Zgodnie z przepisem art. 152 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (k.p.) pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Prawo do urlopu jest osobistym i niezbywalnym prawem pracownika, a więc nie może być zbyte na rzecz innych osób, chociażby były one pracownikami w tym samym zakładzie, na takim samym stanowisku. Prawo do urlopu ze względu na charakter jest przypisane do osoby pracownika i tylko ten pracownik może wykorzystać przysługujący mu urlop. Zakaz zrzeczenia się prawa do urlopu wypoczynkowego zawiera art. 152 2 k.p. Według L. Florka i T. Zielińskiego, autorów Prawa pracy, prawo polskie w zakresie udzielania urlopów opiera się na następujących zasadach: powszechności uprawnień do urlopu wypoczynkowego; równości; odpłatności za urlop; obowiązku udzielania pracownikom urlopu w naturze; prawa do nieprzerwanego urlopu wypoczynkowego. Powszechność uprawnień do urlopu wypoczynkowego polega na zasadzie, iż wszyscy pracownicy z upływem miesiąca pracy, o czym stanowi art. 153 k.p., uzyskują prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego po roku pracy. Równość uprawnień urlopowych opiera się na przesłance, jaką jest staż pracy, do którego wlicza się okresy nauki i zatrudnienia pracowników. Każdy pracownik z takim samym stażem pracy ma prawo do tej samej liczby dni urlopu wypoczynkowego.

Senat zdecydował w 26 lipca tego roku, że lekarze i aptekarze nie mogą pod groźbą więzienia przyjmować prezentów od koncernów farmaceutycznych za zwiększanie sprzedaży leków podlegających refundacji.

Charakter prawny norm Kodeksu etyki lekarskiej Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 r. ustanowiła zamknięty katalog źródeł prawa w Polsce. Rozdział III Konstytucji wymienia źródła prawa w sposób enumeratywny i wyczerpujący w tym uregulowaniu Kodeks nie został uznany za źródło prawa. W związku z tym, powstał problem czy Kodeks etyki lekarskiej jest źródłem prawa czy tylko normą deontologiczną.