23,6 mln zł dla Santander Bank, 10,5 mln zł dla Millennium i 6,6 mln zł dla BNP Paribas - takie kary nałożył prezes UOKiK za stosowanie niedozwolonych klauzul dotyczących zasad ustalania kursów walut, na podstawie których naliczane są raty kredytów indeksowanych m.in. do euro i franka szwajcarskiego.

Sąd Najwyższy ma rozpatrzyć skargę kasacyjną w sprawie kredytu denominowanego. Nie sposób przewidywać sentencji tego wyroku, ale jeśli jak dotychczas zaskarżone orzeczenie zostanie uchylone, chciałbym znaleźć w uzasadnieniu takie tezy, które dzięki swojej ogólności dadzą się przenieść do spraw zbliżonych - pisze Piotr Bednarczyk,

W głośnym "frankowym" wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Dziubak mowa jest jedynie o możliwości stwierdzenia nieważności umowy zawierającej nieuczciwe warunki. Unieważniona może być zaś wyłącznie umowa ważna, a więc taka, której obowiązywanie jest obiektywnie możliwe. Abuzywność klauzul może więc prowadzić do obiektywnej nieważności, ale niekoniecznie do możliwości konstytutywnego unieważnienia – pisze adwokat Marcin Szymański.

Po 10 latach postępowania 1247 frankowiczów wygrywa z mBankiem. W środę 15 lipca mBank wycofał apelację. To oznacza, że prawomocny jest wyrok sądu z 2013 roku i bank ma klientom zwrócić wszystkie nadpłaty. To jednak nie oznacza końca batalii uczestników pierwszego wygranego prawomocnie postępowania grupowego. Mogą jeszcze walczyć o stwierdzenie nieważności umów.

Mam wrażenie, że obecnie pomocy potrzebują raczej banki, bo frankowicze nauczyli się radzić sobie w sądach. Spraw jest coraz więcej i coraz częściej wygrywają. Zaproponowanie kompromisowego rozwiązania przyniesie więc korzyść przede wszystkim bankom - mówi dr Aneta Wiewiórowska-Domagalska z European Legal Studies Institute, Uniwersytet Osnabrück,

Rzecznik Praw Obywatelskich przystąpił do pierwszego pozwu grupowego frankowiczów. Chodzi o tzw. sprawę nabitych w mBank, która swój początek miała w 2010 roku, ale przez wyrok Sądu Najwyższego od 2015 roku utknęła w martwym punkcie. Teraz może przyspieszyć, szczególnie że RPO sugeruje uwzględnienie orzecznictwa TSUE w tym zakresie.

Dialog między TSUE i sądami polskimi kuleje - nie tylko zresztą w zakresie kredytów frankowych. Sądy powinny wykładać prawo w możliwie najszerszym zakresie, w świetle brzmienia i celu danej dyrektywy, wykorzystując cały system prawa, aby osiągnąć rezultat przez nią przewidziany. Tak uważa prof. Ewa Łętowska

Do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął pozew grupowy kredytobiorców przeciwko Skarbowi Państwa. Dotychczas przystąpiło do niego ok. 400 osób. Gdy sąd uzna winę państwa, otworzy im drogę do dochodzenia odszkodowania.

Stwierdzenie nieważności umowy nie jest tożsame z jej unieważnieniem. Tymczasem brak precyzji w formułowaniu wypowiedzi czy nieświadomy brak rozróżnienia tych pojęć widoczny jest nie tylko w dyskusji publicznej, ale również na poziomie postępowań sądowych. Dlaczego warto być precyzyjnym i podkreślać różnice, zwłaszcza w kontekście umów o kredyty frankowe

Wszyscy uczestnicy pozwu grupowego przeciwko mBankowi, którzy spłacili już wypłacony przez bank kredyt wyrażony w złotówkach, nie muszą spłacać rat. Tak wynika z postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń Sądu Apelacyjnego w Łodzi, pierwszego w postępowaniu grupowym. Według banku nie było podstaw do udzielenia takiego zabezpieczenia.

Konsument po odstąpieniu od umowy nie może domagać się od banku odszkodowania za bezumowne korzystanie z jego kapitału w postaci wpłaconych rat – tak uznał Trybunał Sprawiedliwości UE w niemieckiej sprawie. Zdaniem RPO to orzeczenie pokazuje, że również bank nie może wystąpić z takim roszczeniem po stwierdzeniu nieważności umowy o kredyt frankowy z powodu nieuczciwych klauzul.

Prawo.pl dotarło do dwóch pierwszych spraw, w których sąd nie odrzucił wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania między bankiem a frankowiczami na podstawie wyroku TSUE w sprawie Dziubak. Co więcej, wyraził zgodę na wstrzymanie egzekucji. Oznacza to, że kolejne wyroki TSUE w polskich sprawach mogą pomóc kredytobiorcom, którym grozi licytacja domu czy mieszkania.

W sporach dotyczących kredytów frankowych wciąż jest wiele pytań bez odpowiedzi i rozbieżności w orzecznictwie. Utrudnia to pracę sądom, które "pozamrażały" część spraw, czekając na ukształtowanie linii Sądu Najwyższego. Dlatego frankowicze, przedstawiciele banków i sędziowie zgodnie uważają, że SN powinien w końcu podjąć siódemkową uchwałę, rozstrzygającą najważniejsze kwestie. Najważniejsze zawiera najnowsza skarga kasacyjna.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w maju skierował pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Chce wiedzieć m.in.: czy ochrona przysługuje każdemu konsumentowi, czy tylko temu rozsądnemu. Od pytań w sprawie państwa Dziubaków jest to już trzeci wniosek, w tym drugi z wolskiego sądu. W styczniu pytania skierował też Sąd Okręgowy w Gdańsku.

Opublikowane niedawno uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego odnoszące się do unieważnienia umowy doczekało się już kilkunastu komentarzy prawników z obu stron barykady. O dziwo, obie strony traktują go jako judykat potwierdzający ich sprzeczne racje. Z punktu widzenia sędziów daleko jednak do przełomu, bo na najważniejsze pytania odpowiedzi zabrakło. Dlatego najwyższa pora zacząć myśleć o ugodach. - mówi Piotr Bednarczyk

Powoływanie się przez sąd na rozporządzenie BMR w kontekście niemożności funkcjonowania umowy kredytu złotowego z oprocentowaniem opartym o stawkę referencyjną LIBOR jest nieprawidłowe i nieuprawnione. „Odwalutowanie” (np. „odfrankowienie”) kredytu z zachowaniem oprocentowania określonego w umowie jest zatem w pełni możliwe - piszą Tomasz Konieczny i Filip Olejniczak z kancelarii Konieczny, Polak Radcowie Prawni.

Rzecznik Finansowy Mariusz Golecki skierował do sądu wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia o zaniechanie nieuczciwej praktyki rynkowej przeciwko Santander Bank. Chodzi o zawieranie w aneksach dotyczących „wakacji kredytowych” postanowień potwierdzających jakoby bank posiadał bezsporną wierzytelność względem klienta. Bank podkreśla, że już w połowie kwietnia wycofał klauzule dotyczące potwierdzania salda.

Po unieważnieniu przez sąd umowy Raiffeisen Bank pozwał byłych klientów o zapłatę blisko 1,5 miliona złotych, ponad połowa to wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Kwota ta znacznie przewyższa wysokość udzielonego kredytu. Zdaniem Mariusza Goleckiego, rzecznika finansowego, to nieuczciwa praktyka rynkowa. Dlatego skierował do sądu sprawę przeciwko bankowi.

Sąd Okręgowy w Łodzi ponownie zajmie się pozwem liczącej 1725 osób przeciwko mBankowi. Sąd Apelacyjny uchylił bowiem jego wyrok oddalający powództwo frankowiczów. W uzasadnieniu wskazał, że sąd okręgowy musi rozważyć nieważność zawartych umów. Sąd odrzucił także wniosek o wyłączenie sędziego, który ma kredyt.

Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie kredytu frankowego zasugerował bankom, że mogą występować z roszczeniami o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie. Jego zdaniem prawo unijne i wyrok TSUE takiej koncepcji nie wyklucza. Jednak wielu prawników ma odmienne zdanie. Ich zdaniem SN myli się w tej kwestii.