Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził, że naruszono prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych. Szpital nie może jednak wnieść skargi do sądu administracyjnego na wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie. Pismo organu jest bowiem wyłącznie stanowiskiem informującym o stwierdzeniu naruszenia praw pacjenta. Nie posiada ono cech charakterystycznych dla decyzji administracyjnej. Tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny.

Studentka medycyny miała kilka podejść do zaliczenia z anatomii. Po porażce na egzaminie komisyjnym, zwróciła się o jego powtórzenie. Dziekan i rektor odmówili, ponieważ uznali, że naruszyłoby to zasady, które obowiązują na uczelni. Studentka nie dała za wygraną i wniosła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził jednak, że sprawa ta nie podlega jego kontroli.

Po raz kolejny Sąd Najwyższy uniewinnił demonstranta ukaranego grzywną za udział w zgromadzeniu od zarzutu braku maseczki zasłaniającej usta i nos, a także od bezprawnego udziału w zgromadzeniu. Izba Karna uwzględniła kasację Rzecznika Praw Obywatelskich i podkreśliła, że tylko zakłócanie porządku publicznego wymaga ponownego rozpoznania.

Rada powiatu uchwaliła, że tylko apteki z miasta położonego geograficznie w centrum powiatu bedą prowadziły dyżury w porze nocnej, niedziele, święta i inne dni wolne od pracy. Spółka zaskarżyła podjętą w tej sprawie uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stanął po stronie samorządu i wskazał, że dzięki temu zagwarantowano możliwie szybki i krótki dojazd dla wszystkich mieszkańców powiatu.

Dobrowolne ubezpieczenie chorobowe osoby prowadzącej pozarolniczą działalność ustaje w przypadku opłacenia składki w terminie, ale w wysokości niższej niż należna w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2022 roku - taką uchwałę w powiększonym składzie Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych podjął Sąd Najwyższy. Od tego roku przepis ten już nie obowiązuje.

Ośmiomiesięczne opóźnienie rozpoczęcia leczenia onkologicznego w następstwie niewłaściwie odczytanego badania mammograficznego nie miało wpływu na proces leczenia, tj. sposób, długość i jego zakres - uznał Sąd Apelacyjny w Lublinie. Jednak ze względu na prawa pacjenta do starannej opieki przyznał poszkodowanej pacjentce zadośćuczynienie w wysokości 40 tys. zł.

Orzeczenie stwierdzające rozpoznanie choroby zawodowej jest wydawane przez jednostkę orzeczniczą. Jeśli pracownik nie zgadza się z jego treścią, sprawę przejmuje jednostka drugiego stopnia. Przepisy nie wprowadzają jednak kontroli instancyjnej. Nie weryfikuje ona więc prawidłowości dokumentu, tylko przeprowadza ponowne badanie i wydaje kolejną opinię.

Organ uchylił decyzję stwierdzającą chorobę zawodową, ponieważ pracownik zgłosił jej podejrzenie z pominięciem lekarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że doszło do naruszenia przepisów, ale było ono nieistotne i nie miało wpływu na wynik sprawy. W toku postępowania uzyskano bowiem orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę pierwszego stopnia.

Przedsiębiorca zorganizował proces sprzedaży papierosów w sposób, który uniemożliwiał zapoznanie się z ostrzeżeniami zdrowotnymi na etapie oferowania produktu. Zamiast paczek przedstawiał ich ilustracje, bez informacji o szkodliwości papierosów. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że unijne prawo zakazuje ukrywania ostrzeżeń zdrowotnych. Tym samym nie można wykorzystywać ilustracji, które ich nie zawierają.

Opublikowanie w lokalnej prasie artykułu krytykującego stosowanie określonego rodzaju antybiotyków u zwierząt rzeźnych oraz innych leków weterynaryjnych szkodliwych dla zdrowia ludzkiego, nie stanowiło naruszenia prawa do poszanowania dobrego imienia weterynarzy stosujących takie antybiotyki - uznał Europejski Trybunał Praw Człowieka.

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego orzekła, że regulamin przyznający lekarzom spoza Unii Europejskiej prawo wykonywania zawodu wykroczył poza zakres ustawy o zwalczaniu skutków epidemii Covid-19. Wobec tego warunek biegłej znajomości języka polskiego przez nich nie jest konieczny. Uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej w tej sprawie do SN zaskarżył minister zdrowia.

Lekarz weterynarii nie płacił składek od 2004 r. Izba zareagowała dopiero po piętnastu latach i chciała rozwiązać sprawę ugodowo. Nie udało się, więc doszło do podjęcia uchwały stwierdzającej utratę prawa do wykonywania zawodu. Tak długie tolerowanie zachowania potwierdzającego lekceważący stosunek weterynarza do obowiązków było wadliwe, ale nie miało wpływu na legalność podjętej uchwały.

Organ stwierdził wygaśnięcie pozwolenia na import równoległy po upływie roku od dnia wygaśnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego. Powołał się na przepisy Prawa farmaceutycznego. Sprawa trafiła na wokandę Trybunał Sprawiedliwości UE. Uznał on, że prawo unijne stoi na przeszkodzie regulacji krajowej, która przewiduje wygaśnięcie z mocy prawa.

Burmistrz wydał przepisy porządkowe, na podstawie których odstąpiono od poboru opłat za parkowanie. W ten sposób chciał zachęcić mieszkańców do korzystania z prywatnych środków transportu i ograniczyć rozprzestrzenianie się koronawirusa. Wojewoda uznał jednak, że nie było do tego podstaw i stwierdził nieważność wydanego zarządzenia. Sądy administracyjne przyznały mu rację.

Myśli samobójcze były jednym z symptomów stanu chorobowego pacjenta. Jednak to nie mogło być okolicznością zwalniającą pozwany szpital od odpowiedzialności i obowiązku objęcia go szczególnym nadzorem. Dlatego dostrzegając związek przyczynowy między śmiercią syna powoda a zaniedbaniami w opiece nad nim, zasądził na rzecz rodziców zadośćuczynienie w wysokości 180 tys. zł.

Spółka umieściła na skrzyżowaniu baner, który oprócz informacji o nazwie i adresie apteki, zawierał strzałkę wskazującą kierunek jej położenia oraz odległość do niej. Inspekcja farmaceutyczna i sąd pierwszej instancji uznały, że doszło do naruszenia zakazu reklamy. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się jednak z tą oceną, ponieważ sporny baner ograniczał się wyłącznie do warstwy informacyjnej.

Umieszczenie na szybie przy stole ekspedycyjnym tabliczki z informacją o terminie wykonania leku stanowi reklamę apteki, która jest zabroniona. Klient wybierze bowiem placówkę, która na zrealizowanie recepty potrzebuje mniej czasu. Czym innym jest udzielenie przez farmaceutę odpowiedzi na pytanie - zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny.

Wystawienie przez lekarza zapotrzebowania na zakup leków niewykorzystywanych w procesie leczniczym w sposób ewidentny narusza zasady etyki, a zwłaszcza powołanie lekarskie - orzekł w Izbie Karnej Sąd Najwyższy i utrzymał w mocy karę finansową wymierzoną przez sądy lekarskie. Potwierdził raz jeszcze, że udział lekarzy i farmaceutów w tzw. odwróconym łańcuchu dystrybucji leków godził w interes pacjentów.

Propagowanie przez lekarza poglądów niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną i podawanie nieprawdziwych informacji na forum publicznym jest naganne. A wagi popełnionego czynu nie umniejsza fakt, że chodziło o wypowiedź, a nie o zawiniony błąd wyrządzający szkodę pacjentowi, bo to ma o wiele większy zasięg i równie poważny ciężar gatunkowy - uznał Sąd Najwyższy.

Lekarka stanęła przed sądem obwiniona o błędną diagnozę. Nie dostrzegła w badaniu EKG choroby niedokrwiennej serca. Pacjent zmarł. Zaś sąd lekarski drugiej instancji ją uniewinnił, bo błędnie odczytał opinię biegłego sporządzoną na użytek postępowania karnego. Sąd Najwyższy zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania, nie sugerując jednak, że ta lekarka jest winna śmierci pacjenta.