Proszę o wskazanie miejsc, gdzie powinny się instrukcje stanowiskowe.Czy jest możliwe, aby instrukcje dotyczące konkretnych stanowisk były umiejscowione tylko np. w szatniach czy stołwkach?

Czy odpady i ścieki komunalne przewożone przez przedsiębiorstwo komunalne mieszczą się w kategorii materiałw niebezpiecznych? Jakie wymagania są w takiej sytuacji stawiane kierowcy i pojazdowi?

Od początku 2010 r. obowiązują nowe wymagania zasadnicze dla maszyn wprowadzające w życie postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. nr 2006/42/WE w sprawie maszyn (Dz. Urz. UE L 157 z 9.06.2006, str. 24 z późn. zm.). Nowe wymagania zostały ujęte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz. U. Nr 199, poz. 1228), które m.in. na nowo określiło definicję maszyny - jest to zespół części lub podzespołów, wyposażony w mechanizm napędowy inny niż bezpośrednio wykorzystujący siłę mięśni ludzkich lub zwierzęcych, którego przynajmniej jedna część jest ruchoma, połączonych w całość mającą konkretne zastosowanie albo zespół, o którym wyżej mowa, gotowy do zainstalowania i zdolny do funkcjonowania jedynie po zamontowaniu na środkach transportu (np. żuraw samochodowy) lub zainstalowaniu w budynku lub na konstrukcji (np. winda osobowa lub towarowa). Maszyną jest także zespół sprzężonych części lub elementów, z których przynajmniej jeden jest ruchomy, połączonych w całość, przeznaczony do podnoszenia ładunków, którego jedynym źródłem mocy jest bezpośrednie wykorzystanie siły mięśni ludzkich.

Dyskryminacją ze względu na płeć Trybunał Sprawiedliwości UE uznał austriackie przepisy emerytalne zezwalające na zwolnienie z pracy kobiety, z powodu nabycia przez nią prawa do emerytury 5 lat wcześniej od mężczyzn. Orzeczenie o takiej wymowie zapadło dlatego, że unijne przepisy sprzeciwiają się zwolnieniu pracownic, które skończyły powszechny dla kobiet wiek emerytalny, który wynosi 60 lat. Nie można wytłumaczyć takiego zwolnienia koniecznością przekazania stanowiska młodszym pracownikom.

Partycypacja staje się coraz bardziej popularnym hasłem w zarządzaniu i traktowana jest jako pewien instrument do osiągnięcia celu. TPM oferuje formuły dzięki ktrym sukces firm można zrozumieć a następnie wdrożyć tak aby przynisł wymierne rezultaty. Samej partycypacji nie możemy jednak traktować jako opcji samej w sobie, ponieważ wypływa bezpośrednio z założenia o wolności i samostanowieniu każdego pracownika. Nie od dzisiaj wiadomo, że za sukcesem każdej firmy stoją jej pracownicy efektywnie zarządzani przez menedżerw, sprawne łączących misję firmy z możliwościami pracownikw, ktrzy rozumieją jej potrzeby i mechanizmy.

W firmie Diageo postanowiono udoskonalić działania marketingowe. W tym celu utworzono dwa działy, z których jeden - consumer marketing - miał zająć się tworzeniem globalnych strategii, a drugi - customer marketing - przystosowywaniem tych strategii do potrzeb lokalnych rynków i poszczególnych kategorii klientów. Ważna w tej zmianie była rola menedżera HR - dzięki jego współpracy z liderem marketingu można było szybko przejść od fazy oporu do zaangażowania zespołu w realizację zmiany.

Głównym zadaniem jednostek podstawowych służby medycyny pracy (SMP) jest sprawowanie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad osobami pracującymi. SMP obejmuje swoją opieką i nadzorem pracowników, osoby pozostające w stosunku służbowym (np. wojsko), osoby wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, a ponadto kandydatów, uczniów i studentów oraz uczestników studiów doktoranckich, szkół ponadpodstawowych lub wyższych uczelni, którzy w trakcie praktycznej nauki zawodu są narażeni na czynniki szkodliwe, niebezpieczne lub uciążliwe dla zdrowia, a także osoby wykonujące pracę w czasie odbywania kary w zakładach karnych lub w ramach kary ograniczenia wolności. Zasady działania SMP określa ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 z późn. zm.).

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i Kodeksu karnego, przewidujące dwukrotne karanie przedsiębiorcy za niepłacenie w terminie i we właściwej wysokości składek ZUS są niezgodne z ustawą zasadniczą. Trybunał rozpoznawał pytanie prawne dwch łdzkich sądw, dotyczące podwjnej odpowiedzialności osb prowadzących działalność gospodarczą za zaległości wobec ZUS NFZ. Jest ona podwjna, ponieważ zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w razie nieopłacania za pracownikw składek lub płacenia ich w zaniżonej wysokości, ZUS może wymierzyć pracodawcy dodatkową opłatę w wysokości 100% zaległości. Jednocześnie zgodnie z art. 218 1 Kodeksu karnego firma, ktra narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do 2 lat.

Zaszeregowanie pracywykonywanejna terenie zakładu pracy do pracy szczególnie niebezpiecznej niesie za sobą pewne obowiązki, poczynając od określenia i przestrzegania szczegółowych wymagań w postaci instrukcji bhp, poprzez zapewnienie pracownikom odpowiednich środków zabezpieczających i szkoleń okresowych nie rzadziej niż raz w roku, aż po prawidłowe wypełnianie odpowiednich dokumentów wymaganych przy pracach szczególnie niebezpiecznych, np. wykazu takich prac oraz pisemnych pozwoleń na ich wykonywanie.

Ocena ryzyka zawodowego występującego na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa, powinna obejmować: 1) prawdopodobieństwo i czas występowania atmosfery wybuchowej, 2) prawdopodobieństwo wystąpienia oraz uaktywnienia się źródeł zapłonu, w tym wyładowań elektrostatycznych, 3) eksploatowane przez pracodawcę instalacje, używane substancje i mieszaniny, zachodzące procesy i ich wzajemne oddziaływania, 4) opis rozmiaru przewidywanych skutków wybuchu.

Obowiązek analizowania stanu bhp dotyczy wszystkich zakładów pracy, niezależnie od liczby wypadków przy pracy, zapadalności na choroby zawodowe czy rozmiarów zakładu.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że wydłużony czas nabywania prawa do zasiłku chorobowego przez przedsiębiorcw, ktrzy dobrowolnie przystępują do ubezpieczenia chorobowego jest zgodny z Konstytucją. Trybunał zajął się art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. Chodziło o rżnice w wymaganym okresie nieprzerwanego ubezpieczenia (tzw. okres wyczekiwania) zachodzące między osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą, ktre do tego ubezpieczenia mogą przystąpić dobrowolnie a pracownikami, ktrzy ubezpieczeniu chorobowemu podlegają obowiązkowo.