Zapłata przez pracodawcę - płatnika zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części dotyczącej pracownika, czyli należnej od ubezpieczonego, nie stanowi przychodu podatkowego byłego pracownika czy zleceniobiorcy. Obowiązek prawidłowego naliczenia i odprowadzenia tych składek spoczywa na płatniku. Potwierdził to właśnie Naczelny Sąd Administracyjny.

Pracownica poświęciła swój wolny czas i postanowiła przyjechać do pracy w sobotę, aby wydać klientowi pranie, którego pilnie potrzebował. Pracodawca nałożył na nią karę porządkową upomnienia, bo uznał, że doszło do naruszenia ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy. Sąd nie zgodził się z tą decyzją i stwierdził, że pracownica działała w trosce o dobro zakładu pracy i wydała pranie nie po to, by naruszyć regulamin pracy, tylko żeby zadbać o klienta.

Wskaźnik częstości zatrudnionych w warunkach zagrożenia, stosowany przy obliczaniu stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe określany jest również z uwzględnieniem wyposażenia pracowników w środki ochrony indywidualnej, eliminujące w całości zagrożenie wynikające z przekroczenia dopuszczalnych norm – orzekła w uchwale Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

NFZ uznał, że umowa o udział w spektaklach nie mogła być umową o dzieło. Pogląd ten nie zyskał jednak aprobaty sądów administracyjnych, które podkreśliły, że płatnik składek nawiązał współpracę z muzykiem z uwagi na jego szczególne uzdolnienia i warsztat. Tym samym do zawartej umowy miało zastosowanie kryterium podmiotowe, które jest charakterystyczne dla umowy o dzieło.

Skazanie karne sygnalisty za ujawnienie dokumentów, o których dowiedział się w związku z wykonywaną pracą, stanowiło naruszenie prawa do wolności wyrażania opinii i rozpowszechniania informacji skarżącego - stwierdził w wyroku Wielkiej Izby Europejski Trybunał Praw Człowieka. Chodziło o wyciek dokumentów ujawniających praktyki podatkowe korporacji.

Przywłaszczenie pieniędzy ze środków należących do członków pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, które uzasadnia zwolnienie dyscyplinarne. Pracownica zawiodła bowiem zaufanie pracodawcy oraz postąpiła wyjątkowo nielojalnie oraz nieuczciwie względem współpracowników.

Termin do złożenia odwołania od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia biegnie od dnia, w którym oświadczenie pracodawcy doszło do pracownika w sposób pozwalający mu zapoznać się z jego treścią, choćby tego odmówił. Na bieg tego terminu nie wpływa chęć skonsultowania się z prawnikiem. W prawie pracy nie ma bowiem zasady, w myśl której pracownik decyduje, kiedy gotowy jest odebrać oświadczenie pracodawcy.

Niejasności związane z kwalifikacją umów o dzieło nie uzasadniają uwzględnienia skargi nadzwyczajnej. Sąd Najwyższy stwierdził, że w orzecznictwie sądów pracy i ubezpieczeń społecznych dominuje stanowisko zawężające zastosowanie przepisów o umowie o dzieło. Według SN wykładnia wpisująca się w taki dominujący nurt nie może być uznana za rażąco błędną.

Zachowanie pracodawcy nie było uporczywe, ponieważ wprawdzie dokonał nieuprawnionego potrącenia wynagrodzenia pracownika dwa razy, ale zwrócił potrącone wynagrodzenia. Było ono związane z rozwiązaniem umowy po wcześniejszym sfinansowaniu studiów powodowi. Z drugiej strony nie można nie zauważyć, że potrącenia stanowiły reakcję za złamanie postanowień umowy, czyli odwet.

Sąd Najwyższy wydał precedensowy wyrok dotyczący pracowników sądów. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN uznała, że kierownikowi sekretariatu w sądzie nie trzeba wypowiadać warunków pracy i płacy, gdy odwołuje się go z pełnionej funkcji bez zmiany stanowiska pracy. Tym samym wyłączono stosowanie Kodeksu pracy, przyznając pierwszeństwo przepisom ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Nie formalny status pracodawcy decyduje o prawie do świadczenia przedemerytalnego, lecz utrata miejsca pracy z przyczyn leżących po jego stronie - orzekł Sąd Okręgowy w Łodzi przyznając świadczenie pracownikowi pozbawionemu pracy. Sąd uchylił tym samym decyzję ZUS odmawiającą tego świadczenia uznając, że płatnik składek nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu Okręgowego w Łodzi 50 tys. zł odszkodowania jest słuszną sumą za naruszenie zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu. Z jednej strony wynagradza całość szkód i krzywd powódki, a z drugiej strony, pozwany powinien odczuć ją jako sankcję za niedozwolone i bezprawne naruszenie prawa wobec osoby, która przysposobiła dziecko i korzystała z urlopu macierzyńskiego.

Można kształtować wynagrodzenie swobodnie, lecz nie można określać go dowolnie, zwłaszcza bez określenia terminu końcowego umowy w zakresie prowizji. Jeśli po rozwiązaniu umowy o pracę strony umawiają się na dodatkowe wynagrodzenie, to zapisy te mają charakter cywilny, i spory z tym związane, nie należą do kompetencji sądu pracy - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, oddalając skargę kasacyjną.

Zwolnienie z pracy przedstawiciela medycznego na podstawie danych pozyskanych z geolokalizatora umieszczonego w służbowym aucie nie stanowiło naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego pracownika - uznał Europejski Trybunał Praw Człowieka. Ale zastrzegł, że kontrola taka jest dopuszczalna jedynie w niezbędnym zakresie, a prawa pracownika do prywatności muszą być odpowiednio chronione.

Nawet po śmierci pracownika członkom jego rodziny ZUS wypłaci jednorazowe odszkodowanie, gdy cierpiał na chorobę zawodową - taki jest sens uchwały Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Byłoby więc niesprawiedliwe, gdyby rodziny po takim zmarłym nie miały prawa do odszkodowania, bo za życia nie miał ustalonych uprawnień do renty z ubezpieczenia wypadkowego.

Sąd Najwyższy orzekł, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i może być ograniczona w formie ustawowej ze względu na ważny interes publiczny, co w demokratycznym „państwie prawnym" musi wiązać się z poszanowaniem wolności indywidualnej, a granicę wolności gospodarczej stanowi m.in. zakaz dyskryminacji. Sprawa dotyczyła ubrania służbowego dla osoby zmieniającej płeć.

Doręczenie pełnomocnikowi strony odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem przez operatora pocztowego bez uprzedniego wydania zarządzenia o odstąpieniu od doręczenia w sposób wskazany w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych jest skuteczne.

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy podjął uchwałę, w której uznał, że pobieranie emerytury z art.24 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wyłącza możliwość nabycia przez byłego pracownika kolejowego prawa do deputatu węglowego w formie ekwiwalentu pieniężnego. Nie jest emeryturą powstałą z tytułu jakiegokolwiek zatrudnienia, w tym dającą prawo do deputatu, lecz z tytułu osiągnięcia wieku emerytalnego.

Przepisy ustawy emerytalnej nie przewidziały korzystnego przeliczenia stażu pracy kolejarzy do emerytury takiego jak górnikom. A zatem sposób liczenia okresu zatrudnienia na kolei nie ma zastosowania przy ustalaniu okresu składkowego i nieskładkowego w związku z pracą w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przed dniem wejścia w życie ustawy emerytalnej - taki jest sens uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego.

Niejasna kwestia podporządkowania pracowniczego i brak dowodów na świadczenie pracy przemawiały za uznaniem, że jedynym powodem zawarcia umowy było uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Na niekorzyść wpłynął też fakt, że pracodawca nie miał wiedzy o warunkach pracy. Sąd uznał, że sama umowa o pracę i potwierdzenie przelewu wypłaty, to za mało, by uznać, że umowa nie została zawarta dla pozoru.