Finlandia odpowiada za naruszenie prawa do życia uczniów, którzy zginęli w szkolnej strzelaninie, ponieważ władze tego państwa, znając podejrzane wpisy sprawcy w internecie, mogły podjąć środki zapobiegawcze, ale tego nie uczyniły - stwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 17 września.

Przepisy zawieszające bieg terminów weszły w życie 31 marca 2020 r. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby zastosować je do sytuacji, które zdarzyły się przed tą datą. Zgodnie z wolą ustawodawcy, miały one mieć zastosowanie także do stanu zagrożenia epidemicznego w związku z COVID-19, który został ogłoszony już 14 marca.

Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego to sąd faktów, a nie prawa. Rozprawa w pierwszej instancji zaczyna się od ustalania stanu faktycznego, powołuje się dowody pisemne, przyjmuje zeznania świadków. Procesy dyscyplinarne prawników zamiast przyspieszać, spowolniły. Cel nowelizacji ustawy o Sądzie Najwyższym z grudnia 2016 r. nie w pełni został osiągnięty.

Jeżeli z punktu widzenia medycznego, oskarżony może brać udział w rozprawie, jedynie przez dwie godziny dziennie, to może odbywać się ona w mieście zamieszkania chorego. Sąd Najwyższy uwzględnił w całości opinię biegłego lekarza, który przewidział konieczność częstego odraczania rozprawy, przewlekłość a nawet niemożność zakończenia procesu.

Dopuszczalna jest zmiana przez strony w drodze porozumienia terminu wymagalności roszczenia, nawet gdy stało się ono wymagalne. Jednak, jeżeli wskutek odroczenia terminu spełnienia świadczenia, roszczenie przestało być wymagalne, jego przedawnienie rozpoczyna ponownie bieg dopiero z upływem nowego terminu - taki jest sens uchwały Sądu Najwyższego.

Od zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania albo odmowy sprostowania orzeczenia pobiera się opłatę proporcjonalną w związku z ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - stanowi uchwała trzech sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego. Oznacza to dużo większy koszt dla strony niż, gdyby była to opłata podstawowa - 30 zł.

Skarżący został wezwany do uzupełnienia różnych braków formalnych skargi kasacyjnej. W zakreślonym terminie jedynie z część została usunięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak, że skoro nie wskazano numeru PESEL skarżących i nie wyjaśniono, czy strony chcą rozpoznania sprawy na rozprawie, to skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Sąd orzekał w oparciu o dokumenty i uznał, że nie jest koniecznym doprowadzenie na rozprawę osadzonego powoda. Ten pozwał Skarb Państwa – Prokuratora Rejonowego o zapłatę, a następnie złożył skargę kasacyjną. W ocenie Sądu Najwyższego to, że sąd zaniechał stosowania określonych pouczeń nie może być utożsamiane z pozbawieniem strony możliwości obrony jej praw.

Stwierdzona prawomocnym postanowieniem komornika sądowego należność z tytułu opłat egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych przedawnia się w terminie właściwym dla przedawnienia kosztów sądowych, czyli po trzech latach - orzekł w uchwale Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej pozostawił bez rozpoznania kasację prokuratora generalnego od postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wobec prokuratora Krzysztof Parchimowicz. Sąd stwierdził, że kasacja jest niedopuszczalna, gdyż postępowanie zakończyło się w fazie in rem, a prokuratorowi nie postawiono żadnych zarzutów.

Skazany w procesie karnym wskazywał, że zaniechania szpitala, który miał wadliwie prowadzić badania i niewłaściwie dysponować materiałem genetycznym, doprowadziły do niekorzystnego dla niego wyroku. Twierdził, że naruszono jego dobra osobiste. Stanowisko powoda nie było trafne, gdyż ewentualne nieprawidłowości w procesie karnym nie stanowią naruszenia dóbr osobistych

Strona podnosiła zarzuty co do obiektywizmu biegłego sądowego, którego opinia została uznana przez sąd za dowód miarodajny. W ocenie Sądu Najwyższego biegły podlega wyłączeniu z mocy samego prawa tylko wyjątkowo. Jeśli strona powołuje się na okoliczności, które mogą przemawiać za brakiem obiektywizmu eksperta, to sąd ocenia kwestię tę w dyskrecjonalnie.

Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego uznała, że obwiniony były asesor prokuratorski ponosi winę nieumyślną polegającą na zaniechaniu czynności, czyli niezawiadomieniu sądu rodzinnego o przemocy w rodzinie zastępczej. Zginęło wtedy z rąk rodziców zastępczych dwoje dzieci. Asesor po ośmiu latach procesu został ukarany upomnieniem.

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego na skutek skargi nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego uchyliła wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie zniesławienia b. sędziego Wojciecha Łączewskiego. Sąd zgodził się, że zachodzi oczywista sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Interakcje o charakterze administracyjnym między władzą wykonawczą a sądowniczą nie są przeszkodą, aby sprawy karne przedstawicieli lokalnej władzy były rozpoznawane przez sądy miejscowo właściwe. Ponadto żadne „naciski” ze strony opinii publicznej czy sugestie medialne, nie mogą ograniczać swobody orzekania sądu - uznał Sąd Najwyższy i oddalił wniosek o przekazanie sprawy prezydenta miasta innemu sądowi.

Zgodnie z europejskim standardem prawnym, cudzoziemiec, którego podstawowe prawa człowieka takie jak prawo do życia, wolności od tortur mogą być zagrożone w kraju pochodzenia, nie zostanie tam deportowany przed rozpatrzeniem jego odwołania od decyzji deportacyjnej - orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka i przychylił się do wniosku o wstrzymanie deportacji zatrzymanego w maju przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego obywatela Tadżykistanu.

Powodowie w toku kilkuletniego procesu domagali się przyznania im odszkodowania związanego z pogorszeniem się sytuacji życiowej po śmierci dziecka. Mimo, że byli reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, nie zgłosili dodatkowego roszczenia o zasądzenie zadośćuczynienia. Nie ma więc podstaw do przyznania im świadczeń z tytułu traumy doznanej po śmierci dziecka

Wnioskodawca chciał uzyskać informację publiczną w postaci wyroków z uzasadnieniami. Dokumenty miały zostać przekazane na płycie. Prezes sądu zażądał za to 20 zł opłaty kancelaryjnej. Powołał się przy tym na Kodeks postępowania cywilnego i ustawę o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Okazało się jednak, że działanie to nie było prawidłowe

Choć przepisy o rybactwie śródlądowym nie przewidują kary za połów gołymi rękami, nie oznacza to, że kłusownik pozostaje bezkarny. Odpowiada za zabór mienia i zapłaci za to grzywnę w wysokości 300 złotych. Sąd uznał, że czyn miał charakter nieuprawniony i nielegalny - został on dokonany w celu przywłaszczenia ryb.

Niepodejmowanie przez prokuratora śledztwa o pobicie policjanta powinno być ukarane. Nawet najniższą karą, gdyż odstąpienie od ukarania negatywnie wpływa na wizerunek wymiaru sprawiedliwości i autorytet instytucji - orzekła Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego i wymierzyła prokuratorowi karę upomnienia.