Udział pracowników w prywatnym spotkaniu okolicznościowym zorganizowanym za zgodą pracodawcy po godzinach pracy w wydzielonym pomieszczeniu socjalnym, połączony ze spożywaniem za przyzwoleniem pracodawcy niewielkich ilości alkoholu, nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych ˗ stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 24 września 2015 r. I PK 120/15, LEX nr 1814902.

Przed odpowiedzialnością za chorobę zawodową pracownika pracodawca może się skutecznie bronić, podnosząc argument o przyczynieniu się czynników zewnętrznych lub samego pracownika do powstania choroby stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 22 kwietnia 2015 r., II PK 170/14, Lex nr 1681882.

W przypadku nieprzestrzegania przez pracownika i pracodawcę bezpiecznych metod pracy, winę za spowodowanie wypadku przy pracy ponoszą obie strony stosunku pracy, co wyklucza możliwość pozbawienia ubezpieczonego prawa do świadczeń z tytułu wypadku przy pracy stwierdził Sąd Okręgowy w Toruniu w wyroku z dnia 28 grudnia 2012 r., IV Ua 28/12, Lex 1402558.

Zaniedbanie obowiązku zapewnienia pracownikom bezpiecznego stanowiska pracy uzasadnia odpowiedzialność pracodawcy na zasadzie winy. Tolerowanie niewłaściwych, zagrażających bezpieczeństwu metod pracy uzasadnia uznanie winy zakładu pracy, jeżeli wskutek stosowania tych metod nastąpi wypadek - orzekł Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., III APa 14/13.

Pracownik, któremu powierzono kierowanie pracą innych, z samej istoty sprawowanej funkcji zobowiązany jest do stałego czuwania nad tym, aby praca podległych mu pracowników przebiegała zgodnie z przepisami lub zasadami bhp stwierdził Sąd Okręgowy w Siedlcach z dnia 20 sierpnia 2013 r., II Ka 337/13, LEX nr 1717927.

Odpowiedzialność pracodawcy na zasadzie winy za skutki wypadku przy pracy uwarunkowana jest wykazaniem przez pracownika w toku procesu, że w konkretnych okolicznościach faktycznych praca została zorganizowana nieprawidłowo orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r., III PK 52/15, LEX nr 1984692.

Naruszeniem prawa pracownika do pracy w bezpiecznych i higienicznych warunkach, w rozumieniu art. 220 k.k., jest już narażenie go na brak takich warunków wskutek niedopełnienia obowiązków w zakresie bhp stwierdził Sąd Okręgowy w Ostrołęce w wyroku z dnia 11 września 2013 r., II Ka 163/13, LEX nr 1718390.

Pracodawca nie może się uwolnić od odpowiedzialności, podnosząc zarzut, że pracownik nie dopełnił obowiązków z zakresu bhp stwierdził Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 1 sierpnia 2013 r., III APa 9/13, Lex nr 1356618.

Sąd rozpoznający sprawę o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy jest związany wcześniejszym prawomocnym wyrokiem sądu przesądzającym istnienie związku przyczynowego między określonym schorzeniem ubezpieczonego a wypadkiem przy pracy orzekł Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 29 lipca 2015 r., III AUa 436/15, LEX nr 1771270.

Użyte w 10 ust. 2 rozporządzenia ws. szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy wyrażenie pracodawca, który sam wykonuje takie zadania oznacza pracodawcę, który sam wykonuje zadania służby bhp stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., IV SA/Po 1041/13, LEX nr 1444024.

Jeżeli pracownik, co do zasady, wykonuje obowiązki pracownicze w stanie nietrzeźwości, świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują mu tylko wówczas, gdy będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania wypadku stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 46/11, LEX nr 1043989.

Lekarz prowadzący badania profilaktyczne nie jest bezrefleksyjną maszynką do akceptowania każdego zapisu pracodawcy zawartego na skierowaniu na to badanie. To zawsze lekarz jest odpowiedzialny za treść wystawionego zaświadczenia lekarskiego stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 marca 2015 r., SDI 4/15, Lex nr 1663141.

Rozpoznanie choroby zawodowej może nastąpić w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2014 r., II OSK 814/13.

Czynność przemieszczania się pracownika do wyjścia z zakładu pracy, po zakończeniu wykonywania obowiązków pracowniczych, pozostaje w związku miejscowym, czasowym i funkcjonalnym z wykonywaniem przez niego zwykłych czynności pracowniczych stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 20 listopada 2014 r., I UK 120/14, LEX nr 1552138.

Celem protokołu powypadkowego nie jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy określonym zawinionym działaniem lub zaniechaniem pracodawcy a powstaniem wypadku. Kwalifikacja zdarzenia jako wypadku przy pracy nie jest uzależniona od wykazania takiego związku orzekł Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 5 lutego 2014 r., I ACa 945/13, Lex nr 1439219.

Nie jest dopuszczalne uwzględnianie w okresach pracy w szczególnych warunkach lub wszczególnym charakterze, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 181/13, Lex nr 1467148.

Świadczenie przez pracownika pracy w stanie nietrzeźwości z reguły jest bezprawne i zawinione, a więc powinno być kwalifikowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 9 lipca 2015 r., I PK 247/14, Lex nr 1770915.

Nie wyklucza uznania pracy za wykonywaną w warunkach szczególnych realizowanie innych czynności związanych z zasadniczym procesem pracy. Pogląd ten wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 listopada 2013 r., I UK 166/13, LEX nr 1467146.

Przy kwalifikacji konkretnej okoliczności jako przyczyny zewnętrznej zdarzenia stanowiącego wypadek przy pracy ważne jest, aby stanowiła ona przyczynę sprawczą zdarzenia, natomiast nie musi być przyczyną wyłączną, jedyną stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 października 2014 r., II UK 23/14, Lex nr 1551340.

Prawidłowo sporządzony protokół powypadkowy stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Jego treść jest dowodem tego, że miały miejsce opisane w nim fakty oraz że zakwalifikowano je jako wypadek przy pracy tak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 maja 1999 r., II UKN 658/98, OSNP 2000, nr 15, poz. 594.