Prawo do krytyki prasowej nie umniejsza obowiązku staranności dziennikarskiej
Przepis art. 41 Prawa prasowego nie może być odczytywany, jako umniejszenie obowiązku staranności dziennikarza w zbieraniu i wykorzystywaniu materiału, bądź złagodzenie wymagań w prawdziwym przedstawianiu faktów, ani też jako dozwolenie na naruszanie dóbr osobistych, lecz jedynie jako wytyczenie granic swobody formułowania ujemnych ocen. Tak uważa Sąd Najwyższy, który podkreślił też, że dziennikarz, który ma prawo do negatywnej oceny każdej działalności, nie jest zwolniony od obowiązku zachowania odpowiedniej formy krytyki.


