złożenie pozwu. Czy jest się czego bać, pisze Dariusz Rozpara,

Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli skierował w styczniu dwa pytania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące klauzul waloryzacyjnych w umowach o kredyt we frankach. W oczekiwaniu na werdykt unijnego sądu część spraw może być zawieszanych, choć zdaniem prawników nie powinno, bo pytania są trywialne.

Sąd Najwyższy ponownie orzekł, że można "odfrankowić" kredyt denominowany. Ponadto, powołując się na liczne orzeczenia TSUE, po raz pierwszy dokładnie wyjaśnił, dlaczego sąd musi wyeliminować z umowy klauzule abuzywne, dlaczego nie może ich zastąpić, a także jak banki powinny spełniać obowiązek informacyjny o ryzyku kursowym.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie zostawił na Związku Banków Polskich suchej nitki. Zarzuca mu, że nie stara się, by banki traktowały konsumenta jak równego sobie partnera-kontrahenta. Podkreśla, że nie można akceptować stanowiska, że orzeczenia TSUE nie powinny być powszechnie stosowane, a wykładnia TSUE wiąże wyłącznie sąd, który zadał mu pytanie.

Klienci banków skarżą się do Rzecznika Finansowego na rażąco wysokie opłaty pobierane za dostarczenie historii spłaty czy potwierdzenie spłaty kredytu. Bywa, że mają zapłacić nawet kilkaset złotych. Rzecznik zawiadomił prezesa UOKIK o takiej praktyce stosowanej przez dwa podmioty.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że Getin Noble Bank zawiera niedozwolone klauzule we wzorcach aneksów do umów kredytów hipotecznych indeksowanych do euro i franka szwajcarskiego i nałożył na bank 13,5 miliona złotych kary. Zakazał też ich stosowania.

Sądy coraz częściej pytają Rzecznika Finansowego o opinię w sporach związanych z rynkiem bankowo-kapitałowym. W 2019 roku wpłynęło 84 takich wniosków, podczas gdy w 2016 tylko 8. Większość z nich dotyczy sporów związanych z kredytami „frankowymi”.

Sąd Okręgowy w Gdańsku skierował pięć pytań do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie dotyczącej kredytu frankowego. W tej sytuacji także inni sędziowie mogą zawieszać sprawy do czasu ich rozpatrzenia. To może wydłużyć procesy o co najmniej kolejne półtora roku.

Sąd Okręgowy w Warszawie unieważnił w piątek umowę kredytu we frankach szwajcarskich państwa Dziubaków. Uznał, że bank rażąco naruszył interesy konsumentów, bo nie poinformował ich o faktycznym ryzyku - w długiej perspektywie kurs CHF jest bowiem nieprzewidywalny. Sąd orzekł także, że bank jednostronnie kształtował kurs franka. Oddalił jednak powództwo o zapłatę.

W piątek, 3 stycznia odbędzie się druga po wyroku TSUE rozprawa w sprawie kredytu państwa Dziubaków. Frankowicze nie czekają na to rozstrzygnięcie i zasypują sądy pozwami. Te jednak różnie interpretują wyrok unijnego Trybunału Sprawiedliwości. W efekcie wiele spraw jeszcze raz trafi do sądów, co może je zablokować.