Sankcja pozbawienia prawa do zasiłku dotyczy sytuacji, w których bezrobotny zawarł porozumienie rozwiązujące, czyli dobrowolnie przyjął ofertę pracodawcy albo sam z nią wystąpił. Jest ona jednak wyłączana w kilku przypadkach. Organy powinny więc zbadać nie tylko tryb rozwiązania stosunku pracy, ale też jego przyczynę. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

W sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego o niepodleganiu dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu wartość przedmiotu zaskarżenia jest ustalana jako suma świadczeń z ubezpieczenia chorobowego za sporny okres, nie więcej niż za rok - taką uchwałę podjęło siedmioro sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Rektor nie udostępnił informacji o tym, jakie zarzuty dyscyplinarne postawiono nauczycielowi akademickiemu, ponieważ stanowiły one część akt toczącego się postępowania. Wnioskodawca nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny stanął jednak po stronie organu i stwierdził, że akta nie podlegały udostępnieniu.

Orzeczenie stwierdzające rozpoznanie choroby zawodowej jest wydawane przez jednostkę orzeczniczą. Jeśli pracownik nie zgadza się z jego treścią, sprawę przejmuje jednostka drugiego stopnia. Przepisy nie wprowadzają jednak kontroli instancyjnej. Nie weryfikuje ona więc prawidłowości dokumentu, tylko przeprowadza ponowne badanie i wydaje kolejną opinię.

Sąd Najwyższy wkrótce odpowie na pytanie Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie obecnie lustrowanych byłych studentów Zamiejscowego Wydziału Porządku Publicznego w Szczytnie Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie. Chodzi o to, czy trzeba ustalać, że zwalczali oni opozycję, związki zawodowe, kościoły lub też łamali prawa człowieka i obywatela?

Organ uchylił decyzję stwierdzającą chorobę zawodową, ponieważ pracownik zgłosił jej podejrzenie z pominięciem lekarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że doszło do naruszenia przepisów, ale było ono nieistotne i nie miało wpływu na wynik sprawy. W toku postępowania uzyskano bowiem orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę pierwszego stopnia.

Spółka zwróciła wsparcie, które uzyskała na dofinansowanie wynagrodzeń dla ponad 200 osób. Powodem tej decyzji było zwolnienie kilku pracowników w okresie pobierania świadczenia. Jakiś czas później, gdy ponownie zwróciła się o pomoc, organ odmówił. Uznał, że nie można uzyskać dofinansowania dwukrotnie w odniesieniu do tych samych pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stanął po stronie spółki.

Ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75 proc. podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników spółki jawnej. Powodem było złożenie w tej sprawie wniosku przez wspólnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał jednak, że mógł on reprezentować spółkę i był umocowany do skutecznego złożenia wniosku.

Gdy żołnierz popadł w konflikt z przełożonymi, w każdej czynności lub zachowaniu widział mobbing. Doprowadziło to do wypowiedzenia przez niego kontraktu i pozwu o odszkodowanie. Sąd nie przyznał mu racji, ponieważ nie dopatrzył się działań mobbingowych w krytyce, braku zgody na wcześniejsze opuszczenie jednostki lub zapowiedzi sprawdzenia stopnia opanowania regulaminu.

Sprawa 13 osób pośredniczących w załatwieniu pracy kobietom we Włoszech wraca do Sądu Apelacyjnego w Krakowie, bo Sąd Najwyższy dopatrzył się rażących błędów w postępowaniu karnym. Oskarżeni odpowiadają za handel ludźmi, ale SN uznał, że sąd nie wyjaśnił różnicy między wyzyskiem ekonomicznym i pośrednictwem a handlem ludźmi. A stan bezradności ocenił ze względu na nieznajomość języka włoskiego przez ofiary.

Świadectwo służby jest informacją, która w sposób pisemny potwierdza przebieg służby. Dokument ten może zostać zmieniony tylko w drodze sprostowania. Natomiast wydanie jego odpisu nie może być kwestionowane w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Świadectwo służby nie mieści się bowiem w żadnej z kategorii aktów lub czynności podlegających jurysdykcji tych sądów.

W przypadku zaskarżenia postanowień sądu pierwszej instancji o odrzuceniu pozwu i w sprawie o zabezpieczenie zażalenie na pierwsze z tych postanowień podlega rozpoznaniu przez sąd drugiej instancji, a drugie – przez sąd, który wydał zaskarżone postanowienie. Dotyczy to również przypadku, w którym zaskarżone postanowienia zostały objęte jednym dokumentem, a zażalenia zawarto w jednym piśmie procesowym.

Obywatel zaniepokoił się doniesieniami na temat wysokości wynagrodzenia na stanowisku głównego specjalisty w jednostce budżetowej gminy. Przeznaczone na ten cel środki mają charakter publiczny, więc ma on prawo do uzyskania informacji w tym zakresie. Kilkudniowa zwłoka organu w ich przekazaniu nie uzasadnia jednak przyznania nawet symbolicznej sumy tytułem odszkodowania.

Ukończenie przez komornika sądowego 65. roku życia nie może być podstawą odwołania go ze stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że osiągnięcie wieku emerytalnego nie ma wpływu na szybkość i sprawność postępowania. Szczególnie, że żadna z czynności egzekucyjnych nie wymaga od komornika sprawności fizycznej, która wyróżniałaby go na tle innych zawodów prawniczych.

Siedmiu sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego podejmie uchwałę, która wyjaśni, czy przedsiębiorca powinien tracić prawo do zasiłku, gdy zapłaci składkę na ubezpieczenie chorobowe w wysokości niższej niż należna, ale w terminie. Za błąd ubezpieczony płaci utratą prawa do świadczenia.

Jeśli stosunek pracy w rzeczywistości nie został rozwiązany z przyczyny dotyczącej zakładu pracy w postaci „likwidacji etatu” to świadczenie przedemerytalne się nie należy, mimo spełnienia dwóch innych warunków - orzekł Sąd Apelacyjny. Podana przyczyna podana była pozorna, co w sytuacji bliskich relacji rodzinnych sugeruje, że miała w celu jedynie uzyskanie prawa do świadczenia.

Niezapewnienie odpowiedniej ochrony strażniczce więziennej sygnalizującej nieprawidłowości w zakładzie karnym stanowiło naruszenie prawa skarżącej do poszanowania życia prywatnego - uznał Europejski Trybunał Praw Człowieka. Zdaniem Trybunału, działania organów państwowych były nieadekwatne, zwłaszcza wobec faktu, iż skarżąca wystąpiła w tej sprawie w roli sygnalistki.

Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Przyczyna ich niewykonywania oraz liczba wierzycieli nie mają znaczenia dla określenia stanu niewypłacalności, który powinien prowadzić do ogłoszenia upadłości spółki. Jeżeli członek zarządu nie zrobił tego we właściwym czasie, to za zaległości zapłaci z własnej kieszeni. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Z powodu wzrostu wysokości minimalnej płacy, pracodawcy brakowało pieniędzy na wypłatę świadczeń. Postanowił więc zmniejszyć wymiar czasu pracy, bez zmiany zakresu obowiązków. Sądy nie zaaprobowały takiego postępowania, ponieważ sytuacja finansowa nie zwalnia pracodawcy z powinności zapewnienia wynagrodzenia na co najmniej minimalnym poziomie.