Przez rażące naruszenie przepisów bhp rozumieć należy takie naruszenie tych przepisów, które stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pracowników. Jednocześnie należy opowiedzieć się za ścisłą interpretacją określenia bezpośredniego zagrożenia jako elementu koniecznego dla definicji rażącego naruszenia przepisów bhp orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 318/13.

Uprawnienie inspektora pracy do wystąpienia do ZUS z wnioskiem o podwyższenie płatnikowi składek aktualizuje się dopiero podczas drugiej kontroli u tego samego pracodawcy, podczas której nastąpiło stwierdzenie naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przy czym druga kontrola musi następować bezpośrednio po pierwszej, a w każdej z dwóch kolejnych kontroli wymagane jest stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów bhp orzekł Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., III AUa 700/13.

Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczenia są tylko te lata, gdy ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze - stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 184/13.

Wystąpienie jakiejkolwiek współprzyczyny wypadku uniemożliwia pozbawienie poszkodowanego pracownika prawa do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego. Bez znaczenia będzie wówczas to, która z przyczyn wypadku miała większy ciężar gatunkowy i to, w jakim zakresie ubezpieczony przyczynił się do zdarzenia. Istotne jest jedynie, że istniały także inne przyczyny wypadku niż ewentualne zawinienie ubezpieczonego orzekł Sąd najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., II UK 169/13.

Tylko indywidualne rozważenie konkretnej sprawy dokonywane przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności może uzasadniać podwyższenie składki na ubezpieczenie wypadkowe orzekł Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 12 września 2013 r., III AUa 504/13.

Ustalenie, czy zdarzenie było wypadkiem przy pracy nie należy do ustaleń faktycznych. Kwalifikacja zdarzenia jako wypadku przy pracy na podstawie określonych przez ustawę wypadkową przesłanek jest oceną prawną, która należy do kompetencji sądu, a nie biegłego orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 listopada 2013 r., II PK 53/13.

Sąd Najwyższy nie rozstrzygnął kwestii, czy pracodawca jest zainteresowanym w postępowaniu o przyznanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ jego pracownik.

Przedawnienie roszczenia o zadośćuczynienie za chorobę spowodowaną pracą przy azbeście może stanowić naruszenie prawa dostępu do sądu - orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 11 marca 2014 r. w połączonych sprawach nr 52067/10 i 41072/1, Howald Moor i inni przeciwko Szwajcarii.

Odszkodowanie za utratę zdrowia należy się nawet wtedy, gdy auto służbowe prowadził pijany pracownik bez prawa jazdy.

Brak szkolenia i stosownego badania lekarskiego nie niweczy stosunku pracy, jeżeli osoba faktycznie wykonywała pracę tak jak pracownik. Tak orzekł Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., III AUa 350/13.

Pogorszenie stanu zdrowia bez związku z wykonywanymi zadaniami i będące skutkiem rozwoju samoistnego schorzenia nie będzie uznane za wypadek przy pracy, choćby wystąpiło nagle orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., III UK 80/12.

Ustalenie przez płatnika zaniżonej składki na ubezpieczenie wypadkowe nie prowadzi automatycznie do możliwości nałożenia na niego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych sankcji określonej w art. 34 ust. 1 ustawy wypadkowej stwierdził Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września 2013 r., III AUa 109/13.

Sąd pracy jest uprawniony do oceny, czy wypadek przy pracy miał miejsce i czy poszkodowanemu należy się jednorazowe odszkodowanie stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z 11 lutego 2014 r., I UZP 4/13.

Odpowiedzialność płatnika składek za podanie nieprawdziwych danych służących do ustalenia wysokości składek na ubezpieczenie wypadkowe oparta jest na winie płatnika. Z treści art. 34 ust. 1 ustawy z 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wynika domniemanie winy płatnika składek w sytuacji, w której przekazane przez niego dane nie odpowiadają prawdzie. Dlatego to płatnik składek ma obowiązek wykazać, iż zgłoszenie nieprawdziwych danych nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych (niezawinionych przez niego) stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r., II UK 431/12.

Brak przeszkolenia pracownika oraz brak urządzeń zabezpieczających przy pracy na wysokościach obciążający pracodawcę jest współprzyczyną wypadku przy pracy polegającego na upadku z wysokości, tylko w przypadku pracownika wykonującego tego rodzaju pracę, w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub nawet poza ich zakresem, ale w razie polecenia pracodawcy lub w sposób znany i przez pracodawcę tolerowany - orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r., I UK 14/13, Lex nr 1396382.

Policjanci, którzy ulegli wypadkowi na służbie albo doznali poważnego uszczerbku na zdrowiu powinni skargi na orzeczenie Komisji Lekarskiej przy MSW kierować do sądu cywilnego - przyjął łódzki WSA w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2014 r.

Choć wypłata na rzecz pracowników i byłych pracowników świadczeń z tytułu wypadku przy pracy stanowi źródło przychodu, to odszkodowania z tytułu uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia korzystają ze zwolnienia z PIT - orzekł NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r., II FSK 2008/11.

Zagrożenie życia i zdrowia jest czym innym niż praca w szczególnie trudnych warunkach. Rozporządzenie mówi o bezpośrednim zagrożeniu życia i zdrowia, co według orzecznictwa sądowego jest sprzeczne z konstytucją, gdyż wykracza poza delegację ustawową - stwierdził NSA.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zwolnienie ze służby funkcjonariusza policji, strażaka z powodu zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby lub AIDS narusza jego godność i jest niekonstytucyjne.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą, która uległa nieszczęśliwemu zdarzeniu w czasie czynności związanych z jej prowadzeniem, ma takie samo prawo do rekompensaty jak pracownik - stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r.,I UK 56/13.