Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną.

Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji, oraz że organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje.

Obecnie, w przypadku zbywania przez gminę nieruchomości, to organ wykonawczy gminy decyduje o przyznawanych obniżkach cen przy sprzedaży poszczególnych nieruchomości, z zastrzeżeniem, że robi to w oparciu o zasady ustalone przez organ stanowiący oraz stosuje stawki procentowe ustalone przez ten organ. W konsekwencji art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje już wyrażania zgody przez radę gminy na udzielenie konkretnych bonifikat, uprawnienia o charakterze decyzyjnym w indywidualnych sprawach przekazane zostały przez ustawodawcę organowi wykonawczemu.

Rada miasta nie może zamieszczać postanowień wykraczających poza ramy określone w art. 14 ust 5. ustawyo systemie oświaty, a dotyczące terminu uiszczania opłaty, jak również obowiązku naliczania odsetek ustawowych, w przypadku nie uiszczenia opłaty w terminie.

W nowym stanie prawnym ciężar obowiązków związanych z inicjowaniem stosownego postępowania w tym przedmiocie usunięciem pojazdu z drogi i wykonania orzeczenia sądu przypisany został staroście. Przepisy przejściowe ustawy nowelizacyjnej przewidują jednak w jakim trybie należy przeprowadzić postępowania (w tym likwidacyjne) niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy.

Nie można uznać, aby konieczne było precyzyjne wskazanie, w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej.

Uchwała KIO, wydana na podstawie art. 167 ust. 3 Prawa zamówień publicznych, nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a co za tym idzie, nie podlega kontroli w trybie sądowoadministracyjnym - podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 października br. (II GSK 1189/11).

Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, co nie oznacza, że jest on zobowiązany do poszukiwania dowodów w nieskończoność. Skarżący nie może negatywnych skutków wykazywanej przez siebie bierności w postępowaniu przenosić na organ, który podjął wszelkie działania w celu wyjaśnienia sprawy.

Fakt, że zaistniały przesłanki wykluczenia wykonawcy na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, powinien zostać udowodniony w sposób niebudzący wątpliwości. W przeciwnym razie, zasady równego traktowania wykonawców oraz uczciwej konkurencji, wynikające z art. 7 ust. 1 p.z.p., nie zostaną zachowane - podkreśla Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z 19 sierpnia 2011 r. (KIO 1683/11).

Z istoty instytucji udziału organizacji społecznej w postępowaniu sądowo-administracyjnym wynika, że bierze ona udział w postępowaniu w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności, nie zaś w sprawie swoich członków, których interesu prawnego dotyczy sprawa.

Radzie gminy nie przysługują jakiekolwiek kompetencje do określenia w sposób wiążący składu zespołu interdyscyplinarnego czy też jego grup roboczych, jak również do wprowadzania unormowań mogących mieć wpływ na ostateczny ich kształt.

Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nakłada na określonych nią inkasentów obowiązki wynikające z art. 9 Ordynacji podatkowej. Na mocy takiej uchwały, pomiędzy gminą i inkasentem nawiązuje się stosunek administracyjno-prawny, który jest skuteczny, bez konieczności wyrażenia zgody przez podmiot wskazany jako inkasent.

Brak jest podstaw do dokonania takiej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, która prowadziłaby do uznania, iż każda działalność opiekuńczo-wychowawcza, a w tym prowadzenie małego przedszkola w części domu jednorodzinnego (mieszkaniu) powinna być zakwalifikowana jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Odpowiednie stosowanie - zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami - tylko niektórych przepisów k.p.a., z wyłączeniem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, nie oznacza, aby inne niż te, o których mowa w art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzeczenia kolegium podlegały kognicji sądu powszechnego, czy też nie podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Samorządowy zakład budżetowy lub spółka prawa handlowego to tylko przykładowe formy prowadzenia gospodarki komunalnej.

Trzyletni termin, o którym mowa w przepisie art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) dotyczy rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty adiacenckiej decyzją ostateczną.

Upoważnienie do ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu i zakresu kontroli nie jest równoznaczne z kompetencją organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do ograniczania prawa do wypłaty dotacji.

Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

Nie można podzielić poglądu, że wymaga pozwolenia na budowę każdy maszt antenowy, niezależnie od tego czy jest wolno stojący (budowla), czy też jest instalowany na obiekcie budowlanym.

Nazwa ulicy jest elementem realizacji praw i obowiązków publicznych, a takie prawa i obowiązki muszą mieć podstawę normatywną powszechnie obowiązującą. Warunkiem koniecznym realizacji kompetencji nadawania nazw ulicom jest ich status drogi publicznej (w przypadku dróg niepublicznych wymagana jest dodatkowo zgoda właścicieli terenów). Musi to być droga istniejąca a nie droga, która jeszcze nie została zbudowana i której status jest niejasny.