Urząd Komisji Nadzoru Finansowego przedstawił pięć wariantów kosztów rozwiązania problemu z kredytami frankowymi: dwa zakładają utrzymanie umowy, a trzy jej nieważność. Bankom najbardziej opłacałoby się przekształcić kredyt w złotowy oprocentowany WIBOR. Koszt tej opcji to 34,5 mld zł. Za odfrankowienie zapłaciłyby 78,5 mld zł. Najdrożej wychodzi unieważnienie.

Rzecznik Finansowy skierował skargę nadzwyczajną do Sądu Najwyższego w sprawie wyroku zaocznego wydanego w sprawie „frankowiczów”. Decyzją sądu klienci banku mogą stracić dom. Zdaniem Rzecznika Finansowego sąd nie powinien podjąć takiej decyzji tylko w oparciu o wyciąg z ksiąg bankowych. Powinien zbadać wcześniej postanowienia umowy pod kątem klauzul niedozwolonych.

W związku z wykonaniem umowy kredytu dotkniętej nieważnością - stronie, która spłaca kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot wpłaconych środków pieniężnych jako świadczenia nienależnego. Niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu - taką uchwałę w składzie trzech sędziów podjął 16 lutego br. Sąd Najwyższy

Umowy kredytów powiązanych z walutą obcą zawierają wady prawne uzasadniające ustalenie ich nieważności, albo utrzymanie ich w mocy, po eliminacji postanowień nieuczciwych. Decydujące w tym względzie jest wolne i świadome stanowisko konsumenta wyrażone w żądaniach pozwu lub w odpowiedzi na informacje udzielone z urzędu przez sąd - pisze radca prawny Kacper Sampławski.

Gdy coraz więcej umów na kredyty indeksowane w walutach obcych ulega unieważnieniu, przed sądami staje poważne pytanie o to, jak w takiej sytuacji rozliczyć relację pomiędzy bankiem i klientem, a szczególnie jak odnieść się do instytucji bezpodstawnego wzbogacenia - zastanawia się sędzia Piotr Bednarczyk. I z nadzieją czeka na uchwałę Sądu Najwyższego.

Raiffeisen Bank domaga się od państwa Dziubaków, którzy wygrali sprawę przed TSUE, zwrotu zwaloryzowanego o inflację kapitału oraz kosztów poniesionych w związku z bezumownym korzystaniem z pieniędzy, po stwierdzeniu nieważności umowy o kredyt we frankach. Umowa opiewała na 400 tys. złotych, bank żąda blisko dwa razy tyle. Zdaniem prawników, to sposób na zastraszenie szerszej rzeszy frankowiczów, bo bank nie ma prawa do takiego wynagrodzenia.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone tzw. klauzule spreadowe stosowane przez bank BPH w aneksach do umów o kredyt hipoteczny. Określają bowiem w sposób praktycznie niemożliwy do zweryfikowania przez konsumenta zasady ustalania kursów walut. W praktyce bank może podać dowolną wysokość raty, a konsument nie może zweryfikować czy została prawidłowo obliczona.

Stało się. Pięć lat oczekiwania „frankowiczów” na jednoznaczne udzielenie wskazówek co do orzekania w ich sprawach zdaje się dobiegać końca. Przypomnijmy, że od 2016 roku Sąd Najwyższy zajmował tyle sprzecznych ze sobą stanowisk w tej kwestii, że trudno byłoby ująć historię zmian poglądów w jednym artykule. Od całkowitego zaprzeczenia ich roszczeń do w zasadzie potwierdzenia nieważności tych umów.

Pierwsza prezes Sądu Najwyższego, w końcu wystąpiła z wnioskiem o rozstrzygnięcie najważniejszych wątpliwości dotyczących sporów o kredyty frankowe. 29 stycznia zadała sześć pytań. Cały skład Izby Cywilnej rozpatrzy je już 25 marca. Prawnicy cieszą się, że odpowiedź będzie tak szybko, a podjęta uchwała będzie miała moc zasady prawnej.

Można uznać, że postanowienia umowy dotyczące rozliczeń w złotówkach są bezskuteczne, a jednocześnie brak jest podstaw do rozliczeń we franku szwajcarskim - wynika z opublikowanego właśnie uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego. Nasuwa się refleksja, że warunki umowy nie mogą być traktowane jako jednoznaczne i przejrzyste, a jako nieprzejrzyste nie powinny wiązać konsumenta

Kwestia przedawnienia roszczeń restytucyjnych w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytu nie była dotychczas przedmiotem pogłębionej analizy. Warto rozważyć, czy dotychczasowe spojrzenie na ten problem odpowiada celom i charakterowi sankcji przewidzianych w dyrektywie z 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach - pisze radca prawny Tomasz Zaremba

Do nowego wydziału Sądu Okręgowego w Warszawie mają trafiać sprawy z zakresu roszczeń z umów walutowych, denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej, zawartych przez konsumentów. Ministerstwo Sprawiedliwości poinformowało, że trwają już prace przygotowawcze, a nowa jednostka nie oznacza dodatkowych etatów.

Szykują się powództwa kredytobiorców o wynagrodzenie za korzystanie przez banki z ich kapitału w zawyżonej części lub całości raty, gdy umowa była nieważna – zapowiada Stowarzyszenie Stop Bankowemu Bezprawiu. Pierwszy pozew ma być złożony w styczniu. Prawnicy nie dają mu dużych szans, ale wskazują, że zwróci on uwagę na prawa konsumentów.

Przewodniczący KNF zachęca banki do rozwiązania kwestii kredytów frankowych poprzez zawieranie ugód, zgodnie z którymi kredyt od początku byłby złotowy, oprocentowany według odpowiedniej stopy WIBOR powiększonej o stosowaną historycznie dla takich kredytów marżę. ​Banki ostrożnie to analizują, a ich klienci i pełnomocnicy krytycznie podchodzą do proponowanych rozwiązań.

Zalecenia Komisji Nadzoru Finansowego nie sprawią, że będzie więcej ugód zawartych przez banki z frankowiczami. Dla kredytobiorców, którzy już trafili do sądu i tych, którzy na taki krok się zdecydują w najbliższych latach, tego rodzaju porozumienie jest daleko mniej korzystne od coraz bardziej prawdopodobnego czy niemal pewnego sukcesu w sądzie - mówi Tomasz Konieczny, radca prawny

Sugestia przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, by banki proponowały klientom posiadającym kredyty frankowe ugody, jest godna uwagi. Ale trzeba też do niej podchodzić z rezerwą, bo takie propozycje nie zawsze muszą być korzystne dla posiadaczy tego typu kredytów - twierdzi radca prawny Paulina Piekarska.

Nadszedł moment, by sektor bankowy ostatecznie uporał się z problemem kredytów we frankach szwajcarskich - stwierdził podczas spotkania z bankowcami przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego Jacek Jastrzębski. I zasugerował bankom, by wychodziły z propozycjami pozasądowych ugód z klientami, które byłyby realną alternatywą do ścieżki sądowej.

Jednym z największych wyzwań stojących przed Sądem Najwyższym jest dbałość o spójność orzecznictwa - w samym SN i w całym sądownictwie powszechnym - mówi I prezes prof. Małgorzata Manowska. I jako przykład podaje problematykę kredytów frankowych, gdzie toczy się obecnie spór o znaczenie niektórych rozwiązań umownych, a Sąd Najwyższy przygotowuje się do wydania uchwały.

Komisja Europejska pyta Polskę, czy przestrzega praw konsumentów, zwłaszcza frankowiczów. Jej wątpliwości budzą m.in. rozbieżności w orzecznictwie. Jeśli Unia uzna, że są łamane prawa kredytobiorców, może wytoczyć postępowanie. O rozbieżności w orzecznictwie pyta też sądy powszechne I prezes Sądu Najwyższego, która planuje skierować pytania do poszerzonego składu. Kto pierwszy pomoże frankowiczom - Unia czy SN? Zdaniem prawników - powinien SN.

Pod koniec października Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia zadał dwa pytania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie kredytów frankowych. Prawnicy nie mają wątpliwości, że są zbędne, bo odpowiedź na nie jest znana. Uważają jednak, że tym razem ich autor, sędzia Michał Maj chce wytrącić argumenty bankom.