Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera dyrektor wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia na mocy art. 107 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.). Świadczeniodawca jest zobowiązany wykonywać umowę zgodnie z warunkami udzielania świadczeń, określonymi w ustawie, ogólnych warunkach umów, odrębnych przepisach oraz zgodnie z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców, określonymi przez Prezesa NFZ. Kontrahent jest zobowiązany do udzielania świadczeń z zachowaniem należytej staranności oraz zgodnie z zasadami etyki zawodowej.

Kodeks Etyki Lekarskiej (KEL) został uchwalony przez Krajowy Zjazd Lekarzy w 1991 r., zmieniony na III Krajowym Zjeździe Lekarzy w grudniu 1993 r. i wreszcie przyjęty ze zmianami na Nadzwyczajnym VII Krajowym Zjeździe Lekarzy w dniu 20 września 2003 r. W pierwotnym brzmieniu Kodeksu Etyki Lekarskiej komentowany art. 52 uzyskał następujące brzmienie: Lekarze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Lekarz nie powinien wypowiadać wobec chorego i jego otoczenia, a także wobec personelu asystującego lub publicznie, niekorzystnej oceny działalności zawodowej innego lekarza lub dyskredytować go w jakikolwiek sposób. Wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu innego lekarza powinien przede wszystkim przekazać zainteresowanemu lekarzowi. Poinformowanie organu izby lekarskiej o zauważonym naruszeniu zasad etycznych i niekompetencji zawodowej innego lekarza nie godzi w zasady solidarności zawodowej. Jak z powyższego wynika, w tej wersji tego przepisu zakazywano wypowiadania publicznie jakiejkolwiek niekorzystnej oceny działalności innego lekarza. Dodatkowo piętnowano tu przypadki dyskredytowania innego lekarza.

Realizacji konstytucyjnych gwarancji zapewnienia opieki zdrowotnej służą placówki służby zdrowia w postaci zakładów opieki zdrowotnej, zwane powszechnie w skrócie ZOZ-ami.

Wykonywanie obowiązków lekarza weterynarii jest w Polsce poddane regulacjom kilku ustaw. Przede wszystkim należy odróżnić działania lekarza weterynarii powszechnego dostępu (leczenie zwierząt domowych, gospodarskich, wykorzystywanych w celach rozrywkowych, eksponowanych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych itp.), od działania lekarzy weterynarii, którzy zajmują się ochroną bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego i urzędowej administracji weterynaryjnej.

We współczesnej literaturze prawniczej, poświęconej zagadnieniom odpowiedzialności cywilnej lekarza, rzadko wymienia się błąd w sztuce jako odrębną podstawę tej odpowiedzialności. Jednocześnie jednak pojęcie to funkcjonuje zarówno w praktyce lekarskiej, jak też orzecznictwie sądowym. Dlatego też warto zastanowić się nad umiejscowieniem błędu w sztuce wśród ogólnych przesłanek odpowiedzialności i jednocześnie bliżej wyjaśnić znaczenie tego pojęcia ustalone dla potrzeb stosowania prawa. W doktrynie prawa cywilnego wymienia się następujące przesłanki odpowiedzialności cywilnej lekarza: winę, szkodę oraz występujący między zawinionym postępowaniem lekarza a szkodą tzw. adekwatny związek przyczynowy. Wina obejmuje zarówno element obiektywny (bezprawność), czyli naruszenie reguł prawidłowego postępowania, jak również subiektywny (przypisywalność) w postaci np. niedbalstwa czy lekceważenia obowiązków. Należy zaznaczyć, że zdaniem Sądu Najwyższego nie każdy błąd lekarski, a tylko błąd zawiniony może powodować odpowiedzialność za szkodę wynikającą dla pacjenta.