Brak jest podstaw prawnych do zamieszczania w uchwale zapisów regulujących wysokość ceny w przypadku sprzedaży lokalu użytkowego na rzecz osoby, której przyznane jest pierwszeństwo.

Z przepisu art. 36a ustawy ustawy o systemie oświaty w sposób jednoznaczny wynika, że nauczycielowi można powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora szkoły tylko w sytuacji, gdy w szkole nie ma stanowiska wicedyrektora. Jeżeli natomiast takie stanowisko zostało wyodrębnione możliwość powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora szkoły nauczycielowi należy wykluczyć. Ponadto powierzenie pełnienia obowiązków dyrektora szkoły wicedyrektorowi nie zostało w tym przepisie uzależnione od jego zgody.

Katalog elementów taryfy zawarty w 4 rozporządzenia z 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest wyliczeniem enumeratywnym, co oznacza, że są to elementy, które obowiązkowo powinny znaleźć się w taryfie. Brak choćby jednego z elementów powoduje, że taryfa została sporządzona niezgodnie z przepisami, co więcej dokument taki nie jest taryfą w rozumieniu ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W sytuacji, gdy spółka nie dysponuje wyodrębnionymi oddziałami i nie jest w stanie określić dokładnego miejsca wykonywania czynności służbowych przez przedstawiciela (koordynatora) w ramach umowy o pracę, nie ma ona obowiązku składania deklaracji CIT-ST.

Jeżeli na podstawie środków tymczasowych, przewidzianych w szczególności przepisem art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zostanie zrealizowany cel publiczny, dla którego realizacji wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe, podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe, a uregulowanie stanu prawnego nieruchomości zainwestowanej na ten cel jest kwestią cywilnoprawną.

Błędnie organy upatrują jako podstawę do przyjęcia wielkości dochodu przepis 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881 ze zm.) w jego dosłownym brzmieniu.

Przeznaczenie nieruchomości odpowiada celowi, jakiemu ma służyć nieruchomość. Natomiast sposób korzystania z nieruchomości oznacza konkretną formę, metodę lub tryb wykonania umowy. Sposób korzystania z nieruchomości przez użytkownika wieczystego musi zatem - co do zasady - odpowiadać przeznaczeniu nieruchomości według umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

Osoby, które zwracają się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, a więc osoby, którym pomoc społeczna jest przyznawana w drodze wyjątku winny zdawać sobie sprawę, że w stosunku do nich uznanie administracyjne oceniane przez sąd administracyjny objęte jest innym rygorem niż wobec osób, które spełniają kryterium przyznania zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.).

Jeżeli z wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, zawartego w skardze wynika, że jego adresatem jest zarówno organ jak i sąd, wniosek taki w pierwszej kolejności powinien rozpoznać organ do czasu przekazania skargi sądowi.

Jeżeli w planie miejscowym używa się określenia, iż dopuszcza się wytwórczość produkcyjną i rzemiosło, to nie można użycia takich pojęć utożsamiać z takim zamierzeniem normodawcy (organu, który uchwalił dany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), iż celem takiej regulacji jest ustanowienie podstawy do tworzenia na terenie przeznaczonym pod mieszkalnictwo zakładów produkcyjnych.

Jeżeli w okresie biegu sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i doręczy ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Natomiast jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia.

Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi normę o charakterze ius cogens, organ gminy podejmujący uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pominąć żadnego z elementów określonych tym przepisem, o ile na terenie objętym planem zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń.

Delegacja zawarta w art. 40 ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) sformułowana została w sposób jasny i klarowny i nie sposób wyciągnąć z niej wniosku o możliwości stosowania ulg i zwolnienia określonych podmiotów. Przepis ten wskazuje na obligatoryjny charakter opłat i nie daje możliwości stosowania zwolnień.

Gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może wstrzymać także wykonanie innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy.

Rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest bezprzedmiotowe po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. W konsekwencji, bezprzedmiotowe staje się też rozpoznanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania aktu lub czynności.

W sytuacji, gdy prawomocnie odrzucono skargę, orzeczenie sądu o przywróceniu terminu oznacza, że upada postanowienie o odrzuceniu skargi, a co za tym idzie skarga ta podlega rozpoznaniu.

Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy.

Z przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta wynika jedynie, że od uchwały rady gminy o wygaśnięciu mandatu wójta zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały. Przepis ten określa termin do wniesienia skargi, a nie to, czy skarga jest wnoszona bezpośrednio do sądu, czy za pośrednictwem organu.

Podejmując każdy akt prawny (o charakterze prawa miejscowego, jak i nie posiadający takiego charakteru) zawsze należy mieć na uwadze naczelną zasadę prawa administracyjnego, a mianowicie zakaz domniemania kompetencji. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny, zakazuje się również dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Objęcie jedną skargą kilku decyzji pozostających ze sobą w związku (w tym przypadku decyzji ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2008) nie oznacza, że jest to jedna skarga, lecz należy przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie procesowym.