Opracowanie poświęcone jest analizie uwarunkowań prawnych wykonywania zawodu lekarza dentysty w Unii Europejskiej. Nazwa zawodu jest zgodna z nazwą użytą w Traktacie Akcesyjnym i wynika z negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską. Unia proponowała nazwę dentysta, Polska chciała używać nazwy zgodnej z krajową nomenklaturą lekarza stomatologii. Ostatecznie w Traktacie Akcesyjnym używane jest pojęcie lekarza dentysty, a w analizie obie nazwy są kompromisowo stosowane zamiennie.

We współczesnych systemach prawnych można wyróżnić trzy modele regulacji prawnych, które dotyczą przerwania ciąży. Według pierwszego wszelkie zabiegi przerywania ciąży są zakazane. Uzasadniając takie stanowisko podaje się dobro dziecka, interesy matki, względy społeczne. Model drugi aprobuje dopuszczalność przerywania ciąży pod warunkiem wcześniejszego uzyskania zgody odpowiednich władz państwowych. Zgoda oparta jest na kryteriach medycznych, socjalnych, demograficznych. Zgodnie z modelem trzecim przerywanie ciąży jest prawnie dopuszczalne. Jednakże musi zostać przeprowadzone przez osoby wykwalifikowane pod względem medycznym. W Polsce okoliczności przerwania ciąży reguluje przede wszystkim parokrotnie nowelizowana ustawa z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. Nr 17, poz. 78 z późn. zm.; dalej: ustawa o planowaniu); zob. art. 4a. W pozostałym zakresie zastosowanie mają również przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 z późn. zm., dalej jako: ustawa lekarska) odnośnie obowiązku podjęcia takiego zabiegu bądź jego odmowy (art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 i ust. 10, art. 34 ust. 6) i ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89; dalej jako: ustawa o z.o.z.) zob. art. 7.

1. Określenie problemu.Problematyka ochrony dóbr osobistych ma, jak wiadomo, istotne znaczenie także w działalności podmiotów świadczących usługi medyczne. Zagadnienia z tym związane dotyczą w pierwszym rzędzie kwestii ochrony dóbr osobistych pacjentów. W prawie cywilnym wypracowano szereg zasad związanych z tą ochroną, przede wszystkim w zakresie ochrony prawa do prywatności pacjenta, co wiąże się z ochroną tajemnicy medycznej. Inne dobra osobiste pacjenta, które potencjalnie mogą być naruszone w związku z leczeniem, także oczywiście podlegają ochronie prawa cywilnego.