Przepis art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) odróżnia prawo do ochrony zdrowia oraz prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Zostało to ujęte w dwóch pierwszych ustępach tego artykułu: 1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia. 2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielenia świadczeń określa ustawa.

Lekarz może aplikować swoim pacjentom środki farmaceutyczne i materiały medyczne bezpośrednio, podczas gdy pacjent podlega hospitalizacji w zakładzie opieki zdrowotnej, lub też przepisywać je pacjentowi do samodzielnego przyjmowania za pomocą recepty lekarskiej. Wydawaniem zapisanych przez lekarzy leków zajmują się apteki. Lekarz nie może sprzedawać środków farmaceutycznych, materiałów medycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy doraźnie dostarcza pacjentowi środek farmaceutyczny lub materiał medyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku art. 46 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857; dalej jako: u.z.l.l.d.).

Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera dyrektor wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia na mocy art. 107 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.). Świadczeniodawca jest zobowiązany wykonywać umowę zgodnie z warunkami udzielania świadczeń, określonymi w ustawie, ogólnych warunkach umów, odrębnych przepisach oraz zgodnie z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców, określonymi przez Prezesa NFZ. Kontrahent jest zobowiązany do udzielania świadczeń z zachowaniem należytej staranności oraz zgodnie z zasadami etyki zawodowej.

Kodeks Etyki Lekarskiej (KEL) został uchwalony przez Krajowy Zjazd Lekarzy w 1991 r., zmieniony na III Krajowym Zjeździe Lekarzy w grudniu 1993 r. i wreszcie przyjęty ze zmianami na Nadzwyczajnym VII Krajowym Zjeździe Lekarzy w dniu 20 września 2003 r. W pierwotnym brzmieniu Kodeksu Etyki Lekarskiej komentowany art. 52 uzyskał następujące brzmienie: Lekarze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Lekarz nie powinien wypowiadać wobec chorego i jego otoczenia, a także wobec personelu asystującego lub publicznie, niekorzystnej oceny działalności zawodowej innego lekarza lub dyskredytować go w jakikolwiek sposób. Wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu innego lekarza powinien przede wszystkim przekazać zainteresowanemu lekarzowi. Poinformowanie organu izby lekarskiej o zauważonym naruszeniu zasad etycznych i niekompetencji zawodowej innego lekarza nie godzi w zasady solidarności zawodowej. Jak z powyższego wynika, w tej wersji tego przepisu zakazywano wypowiadania publicznie jakiejkolwiek niekorzystnej oceny działalności innego lekarza. Dodatkowo piętnowano tu przypadki dyskredytowania innego lekarza.

Realizacji konstytucyjnych gwarancji zapewnienia opieki zdrowotnej służą placówki służby zdrowia w postaci zakładów opieki zdrowotnej, zwane powszechnie w skrócie ZOZ-ami.

Wykonywanie obowiązków lekarza weterynarii jest w Polsce poddane regulacjom kilku ustaw. Przede wszystkim należy odróżnić działania lekarza weterynarii powszechnego dostępu (leczenie zwierząt domowych, gospodarskich, wykorzystywanych w celach rozrywkowych, eksponowanych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych itp.), od działania lekarzy weterynarii, którzy zajmują się ochroną bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego i urzędowej administracji weterynaryjnej.