Wyrażanie zgody przez KRS na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego stwarza możliwość selekcji na zdatnych i niezdatnych do służby z uwagi na bliżej niezdefiniowany „interes wymiaru sprawiedliwości" - stwierdza Izba Kontroli Nadzwyczajnej Sądu Najwyższego. I dodaje, że może to kolidować z ich niezależnością i wpływać na takie kształtowanie orzecznictwa, by odpowiadało ono oczekiwaniom organu dokonującego tej kontroli.

Ujawnienie w księdze wieczystej przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej dokonanym przed nowelizacją ustawy z 2019 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, wymagało zgody właściciela nieruchomości. Ale tylko wtedy, gdy przewidziano ją w oświadczeniu o ustanowieniu hipoteki - taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego w składzie trzech sędziów.

Skazany nie miał gwarancji procesowych i nie został osądzony przez niezawisły i bezstronny sąd, gdyż osoba powołana na urząd sędziego nie powinna orzekać - stwierdziła 28 października br. Izba Karna Sądu Najwyższego i powołała się na prawo do sądu, które wynika z art. 6 ust. 1 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tym nieprawidłowo powołanym sędzią był Antoni Bojańczyk. Jego postanowienie Sąd Najwyższy uchylił i przekazał innemu składowi.

Powołanie osoby fizycznej na funkcję kuratora wbrew jej woli może stanowić ważny powód do zwolnienia jej z tej funkcji przez sąd rejestrowy - tak stanowi uchwała trzech sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego. Sąd zastosował tu analogię do funkcji opiekuna z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Wnioskodawca aktywnie wykorzystywał czas w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Zaczął bowiem intensywnie składać wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Organ uznał takie działanie za nadużycie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jednak, że duża ilość wniosków nie jest jeszcze sama w sobie wystarczająca do przyjęcia, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji.

Wykonywanie zawodu radcy prawnego wymaga taktu i powściągliwości w okazywaniu osobistego stosunku do stron i uczestników postępowania oraz sądu. W pismach procesowych nie wolno używać słów wulgarnych ani żartować, gdyż narusza do zasady etyczne - orzekła w postanowieniu Izba Dyscyplinarna SN i utrzymała karę finansową w mocy.

Zakaz kontaktów telefonicznych z najbliższymi w przypadku więźnia skazanego na dożywocie stanowił naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego skarżącego więźnia - stwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka. Zdaniem Trybunału, państwa-strony Konwencji nie mogą w sposób dowolny stosować tego rodzaju ograniczeń.

Istnieją dostatecznie uzasadnione podstawy do tego by przypuszczać, że prokurator w stanie spoczynku w 1982 r. popełnił zbrodnię przeciwko ludzkości. Dlatego zaskarżoną uchwałę Sądu przy Prokuratorze Generalnym należało zmienić i zezwolić na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej - orzekła we wtorek 26 października Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

Zakaz zmiany terminu przedawnienia roszczenia przez czynność prawną nie stoi na przeszkodzie odroczeniu przez strony terminu spełnienia świadczenia, choćby roszczenie stało się już wymagalne. W takim przypadku przedawnienie biegnie na nowo z upływem odroczonego terminu - taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego w składzie siedmiorga sędziów.

Artykuły prasowe na temat zmarłego syna skarżącej - byłego księdza, oskarżonego o molestowanie seksualne małoletnich - stanowiły naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego, a wyrok karny nie pozbawia oskarżonego prawa do bycia zapomnianym - stwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka.

W wydanym 20 października br. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niemal trzyletnią bezczynność Ministra Sprawiedliwości, zobowiązując go do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej aktualnej obsady urzędów sędziowskich w Polsce. NSA uznał, że mogą być wątpliwości co do opóźniania przez ministra obsady wolnych urzędów sędziowskich.

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej uznał, że nie mogą stanowić podstawy do odsunięcia sędziego od orzekania niepotwierdzone dowodowo doniesienia medialne, wywołane lub potwierdzone informacją udzieloną przez organy prokuratury. Ani też doniesienia służb wykonujących czynności na polecenie prokuratury w sprawie nieujawnionego majątku.

Do przepisów Tarczy 4.0 o dopłatach do kredytów bankowych włączono bez związku zmiany w stosowaniu kary łącznej. To spowodowało choas, bo nowe regulacje nie wskazują, według jakich reguł łączyć kary, które stały się prawomocne do 23 czerwca 2020 r. z karami, które stały się prawomocnie po tej dacie, czyli po wejściu w życie Tarczy. Nie wyklucza to jednak stosowania kar łagodniejszych - orzekł Sąd Najwyższy.

Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu musi być interpretowana ściśle. Zatem blokada rachunków bankowych przez prokuratora w fazie postępowania, gdy nikomu nie postawiono zarzutów nie jest zasadna. Ponadto uznanie za dowód rzeczowy środków na rachunku nie jest możliwe, gdyż nie jest to rzecz - taką uchwałę podjęła Izba Karna Sądu Najwyższego.

Wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie musi zawierać wprost żądania zasądzenia kosztów procesu na rzecz reprezentowanej przez niego strony - jako wygrywającej - od strony przeciwnej - taki jest sens uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania egzekucyjnego zawieszonego na skutek wniosku wierzyciela przed 31 grudnia 2018 r., którego umorzenie z mocy prawa zostało stwierdzone przez komornika sądowego postanowieniem wydanym po tej dacie, stosuje się "starą" ustawę o komornikach sądowych i pobiera opłatę od dłużnika, nie od wierzyciela - stanowi uchwała Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Oskarżonego skazano za oszustwo, uznając go zarazem za recydywistę. Tymczasem przed popełnieniem zarzuconego mu czynu nie odbywał on kary pozbawienia wolności - co jest warunkiem takiego uznania. Sprawą zajął się Rzecznik Praw Obywatelskich, który złożył kasację. Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu rejonowego i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Odmowę publikacji sprostowania może uzasadniać nie ocena prawdziwości materiału, a więc jego merytoryczna zawartość, lecz tylko warunki formalne. Odmówić jego publikacji można tylko wtedy, gdy sprostowanie nie jest rzeczowe lub nie odnosi się do faktów, a tylko do hipotez, przypuszczeń i spekulacji na jakiś temat, lub gdy jego treść zawiera oczywiste kłamstwa lub obraża zdrowy rozsądek – orzekł Sąd Najwyższy.

Skarga nadzwyczajna dotyczyła postanowienia sądu okręgowego, który uchylił decyzję sądu niższej instancji oddalającą wniosek ojca o powrót dwójki dzieci do Wielkiej Brytanii i nakazał ich wydanie. SN uznał, że sąd ten naruszył konstytucyjną zasadę ochrony dobra dziecka. Wskazał równocześnie, że powrót do kraju, w którym się nie wychowywały byłby dla nich szkodliwy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił siedem kolejnych uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie powołań sędziów do Sądu Najwyższego. W sześciu przypadkach chodziło o powołanie do Izby Dyscyplinarnej, a w jednym - do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. NSA przypomina przy okazji wcześniejsze swoje decyzje w tej sprawie.