Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego zezwoliła na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w stanie spoczynku. Prokurator nie ustąpiła pierwszeństwa pieszej. Przez moment wiozła ją na masce, następnie poszkodowana upadła na asfalt. Czyn prokurator nie cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości – podkreślił Sąd Najwyższy.

W razie przyznania kuratorowi wynagrodzenia na jego wniosek jedynie w części, sąd oddala ten wniosek w pozostałym zakresie. Sąd nie musi orzekać odrębnie o oddaleniu wniosku - taką uchwałę podjęła 8 października br. Izba Cywilna Sądu Najwyższego, odpowiadając na pytanie Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie.

Postępowanie wobec oskarżonego miało liczne błędy, które wytknął prokurator, składając kasację na korzyść. Chodziło o oszustwo mniejszej wagi, gdy zarzuty postawiono z innego przepisu, ponadto oskarżony był początkowo przesłuchiwany jako świadek, a wreszcie sąd I instancji nie uwzględnił zmian w terminach przedawnienia i postępowanie powinno zostać umorzone.

Blisko pięć miesięcy niepłacenia alimentów żonie i dzieciom wskazuje, że wina i społeczna szkodliwość czynu radcy prawego nie są znaczne - uznał Sąd Najwyższy. Ponadto okres braku alimentacji nie był znaczny, dlatego kara wymierzona przez sąd dyscyplinarny powinna być mniej dolegliwa. SN był związany orzeczeniem sądu karnego, który stwierdził, że zachowanie radcy to „incydentalne w gruncie rzeczy popadnięcie w konflikt z prawem”.

Brak doręczenia sędziemu Sądu Najwyższego postanowienia Prezydenta RP o wyznaczeniu sędziego do orzekania w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej nie powoduje, że nie rozpoczęła się w stosunku do niego 5-letnia kadencja. Niewyrażenie zgody przez sędziego na orzekanie w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej nie jest podstawą do skrócenia okresu jego kadencji - taką uchwałę podjęło 7 sędziów SN.

Adwokat nie może powierzyć osobie trzeciej powiadomienia sądu o wygaśnięciu pełnomocnictwa – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego. Ma to istotne znaczenie proceduralne, gdyż jeszcze przez dwa tygodnie adwokat ten jest obowiązany pełnić swe obowiązki, jeśli nie wyznaczono jego następcy. Wyrok II instancji uchylono jednak z powodu naruszenia zasady domniemania niewinności.

W czwartek, 3 października br., Izba Odpowiedzialności Zawodowej SN potwierdziła, że wydalenie ze służby sędziego Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu Roberta W. przez zlikwidowaną już Izbę Dyscyplinarna było słuszne - mimo że zdanie odrębne złożyła sędzia Barbara Skoczkowska, która uważa, że nieistniejąca Izba nie byłą sądem. W ten sposób zakończyła się słynna sprawa dyscyplinarna, trwająca od 2018 roku.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości sędzia Włodzimierz Brazewicz cofnął wniosek rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych o rozpoznanie przez Sąd Najwyższy sprawy dyscyplinarnej przeciwko Pawłowi Juszczyszynowi. Zarzuty dotyczyły m.in. informowania mediów i sprawdzenia list poparcia dla kandydatów do KRS. W tej sytuacji Izba Odpowiedzialności Zawodowej 1 października br. umorzyła postępowanie prowadzone od przeszło czterech lat.

Przerwanie transmisji rozprawy online nie pozbawiło uczestnika postępowania o dział spadku prawa do sądu. Mimo chwilowej przerwy w komunikacji z sądem drugiej instancji podczas rozprawy apelacyjnej, dostrzeżonej i odnotowanej przez ten sąd, skarżący miał możliwość ponownego przysłuchania się stanowisku uczestniczki postępowania oraz jej pełnomocnika – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej.

Wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść lustrowanego jest obwarowane terminem – i nie można tego uczynić po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Jednak wznowić postępowanie na korzyść – można – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, dodając, że przyczyną jest brak podpisu sędziego pod orzeczeniem wydanym przez Sąd Okręgowy w Lublinie.

Dla przypisania znamion konkretnego przestępstwa sąd nie musi powtarzać wyrażeń zastosowanych w przepisie karnym. Zasadnicze znaczenie ma natomiast użycie takich określeń zachowania sprawcy czynu zabronionego, które jednoznacznie wypełniają treść elementów składających się na jego ustawową postać – orzekł Sąd Najwyższy, uznając, że uniewinnienie prezesa zarządu spółki było błędem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną prezesa Sądu Rejonowego w Zgierzu od wyroku WSA w Warszawie. Tym samym podtrzymał decyzję Prezesa UODO w sprawie nałożenia 10 tys. złotych kary za brak odpowiednich zabezpieczeń. W sprawie chodziło o zgubiony, niezaszyfrowany pendrive z danymi osobowymi 400 osób.

Obwiniony notariusz wykorzystał swoje uprawnienia, jako osoby zaufania publicznego, dla celów prywatnych. Sporządził akty sprzedaży, celem zabezpieczenia interesów majątkowych - swoich i żony. Było to rażące naruszenie prawa, za co został ukarany finansowo. Sąd Najwyższy uznał, że ta kara jest adekwatna do winy, a kasacja notariusza - oczywiście niezasadna.

Zmiany imienia małoletniego można dokonać wyłącznie z ważnych powodów. Nie może być nim jednak późniejszy brak poparcia dla złożonego wniosku. Jeżeli „ważny powód” istnieje, to zmiana jest konieczna, choćby rodzice nagle zmienili zdanie - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Rodzice podkreślali, że co prawda wnioskowali o zmianę imienia, ale dopiero po jej otrzymaniu uzmysłowili sobie, że zmiana imienia dziecka była błędem.

Sąd Najwyższy, w składzie tzw. neo-sędziów, orzekł, że przywrócenie ze stanu spoczynku prokuratora Dariusza Barskiego i powołanie go na stanowisko prokuratora krajowego miało wiążącą podstawę prawną i było skuteczne. Prokuratorzy oceniają, że chaos w prokuraturze teraz tylko się pogłębi i kwestionowane będą decyzje kadrowe, procesowe, zarządzenia następców Barskiego - prokuratorów Jacka Bilewicza i Dariusz Korneluka.

Nie jest wypadkiem mniejszej wagi długa bezczynność i umarzanie śledztw bez przesłuchania świadków. Prokurator, mimo że nadmiernie obciążony pracą, otrzymał karę upomnienia. Jednak Sąd Najwyższy zauważył, że trudno pracować kilkadziesiąt lat przy takim obciążeniu i nie popełnić błędu, dlatego dochodzi do zaniedbań służbowych.

Ojciec dziecka, będący na utrzymaniu swojej matki, nie płacił alimentów przez kilka lat i teraz wnosił o umorzenie zaległości. Naczelny Sąd Administracyjny nie wyraził zgody. Dłużnik alimentacyjny powinien w pierwszej kolejności zwrócić się o odroczenie terminu spłaty występującego zadłużenia lub rozłożenie tej spłaty na raty, a dopiero w ostateczności uzasadnione jest wystąpienie o umorzenie powstałej należności – stwierdził sąd.

Czy sędziowie Sądu Najwyższego mogą decydować o waloryzacji swoich wynagrodzeń? Czy właściwy jest do tego sąd powszechny, jak w każdej sprawie pracowniczej sędziów? Czy ustawodawca nie złamał zasady równości wobec prawa w tym zakresie, nie dając możliwości zaskarżenia orzeczenia do innego sądu – takie zagadnienie sędzia Wiesław Kozielewicz skierował do Trybunału Konstytucyjnego. Nie zgodził się z sytuacją, że sędziowie SN sądzą się z własną instytucją we własnej instytucji.

Krajowa Rada Sądownictwa powinna zastosować kryteria ustawowe, a nie pozorować ich stosowanie przy wyborze kandydata, który zostanie przedstawiony Prezydentowi RP i odrywać oceny od zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Sąd Najwyższy nie mógł więc oddalić odwołania kandydatki na urząd dlatego, że podpisała ona apel wzywający do pełnego wykonania postanowienia Trybunału Sprawiedliwości UE.

Para skazana na sześć lat pozbawienia wolności za sfałszowanie testamentu i sprzedaż nabytych nieruchomości musi poczekać na kolejny wyrok. Sąd Najwyższy postanowił, że proces będzie toczyć się od nowa, gdyż sędzia zasiadający w I instancji zbyt szybko awansował, bo był ściśle powiązany z władzą wykonawczą, co nie gwarantuje jego bezstronności i niezawisłości.