Do jednej z naczelnych zasad prawa Unii Europejskiej należy zapewnienie swobodnego przepływu pracowników i swobodnego świadczenia usług na terenie całej Wspólnoty Europejskiej. Systemy prawne państw członkowskich zawierają jednak różne regulacje dotyczące wykonywania określonych zawodów, w tym farmaceuty, które stanowią istotną przeszkodę w możliwości swobodnej migracji pracowników. W celu zlikwidowania wspomnianej przeszkody, wydano początkowo szereg tzw. dyrektyw sektorowych. We wrześniu 2005 r. dyrektywy sektorowe zostały zastąpione jednym aktem prawnym w postaci dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2005/36/WE z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U. UE L 255 z 30.09.05, str. 22 z późn. zm.). Wspomniany akt prawny zawiera ujednolicone zasady dotyczące zdobywania oraz uznawania kwalifikacji, w tym kwalifikacji farmaceuty. Dyrektywa nr 2005/36/WE wraz z postanowieniami Traktatu Akcesyjnego tworzą podstawę do uznawania kwalifikacji polskiego farmaceuty we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 września 2004 r. w sprawie kwalifikacji osób uprawnionych do zawodowego uboju oraz warunków i metod uboju i uśmiercania zwierząt (Dz. U. Nr 205, poz. 2102; dalej jako: r.k.o.u.) zostało wydane na podstawie delegacji art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.; dalej jako: u.o.z.). Zasady dotyczące uboju zwierząt określa rozdział 10 u.o.z. Zgodnie z art. 33 1 u.o.z. uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie potrzebą gospodarczą, względami humanitarnymi, koniecznością sanitarną, nadmierną agresywnością zwierzęcia, potrzebami nauki lub wykonywaniem zadań związanych z ochroną przyrody na obszarze parków narodowych i rezerwatach przyrody.

Jedną z przyczyn, że tylko nieliczne samorządy złożyły wnioski dotyczące reorganizacji szpitali w spółki, są skomplikowane procedury. Trwają one zbyt długo i za dużo kosztują.

Artykuł 54 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.; dalej jako: u.o.z.z.) ustala podstawy do opracowania programów zwalczania chorób zakaźnych zwierząt wskazanych w załączniku 1 do ustawy w sposób umożliwiający implementację w odrębnych rozporządzeniach przepisów wspólnotowych.

W związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Polska została zobowiązana w trakcie negocjacji do wprowadzenia do swego systemu prawnego dodatkowego prawa ochronnego na produkty lecznicze. Odpowiednie przepisy zostały przyjęte w nowelizacji ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.; dalej jako: u.p.w.p.) i zaczęły obowiązywać w momencie akcesji, podobnie jak postanowienia Traktatu Akcesyjnego w tym zakresie oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz. U. UE L 182 z 2.07.1992, str. 1 z późn. zm.), które ustanawiało dodatkowe prawo ochronne. SPC wydłuża dwudziestoletni okres ochrony patentowej leków maksymalnie o 5 lat, dając koncernom produkującym leki oryginalne przedłużoną wyłączność na rynku. Producenci generyków, których w Polsce jest najwięcej, będą natomiast musieli dłużej czekać na wygaśnięcie ochrony leków, których odpowiedniki zamierzają produkować.

Artykuł 15 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) zobowiązuje pracodawcę do zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Ma to ograniczyć do minimum występowanie w zakładzie pracy wypadków przy pracy. Każdy pracodawca zatrudniający pracowników bierze na siebie ryzyko związane z funkcjonowaniem zakładu, w tym możliwość doznania przez pracowników w czasie wykonywania pracy urazów, a nawet poniesienia śmierci. Odpowiedzialność z tego tytułu ponosi pracodawca. Pracownikowi należy się rekompensata za spowodowaną wypadkiem czasową lub trwałą niezdolność do pracy. Aby możliwym stało się wypłacenie tej rekompensaty w pierwszej kolejności należy zbadać czy zdarzenie, jakiemu uległ pracownik, było wypadkiem przy pracy.

Leki wydawane na receptę w każdej aptece będą musiały kosztować tyle samo. Ministerstwo Zdrowia wprowadzi stałe marże na lekarstwa. To oznacza koniec z lekami sprzedawanymi w promocji - za złotówkę lub nawet grosik. Teraz jest to możliwe, bo ich cenę ostatecznie określają właściciele aptek.

Pobranie komórek, tkanek lub narządów do przeszczepienia jest dopuszczalne po stwierdzeniu trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu). Na gruncie polskiego prawa definicja śmierci mózgowej, jak i wszelkie przesłanki, oraz procedury pozwalające na jej stwierdzenie zawarte zostały w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie kryteriów i sposobu stwierdzenia trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (M.P. Nr 46, poz. 547). Z treści niniejszego dokumentu wynika, że śmierć jest zjawiskiem zdysocjowanym. Oznacza to, że śmierć ogarnia tkanki i układy w różnym czasie. W rezultacie prowadzi to do dezintegracji ustroju jako całości funkcjonalnej i kolejnego, trwałego wypadania poszczególnych funkcji w różnej sekwencji czasowej. Niektóre funkcje ustroju lub ich części mogą utrzymywać się przez pewien czas w oderwaniu od innych, wcześniej obumarłych. Taki charakter zjawiska śmierci obserwować można w sposób szczególny w sytuacjach, w których śmierć objęła już mózg, ale krążenie krwi jest nadal zachowane. Z powyższego wynika, że stan mózgu rozstrzyga w sposób ostateczny o życiu lub śmierci człowieka. Nieustanne poszerzanie wiedzy i doświadczenia lekarskiego, wdrażanie nowych metod i technologii medycznych jest na porządku dziennym. Pozwala to na wprowadzanie do praktyki coraz lepszych, pewniejszych sposobów postępowania diagnostycznego i terapeutycznego. Włączenie do procedur ustalania śmierci mózgu metod instrumentalnych to bardzo istotne uzupełnienie badań klinicznych, a w niektórych przypadkach również postępowanie o charakterze rozstrzygającym, bez wykorzystania którego stwierdzenie śmierci mózgu nie może zostać uznane za dopuszczalne.