Była to pierwsza taka sprawa, gdy I Prezes Sądu Najwyższego oskarżyła prezesa tego sądu o przekroczenie zasad etyki. W rezultacie Izba Odpowiedzialności Zawodowej nie zdecydowała się na rozpatrzenie zarzutów merytorycznych stawianych prezesowi Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Piotrowi Prusinowskiemu. Choć uznano, że wypowiedź prezesa przekroczyła zasady powściągliwości i umiarkowania w wyrażaniu poglądów, takie zachowanie nie powinno stać się normą.

Postanowienie o przekazaniu pozwu syndykowi jako zgłoszenie wierzytelności podlega zaskarżeniu w formie zażalenia - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej. Syndyk twierdził, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania sądowego przeciwko pozwanemu z powodu ogłoszenia jego upadłości.

Żołnierz pełniący zawodową służbę wojskową, niebędący adwokatem lub radcą prawnym, nie może być pełnomocnikiem procesowym Skarbu Państwa w sprawie cywilnej - taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego, rozpoznając zagadnienie prawne dotyczące reprezentacji w postępowaniu o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

W przypadku wniesienia przez powoda, w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego, pozwu przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne - sąd uwzględnia jedną opłatę za czynności pełnomocnika w wysokości odpowiadającej temu postępowaniu – taki jest sens uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Tylko szkoda wyrządzona działaczom niepodległościowym i ich dzieciom przez prześladowania polskich organów, a nie radzieckie organy sądowe wymaga naprawienia krzywd – taki jest sens postanowienia wydanego przez Izbę Karną Sądu Najwyższego. Oznacza to, że osoby skazane przez NKWD i urodzone w więzieniu lub w łagrze, na zesłaniu, nie mogą ubiegać się o rekompensatę.

Nabywcy roszczeń wynikających z dekretu warszawskiego nie przysługuje przymiot strony w sprawie administracyjnej o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej na podstawie dekretu Bieruta – orzekł w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie sądów ujawniły się rozbieżności na tle wykładni przepisów tego dekretu z 1945 r. w sprawie przejęcia przez państwo gruntów w Warszawie, dlatego Rzecznik Praw Obywatelskich skierował zagadnienie do rozstrzygnięcia.

Obecnie w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej w sprawach sędziowskich rządzą rzecznicy powołani ad hoc przez ministra sprawiedliwości. Wycofują wnioski o ukarania sędziów za przekroczenie uprawnień jako funkcjonariusze publiczni. Chodzi najczęściej o odmowę orzekania z sędziami powołanymi po 2017 r. i podważanie tych powołań przez Krajową Radę Sądownictwa.

Radca prawny został ukarany przez sąd karą finansową 14 tys. zł za szereg nieetycznych zachowań wobec klientów. Jednak Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie nie wyszedł poza granice kontroli, zakreślone wniesionym środkiem zaskarżenia. Uniewinnienie od jednego czynu jest prawomocne i nie będzie rozpoznawane przez sąd I instancji, któremu sprawę zwrócono do rozpoznania – orzekł SN w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.

Sąd Najwyższy podjął uchwałę, która odbiega od utrwalonej linii orzeczniczej. Według uchwały składu siedmiorga sędziów Izby Cywilnej z 3 kwietnia br. utrata własności rzeczy na skutek zasiedzenia nie powoduje wygaśnięcia roszczenia byłego właściciela o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy w okresie poprzedzającym upływ terminu zasiedzenia.

Prokurator, który popełnia przestępstwo stwierdzone wyrokiem karnym, a co więcej uchybia godności urzędu poprzez prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości – nie zasługuje na wyższe uposażenie przysługujące w stanie spoczynku – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej wskazując, że prokuratora muszą obowiązywać wyższe standardy zachowania niż przeciętnego obywatela.

Oszacowanie darowanej nieruchomości powinno uwzględniać przeznaczenia działek w chwili dokonania darowizny, nie zaś przeznaczenia, które darowana nieruchomość uzyskała na skutek następczych zmian planistycznych – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej, rozstrzygając o zaliczaniu darowizn do schedy spadkowej.

Sąd Najwyższy uznał w czwartek 28 marca br., że wyrok uniewinniający aktywistki oskarżone o obrazę uczuć religijnych nie naruszał prawa. Chodziło o wywieszanie plakatów przedstawiających Matkę Boską z tęczową aureolą. Za popełnienie przestępstwa groziły im dwa lata pozbawienia wolności. Zdaniem sądu aktywistki nie dopuściły się przestępstwa, ponieważ ich działanie nie było intencjonalne.

Małgorzata Manowska przegrała we "własnym" sądzie. Wniosek I Prezes SN o ukaranie sędziego Leszka Boska z Izby Kontroli Nadzwyczajnej SN za lekceważenie prezesa tej Izby i niestawiennictwo został oddalony - i jej zażalenie – także. Zaniechania i działania sędziego i kwestionowanie składów nie są deliktem dyscyplinarnym, gdyż nie były bezprawne. Niestawienie się na zgromadzeniach sędziów nie jest karane dyscyplinarnie.

Sieć Obywatelska Watchdog Polska wygrała z Polską przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w sprawie dostępu do kalendarza spotkań Prezes Trybunału Konstytucyjnego Julii Przyłębskiej i wiceprezesa Mariusza Muszyńskiego. Trybunał w Strasburgu uznał, że dotychczasowa linia orzecznicza sądów administracyjnych w tych sprawach odbiega od europejskich standardów.

Prokurator nie przyjechała na miejsce wypadku i zaniechała oględzin zwłok, co należało do jej obowiązków, nawet po godzinach urzędowania. Wizerunek prokuratury został narażony na szwank. Podobnie jak interes uczestników postępowania, gdyż z powodu tego błędu należało ponowić czynności. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uznała to zachowania za rażące naruszenie prawa i ukarała prokurator upomnieniem.

Uzupełnienie wadliwego przewodu sądowego było możliwe – i to bez większych trudności – w toku postępowania przed sądem odwoławczym. Wystarczyło powołać nowego biegłego w zakresie własności przemysłowej, a nie uchylać cały wyrok i przekazywać do ponownego przeprowadzenia wszystkich dowodów – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

W kampanii wyborczej można powiedzieć i napisać więcej niż w czasie oficjalnych ceremonii państwowych z udziałem głowy państwa – tak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego w sprawie znieważenia prezydenta Andrzeja Dudy. Zachowanie oskarżonego nie było nastawione na wyrażenie pogardy wobec prezydenta, lecz służyło wyrażeniu opinii, że nie nadaje się on na kolejną kadencję.

Wbrew zarzutom skargi, od momentu zatrzymania i doprowadzenia skarżącej, przeprowadzono liczne czynności procesowe, zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności tej złożonej sprawy. Dlatego Izba Kontroli Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego nie uwzględniła skargi na przewlekłość postępowania przygotowawczego.

Nie określenie przez sąd w wyroku czasu obowiązywania zakazu zbliżania się do ofiary sprawiłoby, że byłby on orzeczony bezterminowo, a nawet dożywotnio. Dlatego prokurator generalny złożył kasację na korzyść skazanego stwierdzając, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Sprawa wraca teraz do sądu pierwszej instancji, który wydał wadliwy wyrok - orzekła Izba Karna Sądu Najwyższego.

Przed zmianami kodeksu karnego, do 2023 roku, oddalenie się skazanego, który nie był pilnowany przez konwojenta, z miejsca pracy - nie było ucieczką karaną pozbawieniem wolności do dwóch lat – orzekła Izba Karna Sądu Najwyższego. Uniewinniła więc osadzonego, który za samowolne oddalenie się z miejsca pracy wykonywanej poza zakładem karnym został skazany na pół roku pozbawienia wolności.