Zakwestionowanie przez obwinionego radcę prawnego stanu faktycznego, po tym jak zgodził się na ukaranie za swe zaniedbania, było niedopuszczalne. Spowodowało uprawomocnienie się orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. W sprawie doszło więc do wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia, pomimo tego że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone. Tak orzekła Izba Dyscyplinarna.
Radca prawny Paweł P. z Warszawy stanął przed sądem dyscyplinarnym, gdyż rzecznik odpowiedzialności zawodowej postawił mu kilka zarzutów poważnych zaniedbań w prowadzonych sprawach oraz używania w pismach procesowych do komornika sądowego niedozwolonych tytułów.
M.in. zarzucono radcy zaniechanie złożenia odpowiedzi na apelację pozwanej i niezłożenie apelacji w sprawie cywilnej wbrew wolu klienta oraz niezachowanie należytej staranności w sporządzeniu skargi kasacyjnej, co doprowadziło do tego, że klient musiał zapłacić ponad 3 tys zł kosztów procesu. A także niestawienie się na termin rozprawy apelacyjnej, niezawiadomienie skarżącego o wyznaczonym terminie rozprawy, przez co uniemożliwił skarżącemu wzięcie udziału w toczącym się postępowaniu.
WZORY DOKUMENTÓW:
Obwiniony radca wystąpił o wymierzenie mu kary pieniężnej w wysokości półtorakrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w roku popełnienia każdego z przewinień dyscyplinarnych, a także kary łącznej na zasadach określonych w ustawie o radcach prawnych. Sąd I instancji uznał winę radcy prawnego i wymierzył mu karę finansową 3 150 zł plus koszty procesu.
Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych utrzymał karę finansową, obwiniony wniósł o uchylenie tego orzeczenia.
Zasadniczym w tej sprawie pozostaje orzeczenie sądu I instancji, które zapadło w trybie konsensualnym. Wyrażając zgodę na rozpoznanie sprawy w ten właśnie sposób (z czym związane są istotne dla obwinionego korzyści), strony dobrowolnie rezygnują z części uprawnień procesowych, w tym możliwości zaskarżenia orzeczenia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych oraz wymiaru kary.
Wnoszenie środka odwoławczego (uwagi ogólne) - PROCEDURA >
W doktrynie wyrażono kategoryczny pogląd, że zaskarżenie orzeczenia z odwołaniem się do błędów w ustaleniach faktycznych powoduje, że odwołanie takie jest niedopuszczalne.
W analizowanej sprawie bezspornym pozostaje, że wywiedziony przez obwinionego środek odwoławczy od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie oparty został wyłącznie na niedopuszczalnych zarzutach błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.
Okoliczność ta została dostrzeżona przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny, a mimo tego sąd odwoławczy dokonał kontroli instancyjnej zarzutów, które decyzją ustawodawcy przedmiotem takiej kontroli być nie mogły.
W istocie bowiem sformułowanie przez skarżącego wyłącznie niedopuszczalnych ustawowo zarzutów skutkowało uprawomocnieniem się orzeczenia wydanego w I instancji. W sprawie doszło więc do wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia, pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone (art. 439 par. 1 pkt 8 k.p.k.).
Należy zatem przyjąć, że sformułowanie zarzutów odwoławczych niedopuszczalnych z mocy ustawy, co do których sąd winien podjąć decyzję o pozostawieniu ich bez rozpoznania, skutkuje uprawomocnieniem się orzeczenia sądu I instancji, a w konsekwencji wywołuje przesłankę rei iudicatae, stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 par. 1 pkt 8 k.p.k.
W tej sytuacji Izba Dyscyplinarna uchyliła orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych i przekazała sprawę temu organowi celem rozważenia pozostawienia przyjętego odwołania bez rozpoznania.
Czytaj też: Powaga rzeczy osądzonej na gruncie przepisów postępowania karnego >
Przy ponownym rozstrzyganiu Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych rozważyć musi zasadność obciążania obwinionego kosztami, w sytuacji, gdy przyjęcie środka odwoławczego nastąpiło wskutek błędnej decyzji organu tej korporacji.
Sygn. akt II DK 144/21, wyrok z 23 marca 2022 r.
Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów LEX jest zależny od posiadanych licencji. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
