Analiza art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 k.p.a. nie daje podstaw do wnioskowania, że po stronie organu powstaje uprawnienie do załatwiania wezwania do usunięcia naruszenia w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesienia wezwania oraz że tego rodzaju uprawnienie organu gminy jest przeszkodą do wniesienia skargi przed załatwieniem wezwania przez organ gminy.

Organ jednostki samorządu terytorialnego rozpatrując skargę na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu nieruchomości, stanowiącej własność województwa, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach strony postępowania, lecz jedynie oświadcza o nieprawidłowościach w dokonaniu czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu.

Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności wyroku, zaskarżonej decyzji, czy kwestii ustalenia wpływu rozbiórki części budynku na konstrukcję budynku legalnie wzniesionego.

Żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku zmiany planu miejscowego bieg terminu przedawnienia pobrania renty planistycznej biegnie od wejścia w życie tej zmiany i w tak liczonym terminie wójt (burmistrz, prezydent miasta) mogą ustalić opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, powstałego w związku z tą zmianą, na podstawie stawki procentowej ustalonej w chwili uchwalenia zmienionego planu.

Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną.

Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji, oraz że organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje.

Obecnie, w przypadku zbywania przez gminę nieruchomości, to organ wykonawczy gminy decyduje o przyznawanych obniżkach cen przy sprzedaży poszczególnych nieruchomości, z zastrzeżeniem, że robi to w oparciu o zasady ustalone przez organ stanowiący oraz stosuje stawki procentowe ustalone przez ten organ. W konsekwencji art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje już wyrażania zgody przez radę gminy na udzielenie konkretnych bonifikat, uprawnienia o charakterze decyzyjnym w indywidualnych sprawach przekazane zostały przez ustawodawcę organowi wykonawczemu.

Rada miasta nie może zamieszczać postanowień wykraczających poza ramy określone w art. 14 ust 5. ustawyo systemie oświaty, a dotyczące terminu uiszczania opłaty, jak również obowiązku naliczania odsetek ustawowych, w przypadku nie uiszczenia opłaty w terminie.

W nowym stanie prawnym ciężar obowiązków związanych z inicjowaniem stosownego postępowania w tym przedmiocie usunięciem pojazdu z drogi i wykonania orzeczenia sądu przypisany został staroście. Przepisy przejściowe ustawy nowelizacyjnej przewidują jednak w jakim trybie należy przeprowadzić postępowania (w tym likwidacyjne) niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy.

Nie można uznać, aby konieczne było precyzyjne wskazanie, w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej.

Uchwała KIO, wydana na podstawie art. 167 ust. 3 Prawa zamówień publicznych, nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a co za tym idzie, nie podlega kontroli w trybie sądowoadministracyjnym - podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 października br. (II GSK 1189/11).

Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, co nie oznacza, że jest on zobowiązany do poszukiwania dowodów w nieskończoność. Skarżący nie może negatywnych skutków wykazywanej przez siebie bierności w postępowaniu przenosić na organ, który podjął wszelkie działania w celu wyjaśnienia sprawy.

Fakt, że zaistniały przesłanki wykluczenia wykonawcy na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, powinien zostać udowodniony w sposób niebudzący wątpliwości. W przeciwnym razie, zasady równego traktowania wykonawców oraz uczciwej konkurencji, wynikające z art. 7 ust. 1 p.z.p., nie zostaną zachowane - podkreśla Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z 19 sierpnia 2011 r. (KIO 1683/11).

Z istoty instytucji udziału organizacji społecznej w postępowaniu sądowo-administracyjnym wynika, że bierze ona udział w postępowaniu w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności, nie zaś w sprawie swoich członków, których interesu prawnego dotyczy sprawa.

Radzie gminy nie przysługują jakiekolwiek kompetencje do określenia w sposób wiążący składu zespołu interdyscyplinarnego czy też jego grup roboczych, jak również do wprowadzania unormowań mogących mieć wpływ na ostateczny ich kształt.

Uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nakłada na określonych nią inkasentów obowiązki wynikające z art. 9 Ordynacji podatkowej. Na mocy takiej uchwały, pomiędzy gminą i inkasentem nawiązuje się stosunek administracyjno-prawny, który jest skuteczny, bez konieczności wyrażenia zgody przez podmiot wskazany jako inkasent.

Brak jest podstaw do dokonania takiej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, która prowadziłaby do uznania, iż każda działalność opiekuńczo-wychowawcza, a w tym prowadzenie małego przedszkola w części domu jednorodzinnego (mieszkaniu) powinna być zakwalifikowana jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Odpowiednie stosowanie - zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami - tylko niektórych przepisów k.p.a., z wyłączeniem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, nie oznacza, aby inne niż te, o których mowa w art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzeczenia kolegium podlegały kognicji sądu powszechnego, czy też nie podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Samorządowy zakład budżetowy lub spółka prawa handlowego to tylko przykładowe formy prowadzenia gospodarki komunalnej.