W kampanii wyborczej można powiedzieć i napisać więcej niż w czasie oficjalnych ceremonii państwowych z udziałem głowy państwa – tak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego w sprawie znieważenia prezydenta Andrzeja Dudy. Zachowanie oskarżonego nie było nastawione na wyrażenie pogardy wobec prezydenta, lecz służyło wyrażeniu opinii, że nie nadaje się on na kolejną kadencję.

Zadaniem dziennikarza jest nie tylko przekazywanie informacji budzących lub choćby mogących budzić zainteresowanie społeczeństwa, ale także wyrażanie ocen i opinii, które mogą przybrać postać dezaprobaty, mającej charakter wartościujący a nawet osądzający, i to także mającej charakter przesadny – orzekł Sąd Najwyższy w sporze polityka z dziennikarzem o zniesławienie.

Blokując konta i grupy Społecznej Inicjatywy Narkopolityki (SIN), Meta naruszyła dobra osobiste organizacji. Sąd wydał właśnie wyrok, jeszcze nieprawomocny, w sprawie prowadzonej przez Fundację Panoptykon, potwierdzając tym samym, że platformy internetowe nie mogą blokować jak chcą i kogo chcą. A osoby zablokowane mają prawo do sądu we własnym kraju. Zobowiązał do przywrócenia zablokowanych treści i publicznych przeprosin za niesłuszne zablokowanie kont i grup na Facebooku i Instagramie.

Sąd nie jest związany dowodami przedstawionymi przez Instytut Pamieci Narodowej w sprawie służby na rzecz totalitarnego państwa. Osobom, które do lipca 1990 r. pełniły służbę na rzecz takiego państwa, przysługują z budżetu emerytury, które nie naruszają zasady ne bis in idem, ani nie stanowią nieproporcjonalnego obniżenia wysokości poprzednio niesłusznie nabytych uprawnień – wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego.

Nie stanowi przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności za przestępstwo jazdy po pijanemu zatarcie skazania w dacie wyrokowania. Zwłaszcza, jeśli sąd orzekł we wcześniejszym wyroku zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdy kierowca prowadził auto w stanie nietrzeźwości w okresie obowiązywania tego zakazu. Do takiego wniosku doszedł niedawno Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

Organ nakazał pracodawcy zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników. Powodem było wypłacenie pensji na rachunek bankowy, który do nich nie należał. NSA zwrócił uwagę, że pracownicy wskazali ten rachunek w stosownych oświadczeniach. Podkreślił też, że sytuacja osób przebywających w domu pomocy społecznej może stanowić przeszkodę w realizowaniu przewidzianych prawem form przekazywania wynagrodzenia.

Organ zakwestionował umowę o pracę, ponieważ uznał, że została ona zawarta jedynie w celu uzyskania świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa. Jednym z argumentów był fakt, że w dniu zawarcia umowy, pracownica wiedziała, że jest w ciąży i w niedługim czasie stanie się długotrwale niezdolna do pracy. Sąd podkreślił jednak, że obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają kobietom w ciąży podejmowania zatrudnienia.

Organ nakazał usunięcie licznych nieprawidłowości. Wydana w tej sprawie decyzja została uchylona, ponieważ nie określono, jakie czynności trzeba wykonać w celu usunięcia naruszeń oraz nie wskazano precyzyjnie, kto jest adresatem obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwrócił też uwagę, że organ powinien ocenić, czy wszystkie stwierdzone nieprawidłowości zagrażają życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku.

Zasadnicza treść umowy zawarta przez jednostkę samorządową i dotycząca jej mienia stanowi informację publiczną. Wniosek w tej sprawie nie może jednak naruszać przepisów ustawy Prawo o notariacie, które limitują dostęp do treści aktu. Orzekł tak niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. W sprawie chodziło o skan aktu notarialnego potwierdzającego sprzedaż działki.

Emeryt, który uprzednio przeszedł na emeryturę i podjął zatrudnienie u innego pracodawcy, gdzie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości nie powodującej zawieszenia wypłaty emerytury, jest emerytem, byłym pracownikiem w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy 21 lutego br.

Jakiekolwiek pogorszenie funkcji umysłowych ze względu na wiek czy też przebyte choroby nie jest równoznaczne z zaistnieniem stanu wyłączającego świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Polemika z oceną psychofizycznego stanu testatora nie może znaleźć się w skardze kasacyjnej - dlatego Izba Cywilna SN odrzuciła wniosek uczestniczki postępowania.

Parametry oświadczenia o przeproszeniu za naruszenie dóbr osobistych są nie do pogodzenia z wolnością słowa i wolnością prasy oraz z zakazem cenzury prewencyjnej - orzekł Sąd Najwyższy. Uwzględnił skargę kasacyjną wydawcy prasowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie z powództwa kobiety opisanej jako osoba, która nie płaci w sklepie za odzież.

Sąd Apelacyjny w Warszawie nie zgodził się na uniewinnienie mężczyzny, który miał pomagać w popełnieniu oszustwa i praniu brudnych pieniędzy przez inne osoby. Sprawa wraca do Sądu Okręgowego, który ma ustalić, jaki był rzeczywisty udział oskarżonego w tym procederze, czy jego rola ograniczyła się do przypadkowej obecności w czasie popełnienia czynu zabronionego i czy wiedział, że dochodzi do przestępstwa.

Pracodawca nie wykonał w całości nakazu wypłaty pracownikom zaległych wynagrodzeń. Inspektor pracy nałożył więc na niego grzywnę w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że działania organu stanowiły konsekwencję trwającego niewykonania obowiązku, a trudna sytuacja finansowa pracodawcy nie mogła zostać uznana za podstawę odstąpienia od zastosowania grzywny w celu przymuszenia.

Podanie substancji odurzającej osobie obcej bez jej wiedzy i zgody jest przestępstwem. I o takie przewinienie jest podejrzany prokurator prokuratury rejonowej, który w pokoju hotelowym w czasie szkolenia doprowadził swoją koleżankę do stanu zagrażającego jej zdrowiu. Dlatego Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uchylił immunitet prokuratorowi. Obecnie toczy się proces karny przeciwko niemu, a SN czeka na wyrok, by ukarać go dyscyplinarnie.

Pracownica służby cywilnej nie złożyła oświadczenia lustracyjnego, więc jej stosunek pracy wygasł z mocy prawa. Organ uznał ją za bezrobotną, ale odmówił przyznania prawa do zasiłku, ponieważ uznał, że do ustania zatrudnienia doszło z winy pracownicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie podzielił tego poglądu i wskazał, że organ nie był uprawniony do takiej oceny, ponieważ winę można ustalić wyłącznie na podstawie świadectwa pracy.

Ważnym powodem przemawiającym za ustaleniem nierównych udziałów w majątku wspólnym mogło być orzeczenie rozwodu z wyłącznej winy wnioskodawczyni – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej. I uwzględnił skargę kasacyjną byłego męża w sprawie o podział majątku wspólnego prowadzonej z wniosku byłej małżonki skarżącego.

Handlarze tytoniem posłużyli się skradzionym dowodem osobistym kobiety, która niewinnie została oskarżona i skazana na karę grzywny za ukrycie dochodu. Sąd Rejonowy zastosował tryb nakazowy i w konsekwencji zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy uchylił więc skazujący wyrok i nakazał jeszcze raz zbadać sprawę.

Przyznanie usług opiekuńczych osobie, która przebywa w domu pomocy społecznej jest niecelowe. Jednak, gdy podopieczny zgłasza chęć opuszczenia placówki i powrót do domu, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy jego pobyt w instytucji jest konieczny ze względu na stan jego zdrowia. Potwierdził to niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Pieszy pod wpływem alkoholu spowodował wypadek drogowy, który skończył się poważnymi uszkodzeniami ciała motocyklisty. Sprawca został skazany na trzy lata w zawieszeniu i dano mu dozór kuratora. Sąd Najwyższy orzekł, że niesłusznie. Wyrok został uchylony. Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy tylko przestępstwa umyślnego, a nie jak w tym wypadku – nieumyślnego.