Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z interpretacją ministra sprawiedliwości, że zatrudnienie wymagające wiedzy prawniczej oznacza nie tylko pracę etatową, ale także na umowie o dzieło i zlecenia. Jednak nie można łączyć okresów zatrudnienia na umowach cywilnych i o pracę, aby przystąpić do egzaminu radcowskiego bez aplikacji.

Należy zwrócić sądowi odwoławczemu akta sprawy karnej przekazane wraz z kasacją oskarżyciela publicznego. Kasacja dotknięta jest brakiem formalnym, gdyż nie została podpisana zgodnie z procedurą. Gdy przepisy wymagają, by pismo podpisał finansowy organ postępowania przygotowawczego, to nie może uczynić tego inny podmiot - orzekł Sąd Najwyższy.

Sprawa jest precedensowa - sędzia SN pozywa redaktora naczelnego za publikację prasową. Dopiero 3 czerwca br. Sąd Apelacyjny po dopuszczeniu dowodu z programu telewizyjnego, rozstrzygnie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych sędziego, posądzonego o płatną protekcję i nadużycie władzy. A jeśli tak, to czy pozwany działał bezprawnie?

Powód procesował się z SKOK o odszkodowanie. W toku procesu przyjął od pozwanej część żądanej kwoty i zrzekł się powództwa. Później jednak powód domagał się przed sądem przyznania całości żądanej kwoty. W takiej sytuacji jego żądanie należało uznać za niezasadne - orzekł Sąd Rejonowy w Gdyni.

Aby skarb państwa mógł w drodze regresu odzyskać od policjanta odszkodowanie wypłacone na skutek stwierdzenia przez sąd przewlekłości postępowania przygotowawczego nie wystarczy stwierdzenie jego jakiejkolwiek winy. Konieczne jest ustalenie winy o charakterze umyślnym lub nieumyślnym w postaci rażącego niedbalstwa – uznał Sąd Okręgowy w Rzeszowie.

Jedenastu sędziów, czyli cały skład Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego zajmie się rozpatrzeniem zagadnienia prawnego o znaczeniu ustrojowym; czy sędziowie powołani przez Prezydenta RP, na podstawie wyboru przez nową Krajową Radę Sądownictwa mogą orzekać?

Wykuwa się nowa linia orzecznicza Sądu Najwyższego; sprawiedliwość formalna to nie to samo co sprawiedliwość indywidualna, społeczna - stwierdzili sędziowie Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych odrzucając dwie skargi RPO. Skutki: skazani nie mogą być uwolnieni przed terminem ani dochodzić odszkodowań za bezprawne uwięzienie.

Nie jest uzasadnione prewencyjne zatrzymanie osoby, której ze względu na głoszone hasła może grozić agresja ze strony uczestników niezakazanego zgromadzenia. Jeżeli do niego jednak doszło, osobie zatrzymanej może przysługiwać od Skarbu Państwa odszkodowanie i zadośćuczynienie orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Po 1 stycznia 2017 r. sprawy przyznania dotacji dla przedszkoli i szkół niepublicznych podlegać powinny kognicji sądów administracyjnych, zwłaszcza w sprawie skarg wnoszonych po tej dacie. Jednak sądy cywilne nie mogą odrzucać pozwów, bo inaczej podważy się zaufanie obywateli do państwa - uznał Sąd Najwyższy.

Przyznanie sędziemu urlopu dla poratowania zdrowia jest uzależnione od tego, czy z zaświadczeń lekarskich wynika, że zalecane leczenie wymaga powstrzymania się od pełnienia służby. Decyzję w sprawie wydaje minister sprawiedliwości, ale nie ma ona uznaniowego charakteru - orzekł Sąd Najwyższy.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 26 marca uznał, że za śmierć pacjenta z ręki policjanta na izbie wytrzeźwień odpowiadało państwo, a 3,4 tys. euro zadośćuczynienia dla rodziny zmarłego to za mało. Wyrok dotyczy Rosji, ale było także podobne orzecznictwo strasburskiego trybunału w odniesieniu do Polski.

Omyłka pracownika sądu doprowadziła do wpisania niewinnego człowieka do Krajowego Rejestru Karnego i wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego jako prezesa zarządu spółki. To było nieprofesionalne zachowanie, niedbalstwo i brak urzędniczej wyobraźni - orzekł Sąd Najwyższy i zasądził 100 tys. zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie godności i dobrego imienia.

Niewywiązywanie się radcy prawnego z obowiązku rozliczenia z klientami można porównać do przestępstwa dezercji. Stan bezprawności ustaje po spełnieniu obowiązku - stwierdził Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej. I oddalił kasację w sprawie kary wymierzonej znanemu radcy prawnemu.

Pierwszy raz po powołaniu nowej Izby Dyscyplinarnej w Sądzie Najwyższym zapadł wyrok tak głęboko ingerujący w sferę orzeczniczą sędziego. Rażące i oczywiste naruszenie przez sędziego prawa polegało - zdaniem sądu - na błędnej interpretacji przepisu kodeksu postępowania karnego, a nie na wydaniu niesprawiedliwego postanowienia. A w sprawie chodziło o podejrzenie molestowania dziecka przez niepełnosprawnego intelektualnie 19-latka.

Prokurator ma prawo do wyrażania krytycznych poglądów i nie stanowi to uchybienia godności urzędu. Zwłaszcza, gdy jego opinie są publikowane na zamkniętym forum internetowym - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej z udziałem ławnika.

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że odmowa rozpatrzenia przez sąd sprawy dziadka, który chciał utrzymać kontakt z wnuczką po jej adopcji, stanowiła naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego. Sprawa dotyczy Rosji, ale według polskiego prawa dziadek w takiej sytuacji też nie miałby prawa do kontaktów z wnukiem.

Klient obwinionego radcy musiał wszczynać postępowanie egzekucyjne, by po latach odzyskać zwrócone przez sąd pieniądze. Jest to w ocenie Sądu Najwyższego i samorządu radcowskiego czyn zasługujący na najwyższą karę - pozbawienia wykonywania zawodu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro I prezes Sądu Najwyższego miała przeświadczenie o poprawności dokonanej wykładni ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie można mówić o rażącej przewlekłości postępowania. Sąd administracyjny nie wymierzy w tej sytuacji kary finansowej.

Żona zdradziła męża i urodziła dziecko, które nie było jego. Sąd pierwszej instancji przyznał jej mężowi zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych i od niej i od jej nowego partnera. Sąd Najwyższy uznał jednak, że ten wyrok jest niezgodny z prawem, a taka ingerencja sądu cywilnego w życie osobiste i wzajemne relacje małżonków i osoby trzeciej ... łamie też konstytucyjne prawa tych ostatnich.

Według prokuratora oskarżona miała celowo działać na szkodę banku. Nie było jednak podstaw do jej skazania. Z dowodów nie wynikało, że w porozumieniu z mężem chciała ona doprowadzić bank do niekorzystnego rozporządzenia prawie 3. milionami złotych. Oskarżona tylko podpisywała dokumenty, które podsuwał jej mąż - orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie.