Prokurator Generalny nie wykazał, że sąd drugiej instancji wadliwie wyważył konflikt dwóch wartości - wolności słowa i ochrony czci - orzekła Izba Kontroli Nadzwyczajnej Sądu Najwyższego i oddaliła jako niezasadną skargę nadzwyczajna Prokuratora Generalnego. Bo w konkretnej sprawie muszą istnieć bardzo poważne argumenty, uzasadniające przełamanie prawomocności orzeczenia,

Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego nie zgodziła się na uchylenie immunitetu sędziemu, który został posądzony o zniesławienie i znieważenie pełnomocnika podczas wygłaszania ustnych motywów wyroku. Adwokat nie udowodnił, że sędzia pod pozorem dokonywania czynności służbowych zmierzał swoją wypowiedzią do poniżenia pokrzywdzonego w opinii publicznej - dodał SN.

„Wewnętrzne” naruszenie kompetencji Izb w Sądzie Najwyższym nie mogło powodować unieważnienia zaskarżonego orzeczenia Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie dalszego zajmowania stanowiska sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego - tak orzekła Izba Kontroli Nadzwyczajnej i oddaliła kasację Prokuratora Generalnego.

Prokurator generalny doprowadził po latach do szeregu wznowień w sprawie osób, które skrzywdziły niepełnosprawnych i słabszych. Teraz matka z dzieckiem usunięta ze sklepu nie będzie mogła szukać ochrony prawnej - orzekła Izba Karna Sądu Najwyższego i pozostawiła bez rozpoznania apelację oskarżyciela posiłkowego reprezentującego organizację - Kampanię Przeciw Homofobii. [-Dlatego, że środek zaskarżenia nie przysługuje od orzeczenia wznowieniowego.

Siedmiu sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego rozstrzygnie czy można ukarać pozbawionego wolności za to, że opuścił miejsce pracy poza zakładem karnym, na co miał pozwolenie. Nie był konwojowany ani nadzorowany przez strażnika. Przestępstwa samouwolnienia można się dopuścić tylko wtedy, gdy dana osoba jest faktycznie izolowana.

Europejski Trybunał Praw Człowieka wyrokiem Wielkiej Izby z 1 grudnia uznał, że wadliwe powołanie sędziego do orzekania w sądzie apelacyjnym, sprzeczne z obowiązującymi wówczas przepisami proceduralnymi, sprowadza się do naruszenia prawa do rzetelnego procesu i zagraża podważeniem społecznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości.

Sąd niewłaściwy, czyli sąd drugiej instancji, do którego profesjonalny pełnomocnik skierował zażalenie, które powinno być skierowane do innego składu sądu pierwszej instancji, przekazuje zażalenie do rozpoznania sądowi właściwemu, czyli sądowi pierwszej instancji - taki jest sens uchwały trzech sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Izba Cywilna Sądu Najwyższego podjęła uchwałę, według której wykreślenie z księgi wieczystej wpisu własności na rzecz dłużnika w następstwie wyroku uwzględniającego powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie skutkuje niedopuszczalnością uprzednio skierowanej do tej nieruchomości egzekucji ze względu na jej przedmiot.

Skargi Ministra Sprawiedliwości na uchwały organów samorządu adwokackiego nie są rozpatrywane przez Sąd Najwyższy ani w pierwszej instancji, ani też w ogóle w ramach kontroli instancyjnej - orzekła Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego i skargę Naczelnej Rady Adwokackiej w sprawie składek odrzuciła. Sąd orzekał w jednoosobowym składzie.

Radcy prawnemu, który mimo zawieszenia w czynnościach sporządzał kasacje i inne pisma procesowe, a także pełnił funkcję dyrektora izby skarbowej grozi wydalenie z zawodu. Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego zgodziła się z ministrem sprawiedliwości, iż kara 25 tys. zł jest niewspółmierna w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Sąd rejonowy wydał wyrok skazujący, uznając że oskarżony przywłaszczył pieniądze swojego klienta. Natomiast sąd okręgowy uniewinnił oskarżonego. Ustalenia sądu odwoławczego były jednak błędne. Sąd ten naruszył zasady oceny dowodów. Nie było podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonego - orzekł Sąd Najwyższy.

Notariusz, który dysponuje jedynie wypisem aktu notarialnego, nie jest uprawniony do sprostowania aktu obciążonego błędem. Został ukarany upomnieniem za zbyt pochopnie i bez rozwagi uwzględnienie żądania strony i jej interesu prawnego, bo dokonał czynności wbrew obowiązującym przepisom, co Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego zaakceptowała.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 19 listopada 2020 r. uznał, iż robienie z ukrycia zdjęć kobiecie znanej publicznie, kiedy opuszcza szpital po porodzie wraz ze swoim nowonarodzonym dzieckiem, stanowi naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego rodzinnego matki.

W szczególnym czasie, kiedy Warszawa jest objęta tzw. obszarem czerwonym, celowym jest prowadzenie posiedzeń niejawnych w miejsce jawnych rozpraw, aby móc zachować ciągłość działania Naczelnego Sądu Administracyjnego - wskazał ów sąd i uzasadnia tym oddalenia wniosków stron o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie Igor Tuleya będzie sądzony przez sąd karny za korzystanie z prawa do ujawnienia przebiegu posiedzenia. Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego uznała w środę, że istnieją poważne podejrzenia, że popełnił przestępstwo ujawnienia informacji z postępowania przygotowawczego jako funkcjonariusz publiczny.

Prokurator w stanie spoczynku nie uzyskał zgody swojego przełożonego na wykłady. Uznano to za naruszenie godności zawodu. Jednak był to czyn mniejszej wagi, zwłaszcza, że sąd pomylił przepisy. Niedopuszczalne jest bowiem, aby w opisie czynów wskazać, że swoim zachowaniem obwiniony naruszył przepisy nieobowiązującej wówczas ustawy z 2016 roku Prawo o prokuraturze

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał za niedopuszczalną skargę na przewlekłość postępowania wniesioną przez byłego esesmana i strażnika obozu w Oświęcimiu, przeciwko któremu jedno postępowanie wszczęto w 1978 r., a kolejne w 2014 r. Zdaniem Trybunału zakaz przewlekłości należy rozumieć ściśle, jako termin pomiędzy wszczęciem a prawomocnym zakończeniem konkretnego postępowania w danej sprawie.

Dopuszczenie w procesie karnym dowodów, które zostały pozyskane z naruszeniem zakazu tortur i nieludzkiego traktowania, sprowadzało się do naruszenia prawa do rzetelnego procesu - uznał Europejski Trybunał Praw Człowieka, rozpatrując skargę polskiego obywatela, który był członkiem gangu zajmującego się przemytem kokainy do Polski na dużą skalę.

Pomyłka w imieniu sprawcy oraz niewłaściwe doręczenie wezwania na rozprawę były przyczyną uchylenia wyroku sądu rejonowego. Bo wyrok skazujący zastosowano nie wobec sprawcy, lecz jego brata. W związku z tym w ogóle nie zrealizowano obowiązku powiadomienia oskarżonego o terminie rozprawy, a co więcej naruszono prawo oskarżonego do obrony - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

Okres epidemii i zagrożenia epidemicznego COVID-19 nie może stanowić podstawy do stwierdzenia przewlekłości postępowania sądowego. Nawet jeśli czas od złożenia pozwu do rozpoznania sprawy wynosi ponad rok. Odszkodowania z tego tytułu nie należą się, gdyż odlicza się czas od 2 marca do 24 maja, gdy terminy ustawowe nie biegły.