Wszyscy uczestnicy pozwu grupowego przeciwko mBankowi, którzy spłacili już wypłacony przez bank kredyt wyrażony w złotówkach, nie muszą spłacać rat. Tak wynika z postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń Sądu Apelacyjnego w Łodzi, pierwszego w postępowaniu grupowym. Według banku nie było podstaw do udzielenia takiego zabezpieczenia.

Konsument po odstąpieniu od umowy nie może domagać się od banku odszkodowania za bezumowne korzystanie z jego kapitału w postaci wpłaconych rat – tak uznał Trybunał Sprawiedliwości UE w niemieckiej sprawie. Zdaniem RPO to orzeczenie pokazuje, że również bank nie może wystąpić z takim roszczeniem po stwierdzeniu nieważności umowy o kredyt frankowy z powodu nieuczciwych klauzul.

Prawo.pl dotarło do dwóch pierwszych spraw, w których sąd nie odrzucił wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania między bankiem a frankowiczami na podstawie wyroku TSUE w sprawie Dziubak. Co więcej, wyraził zgodę na wstrzymanie egzekucji. Oznacza to, że kolejne wyroki TSUE w polskich sprawach mogą pomóc kredytobiorcom, którym grozi licytacja domu czy mieszkania.

W sporach dotyczących kredytów frankowych wciąż jest wiele pytań bez odpowiedzi i rozbieżności w orzecznictwie. Utrudnia to pracę sądom, które "pozamrażały" część spraw, czekając na ukształtowanie linii Sądu Najwyższego. Dlatego frankowicze, przedstawiciele banków i sędziowie zgodnie uważają, że SN powinien w końcu podjąć siódemkową uchwałę, rozstrzygającą najważniejsze kwestie. Najważniejsze zawiera najnowsza skarga kasacyjna.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w maju skierował pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Chce wiedzieć m.in.: czy ochrona przysługuje każdemu konsumentowi, czy tylko temu rozsądnemu. Od pytań w sprawie państwa Dziubaków jest to już trzeci wniosek, w tym drugi z wolskiego sądu. W styczniu pytania skierował też Sąd Okręgowy w Gdańsku.

Opublikowane niedawno uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego odnoszące się do unieważnienia umowy doczekało się już kilkunastu komentarzy prawników z obu stron barykady. O dziwo, obie strony traktują go jako judykat potwierdzający ich sprzeczne racje. Z punktu widzenia sędziów daleko jednak do przełomu, bo na najważniejsze pytania odpowiedzi zabrakło. Dlatego najwyższa pora zacząć myśleć o ugodach. - mówi Piotr Bednarczyk

Powoływanie się przez sąd na rozporządzenie BMR w kontekście niemożności funkcjonowania umowy kredytu złotowego z oprocentowaniem opartym o stawkę referencyjną LIBOR jest nieprawidłowe i nieuprawnione. „Odwalutowanie” (np. „odfrankowienie”) kredytu z zachowaniem oprocentowania określonego w umowie jest zatem w pełni możliwe - piszą Tomasz Konieczny i Filip Olejniczak z kancelarii Konieczny, Polak Radcowie Prawni.

Rzecznik Finansowy Mariusz Golecki skierował do sądu wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia o zaniechanie nieuczciwej praktyki rynkowej przeciwko Santander Bank. Chodzi o zawieranie w aneksach dotyczących „wakacji kredytowych” postanowień potwierdzających jakoby bank posiadał bezsporną wierzytelność względem klienta. Bank podkreśla, że już w połowie kwietnia wycofał klauzule dotyczące potwierdzania salda.

Po unieważnieniu przez sąd umowy Raiffeisen Bank pozwał byłych klientów o zapłatę blisko 1,5 miliona złotych, ponad połowa to wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Kwota ta znacznie przewyższa wysokość udzielonego kredytu. Zdaniem Mariusza Goleckiego, rzecznika finansowego, to nieuczciwa praktyka rynkowa. Dlatego skierował do sądu sprawę przeciwko bankowi.

Sąd Okręgowy w Łodzi ponownie zajmie się pozwem liczącej 1725 osób przeciwko mBankowi. Sąd Apelacyjny uchylił bowiem jego wyrok oddalający powództwo frankowiczów. W uzasadnieniu wskazał, że sąd okręgowy musi rozważyć nieważność zawartych umów. Sąd odrzucił także wniosek o wyłączenie sędziego, który ma kredyt.

Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie kredytu frankowego zasugerował bankom, że mogą występować z roszczeniami o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie. Jego zdaniem prawo unijne i wyrok TSUE takiej koncepcji nie wyklucza. Jednak wielu prawników ma odmienne zdanie. Ich zdaniem SN myli się w tej kwestii.

W końcu „odfrankowanie” kredytu indeksowanego do waluty CHF zostało wykluczone. Sąd Najwyższy nie dostrzega też jakiejkolwiek sprzeczności pomiędzy dochodzeniem przez bank roszczenia z tytułu bezpodstawnego (bezumownego) korzystania przez kredytobiorcę z udostępnionego mu kapitału z dotychczasowym orzecznictwem TSUE.

Sąd Najwyższy wydał przełomowy wyrok w sprawie o kredyt indeksowany. Po raz pierwszy uznał, że wadliwy mechanizm indeksacji prowadzi do unieważnienia umowy. Po drugie przyznał, że jego dotychczasowe stanowisko, co do uzupełnienia umowy kursem średnim było błędne. Po trzecie wskazał, że banki mogą występować z roszczeniami o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wezwał banki do przekazania dokumentów i informacji dotyczących oferowanych warunków wakacji kredytowych i na bieżąco analizuje otrzymywane. Jego zdaniem proponowane aneksy nie mogą stanowić w okresie epidemii wykorzystania trudnej sytuacji i położenia kredytobiorców. informują konsumentów o skutkach zawarcia aneksu.

Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził nieważność umowy o kredyt indeksowany do CHF, bo jej "odfrankowienie" byłoby sprzeczne z unijnym rozporządzeniem w sprawie wskaźników finansowych, tzw. BMR. Mówi ono, że oprocentowanie kredytu w złotówkach nie może odnosić się do innej waluty. Prawnicy banków chwalą taki pogląd, a ci od frankowiczów - krytykują.

Gdyby TSUE podzielił poglądy Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli, oznaczałoby to wielki sukces banków. Przekreśliłoby nadzieje na unieważnianie lub „odfrankowienie” umów kredytowych. Prowadziłoby do rozliczania ich po „kursach rynkowych” lub średnich NBP. Aby tak się stało, TSUE musiałby zaprzeczyć całemu swemu dotychczasowemu orzecznictwu.

Coraz częściej frankowicze wychodzą zwycięsko z batalii z bankami. Liczba wygranych spraw zwiększa się po październikowym korzystnym wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE. Mimo tego korzystnego trendu, wciąż niewielu kredytobiorców decyduje się na walkę z bankiem. Duża ich część obawia się reakcji banku na złożenie pozwu. Czy jest się czego bać, pisze Dariusz Rozpara,

Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli skierował w styczniu dwa pytania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące klauzul waloryzacyjnych w umowach o kredyt we frankach. W oczekiwaniu na werdykt unijnego sądu część spraw może być zawieszanych, choć zdaniem prawników nie powinno, bo pytania są trywialne.

Sąd Najwyższy ponownie orzekł, że można "odfrankowić" kredyt denominowany. Ponadto, powołując się na liczne orzeczenia TSUE, po raz pierwszy dokładnie wyjaśnił, dlaczego sąd musi wyeliminować z umowy klauzule abuzywne, dlaczego nie może ich zastąpić, a także jak banki powinny spełniać obowiązek informacyjny o ryzyku kursowym.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie zostawił na Związku Banków Polskich suchej nitki. Zarzuca mu, że nie stara się, by banki traktowały konsumenta jak równego sobie partnera-kontrahenta. Podkreśla, że nie można akceptować stanowiska, że orzeczenia TSUE nie powinny być powszechnie stosowane, a wykładnia TSUE wiąże wyłącznie sąd, który zadał mu pytanie.